Onderweg: een post-evangelische reiziger

Erfenis van de Muintir; Keltische kloosters

Op de Schotse eilanden Eigg en Canna, die ik vorige week met mijn broer Steven bezocht heb, zijn ooit Keltische kloosters door Ierse zendelingen gesticht. Honderden jaren is hier voortdurend gebeden en God gezocht onder soms zware omstandigheden. Het klooster in Eigg is in de zevende eeuw door de Ierse christen Donan gesticht. Hij en zijn 52 volgelingen werden op een gegeven moment vermoord door waarschijnlijk piraten of een heidense Schotse koningin. Bij de ruines van dit oude klooster staat nog een heel oud Keltisch kruis uit de 14de eeuw dat ooit op Iona gemaakt is en die helemaal bedekt is met een afbeelding van de boom des levens. Het klooster op Canna is misschien door Columba gesticht die een eigen klooster op Iona had. Ook hier staat een heel oud Keltisch kruis uit de 8ste of 9de eeuw.

Wat ons trof op zowel Eigg als Canna was ‘de vrede’ die je daar ervoer. De Kelten stichten niet alleen kerken, zoals wij die vandaag kennen, ze ontwikkelden bevrijdende gemeenschappen als kleine koloniën van de hemel, ook wel Muintir genoemd: kloosters als combinatie van een commune, retraitehuis, zendingshuis, hotel, ziekenhuis, school, universiteit, kunstcentrum en krachtcentrale voor de lokale gemeenschap - een bron niet alleen van geestelijke energie, maar ook van gastvrijheid, van educatieve en culturele verlichting. (Kloosters van het derde millennium - Dag en nacht roepen zij tot God) 
In de Muintir werd veel gebeden. Op een onverklaarbare wijze ontstonden op deze plekken ‘doorwaadbare plaatsen’. Plaatsen waar God tastbaar is, waar zijn vrede heerst en waar gebed eenvoudiger is. Op deze twee Schotse eilanden ervoeren wij dit ook heel sterk. Zelfs na honderden jaren lijk je de erfenis van de Muintir nog steeds te kunnen ervaren. Dit is natuurlijk heel subjectief en vaag. Maar ik geloof zeker dat God niet alleen mensen, maar ook plaatsen kan vervullen. Pete Greig schrijft in zijn boek ‘Dag en nacht roepen zij tot God’ dat als een plaats onderdak biedt aan uren van ononderbroken gebed, dat die plaats soms zo vol van Gods aanwezigheid is en blijft dat zelfs niet-christenen zich bewust worden van zijn nabijheid.

Mijn verlangen is om een Muintir in Den Haag te creëren. Ik ervaar dat dit deel van mijn roeping voor de komende jaren is. Om in Den Haag een 24/7 gebedshuis te creëren, waar christenen van alle kerken, maar ook niet-christenen kunnen komen om God te zoeken en hier met elkaar een doorwaadbare plaats te maken. We zijn nu nog bezig met weekenden van gebed, maar dromen ervan en werken eraan om dit te doen gaan uitgroeien naar een blijvend gebedshuis in het centrum van Den Haag.

Terug naar de beschaving

Terug naar de beschaving. Vanmiddag gaan we met de boot terug naar Mallaig en dan met de trein naar Fort William. Vanavond staan we daar op een echte camping. Weer lekker douchen voor het eerst in acht dagen trekken. Morgen gaan we Ben Nevis - Schotlands hoogste berg beklimmen. Maandagavond gaan we met de bus terug naar Glasgow. We overnachten in onze slaapzakken op het vliegveld en vliegen dinsdag eerst terug naar London en dan naar Amsterdam. Woensdag begint de drukte weer...

Rum vanuit de lucht

Dit is Rum, gezien door Google Earth:

Pas op voor teken

Rum is vol met herten en daardoor ook teken. Dat wordt goed oppassen en checken aan het eind van de dag. Drie jaar geleden heb ik in Schotland de ziekte van Lyme opgelopen. Dat wil ik geen tweede keer meer.

We gaan vier dagen door Rum trekken. Rum is een rond eiland van zeven bij zeven kilometer. We gaan dwars door het eiland trekken, wild kamperen en ook wat hoge bergen beklimmen. Waarschijnlijk zullen we een aantal dagen niemand zien. Heerlijk!

Pas op voor midges

Vandaag gaan we met de boot naar Rum. Rum staat berucht om zijn midges - het moet de ergste plaats in Schotland zijn voor die piepkleine muggetjes die je helemaal kunnen leegzuigen!  Vorig jaar waren ze bijna mijn dood geworden. Maar dat verhaal vertel ik wel een andere keer. We zijn vroeg dit jaar. Meestal komen de midges pas in mei of juni weer tevoorschijn, dus hopelijk hebben we geluk. Nou, in ieder geval hebben we allebei onze midges hoeden, handschoenen, sokken in onze schoenen en een midgedichte tent...

Zicht op Eigg

De zon gaat onder over Eigg, het eiland waar we zaterdag en zondag waren. Alles is hier stil

10 dagen eten op je rug

Vanmorgen zijn we met de boot naar Canna gereisd. We gaan hier twee nachten wild kamperen. We hebben allebei voor tien dagen eten bij ons. Er is hier niet echt een winkel waar je van alles kunt kopen. Dat betekent volle rugzakken - allebei zo’n 20 kilo op de rug.

Ons water halen we uit riviertjes. Met een druppeltje chloor erin is het na een half uur drinkbaar hoewel het wel naar zwembadwater smaakt.

Op Canna wonen 16 mensen. Het eiland is ongeveer 2 kilometer breed en 10 kilometer lang, ongeveer zo groot als  Vlieland. Iedere inwoner heeft dus zijn eigen vierkante kilometer ruimte. Er zijn vooral veel vogels. We hopen hier veel papagaaiduikers te zien.

An Sgurr

Vandaag gaan we An Sgurr, de hoogste berg van Eigg beklimmen en een kijkje nemen bij een hele oude ruine van een kerk met een Keltisch kruis.

Op Eigg

Vandaag reizen we met de boot naar het eiland Eigg. De tocht duurde ruim vijf uur  omdat de boot eerst alle andere eilanden afging. We staan hier twee nachten op een soort natuurcamping met een biologisch toilet. Het uitzicht van de camping is prachtig. We zitten aan de baai ‘Singing Sands’. Een baai vol met wit zand dat ‘zingt’ als de wind waait. We kijken uit op de bergen van de eilanden Skye en Rum.

Blauwe heuvels

Op dit moment zitten we in de bus van Glasgow naar Fort William. Het belooft een prachtige dag te worden. We rijden langs de oever van Loch Lomond. De heuvels zijn bedekt met ‘blue bells’ oftewel ‘blauwe hyacinten’; mijn favoriete bloemen. Alles is blauw. Net alsof iemand met een grote penceel de plekken tussen de bomen paarsblauw geverfd heeft.

De bustocht naar Fort William is prachtig. Hij gaat dwars door de Schotse Hooglanden; langs hooggelegen moerassen en door de Glen Coe, een vallei tussen hoge woeste bergen. Als alles goed gaat, komen we om half twaalf vannacht met de trein in het vissersdorpje Mallaig aan. We gaan of slapen in de wachtkamer op het station, of we zetten onze tentjes op een gras veldje aan de rand van het dorp. In ieder geval wordt het een kort nachtje. We moeten om half zes afbreken en op tijd bij de boot zijn. Om zeven uur vertrekt hij naar de eilanden.