Onderweg: een post-evangelische reiziger

Er waren eens zes mannen in een woestijn...

Na een lang dorstige wandeling door een uitgestrekte woestijn ontdekken zes mannen plotseling een prachtige waterval. Het water komt uit de rotsen ver boven hen. Een paar meter rond de waterval is alles groen. Er groeien zelfs struiken en een enkele boom. Vanuit het kleine meertje aan de voet van de waterval stroomt er een riviertje de woestijn in. Als de mannen de waterval zien, reageren ze op verschillende wijze.

De eerste gaat op zijn knieën bij de waterval zitten en neemt kleine slokjes van het water. Hij komt tot rust bij het water na de lange wandeling en gaat daar stilletjes zitten om niet het alleen het water, maar de hele waterval tot zich te nemen. (contemplatie)

De tweede man valt op de grond en gaat met zijn hoofd boven het water hangen. Nu kan hij zichzelf goed zien in de reflectie van het water. Hij ziet dat hij erg vies is en gebruikt het water om met zijn handen zijn gezicht te wassen. Opnieuw kijkt hij in het water. Hij ontdekt nieuwe plekjes die schoner kunnen en opnieuw wast hij zich in de reflectie van het water. (heiligheid)

De derde springt zonder aarzeling in de rivier. Neemt slokken water tot zich en gaat spelend in de rivier lopen spartelen. Uiteindelijk laat hij zich met de stroom van rivier meezakken naar andere plaatsen (charismatisch)

De vierde man ziet de rivier en kijkt gelijk naar de woestijn achter zich. Wat zijn er nog veel plekken in de woestijn die dit water van de rivier ook nodig hebben. Is het wel rechtvaardig om hier te lang bij de rivier te blijven als er zoveel plekken van droogte zijn? Deze vierde man pakt een emmer, vult die met water uit de rivier en gaat de woestijn om water te gieten op de plekken waar het erg droog is. (sociale gerechtigheid)

De vijfde man gaat op zijn gemak bij de rivier zitten en gaat de rivier bestuderen. Hij wil weten waar de rivier vandaan komt, hoe die stroomt en welke kant die opgaat. Dan gaat hij op reis de woestijn in om anderen over deze rivier te vertellen. (evangelisch)

De zesde man realiseert zich dat tot een paar minuten geleden deze rivier nog onzichtbaar voor hem was. Hij heeft hem nu gevonden, maar voor hoe velen in de woestijn is de rivier nog steeds onzichtbaar? Deze man pakt een schep waarmee hij kanalen gaat graven. Door deze kanalen kan het water van de rivier stromen naar plaatsen waar de rivier tot nu toe onzichtbaar was en zo zichtbaar worden voor iedereen. (incarnatie)

Welke van deze zes mannen spreekt jou het meest aan?

Verkocht aan een holistische golf

Ik moet het toegeven. Ik ben verkocht! Na al mijn geklaag over golven ga ik er toch in mee. Ik ben enthousiast over de Renovare beweging. In januari heb ik een post geschreven genaamd 'elke kubus heeft drie kanten' waarin ik iets over de Renovare beweging schrijf.

Het komende half jaar zijn we als missionaire wijkgemeente hier in Spoorwijk bezig met deze zes stromen: contemplatie, heiligheid, charismatisch, sociale gerechtigheid, evangelisch, incarnationeel. Zes kanten die samen een kubus vormen. Wat mij er in aanspreekt is de holistische werkwijze. De komende weken zal ik er zeker meer over schrijven. Als je al wat meer erover wilt lezen, kan je op deze of deze links kijken.

Dit is het schema waarmee wij werken: Download spirituele_bron.doc

"Ik snap het niet. Je klaagt over '40 doelgerichte dagen' en alle andere evangelische golven en dan word je enthousiast over een beweging met een katholieke naam, die je 'holistisch'' noemt wat erg New Age overkomt en waarin gesproken wordt over incarnatie. Voor sommige evangelischen is dat een vreselijk woord omdat het zo op reincarnatie lijkt. Leuk!"

Kubustisch denken

   “Matthijs gebruikt in zijn betoog over post-evangelisme de metafoor van een kubus waarbij we op alle vlakken moeten groeien. Mooi beeld! Wanneer er maar een vlakje niet mee groeit, is het direct geen kubus meer. Dat evenwichtig groeien is een honger die ik ken. Wat me opvalt, is dat we dan veel kleiner en compacter moeten beginnen dan de grootse doelen en plannen die we ons zelf stellen. Want om met de kubus te spreken, ik moet niet beginnen met het grootste vlak uit te breiden maar met het terug brengen van het grootste vlak tot de grootte van de kleinste. Vanuit die balans en dat kleine denken ben je beter in staat datgene te doen wat echt je opdracht is, ervaar ik. Moeten we als kerk ook eerst kleiner worden voordat we ons kunnen inzetten op onze opdracht?”

Benno in zijn blog ‘BP’