Postevangelisch.nl

Gemeentestichtend werk 'In de Praktijk' bij 'Nederland Zingt' op 1ste en 2de Pinksterdag om 9 uur op Nederland 1

Het zijn spannende dagen hier voor de mensen van onze nieuwe gemeente In de Praktijk in Spoorwijk. Een aantal weken geleden kwam dominee Arie van der Veer samen met zijn vrouw Ees, een cameraploeg en twee redacteurs twee dagen filmen voor de 'Nederland Zingt' uitzendingen op Eerste en Tweede Pinksterdag. Als heel evangelisch Nederland op Opwekking zit, komen wij op tv!

Het waren twee hele leuke opnamedagen. Arie van der Veer deed een uur lang interview met mijn buikspreekpop Henkie. Op woensdagmiddag vierden we een brunch, waarbij we allemaal net moesten doen of het zondagmorgen was. Vrijdag was er een vrouwenochtend, een bezoekje aan onze vriend Guiseppe, de Italiaanse kapper en een wandeling door de wijk. We zijn erg benieuwd hoe de uitzendingen gaan worden...

Back to the nonsense

Vandaag is het een lange dag. Helaas heb ik maar een nachtje op Eigg kunnen blijven. Volgend jaar willen we hier ook wat langer blijven. Vanmiddag vertrekt de boot naar Mallaig om 1 uur. Dan stap ik om 6 uur vanavond in de trein naar Glasgow en zie ik dus maar heel weinig van deze prachtige treinreis. Vannacht kom ik om 1 uur aan in Glasgow waar ik de bus naar het vliegveld zal nemen. Daar zal ik proberen om een paar uurtjes op mijn matje in een slaapzak met een t-shirt over mijn hoofd tussen de winkeltjes op het vliegveld te gaan slapen. Niet dat dit erg goed lukt, want elke vijftien minuten klinkt er een omroep door de luidsprekers. Vorig jaar ontmoette ik een Schotse mevrouw die dat 'back to the nonsense' noemde. Mooi gezegde...

Vanmorgen heb ik nog tijd om snel naar de ruines van het oude klooster hier op het eiland te gaan en nog even genieten van de stilte voordat ik over vijftien uur op het vliegveld lig. Wat een wereld van verschil!

Met de Neus in de wind

Vanmorgen neem ik afscheid van Canna. Tot volgend jaar als ik hier samen met mijn broer Steven weer terugkom. Maar niet getreurd - ik ga vandaag naar het eiland Eigg. Weer heel anders dan Canna en toch oook zo mooi. Eerst natuurlijk een patatje en een broodje spek aan boord en dan mijn tent opzetten aan de haven. Ook hier is geen camping en sta ik wild aan het water. Ik heb helaas maar weinig tijd op Eigg.

Voordat het donker wordt, wil ik de Neus beklimmen. Dit is een vulkanische rots die hoog boven het eiland uitsteekt. Waarom ze het de neus noemen, weet ik niet. Maar je hebt wel een machtig uitzicht daarboven. Het kan hier wel erg winderig zijn - even oppassen dat ik er niet afwaai.

Waar is John?

Het heeft wel iets om hier op Canna te zijn terwijl op de site Goedgelovig.nl John en Matthijs sinds woensdag ook op Canna zitten. John heeft daar net zijn bekeringsmoment gehad en Matthijs is op zoek naar een hoge rots om hem eraf te duwen en vecht het uit met God.

Natuurlijk is dit nooit gebeurd en is John maar een verzonnen personage. Maar het blijft ook wel vreemd. Net alsof ik hem elk moment tegen het lijf kan lopen. Zo van: "Joehoe! John, waar ben je?"

Zo zie je maar wat vijf dagen zonder echt contact met mensen met je kan doen!

Dunne sluier tussen hemel en aarde

Vorig jaar vond ik hier op het strand een platte kraal gemaakt van de tand van een zeehond of misschien wel een walrus. In het midden van de kraal zat een keurig rond gat met aan beide kanten een groene uitslag. Het is een kraal die misschien wel duizenden jaren oud en is als deel van een ketting om iemands nek heeft gehangen. Waarschijnlijk zaten er aan beide kanten van de kraal koperen kralen, wat de groene uitslag zou verklaren. Sinds die dag hangt die kraal om mijn nek.

Vandaag moest ik hier weer aan denken toen ik bij het keltische kruis op het eiland stond. Jammer genoeg is er nog maar weinig over van dit kruis, van de Keltische traditie, van het klooster dat hier honderden jaren geleden stond. En toch kun je, of beter gezegd, kan ik hier iets merken van het Keltisch christendom. Ik heb het wel vaker gezegd en geschreven. Een eiland als Canna lijkt wel een doorwaarbare plaats waar de sluier tussen de hemel en de aarde heel dun lijkt. Het doet me goed.

Verliefd

Canna is een eiland om verliefd op te worden. Kijk maar...

Thuis in Canna

Vanavond ben ik aangekomen bij een van mijn favoriete plekken in Schotland. Over de jaren heb ik er een aantal verzameld. Deze baai in Canna staat toch wel in mijn top drie. Het is een droom om hier te staan met je tentje en te genieten van zo'n uitzicht. Het voelt echt als thuiskomen.

Morgen ga ik op expeditie. Kijken of ik de zeearenden weer kan vinden, jutten tussen de rotsen en een heel oud klooster zoeken waar alleen nog maar wat fundamenten van over zijn.

Op naar een broodje spek

Het is bizar om in de natuur te lopen waar je geen mens ziet, waar je voor de meest van de tijd geen mobiel bereik hebt en dan opeens in de 'beschaving' van een pub aan te komen. Zelfs al is het de meest afgelegen pub van GB. Je kunt hier alleen met de boot komen of als je twee of drie dagen wandelt. Hoe ze overleven is me een raadsel.

Zo'n beklimming is altijd weer zwaarder dan je denkt. Twee jaar geleden waren Wolbert en ik ook in zo'n vallei aan het wandelen toen we in twee dagen twee levensgrote sissende adders zagen. Als je dan gebeten wordt, ben je wel de pineut.

Vanmorgen ga ik met de boot van Inverie, wat eigenlijk niet meer is dan een pub, een paar huisjes en een pier naar het vissersdorp Mallaig. Het is een overtocht van een uur. Als alles goed gaat, ben ik om twaalf uur in Mallaig, zodat ik om 12.40 met de ferry naar het eiland Canna kan vertrekken.  Het is zo'n tweeenhalf uur varen naar Canna. De overtocht is prachtig met een adembenemed uitzicht op de bergen van Skye, de bergen van Rum, de neus van Eigg en... ze hebben heerlijke broodjes spek aan boord.

Je moet wat over hebben voor een pint

Om bij de pub te komen, moet ik vandaag klimmen. Met volle bepakking over een heuvel van zeven honderd meter hoog. Dit lijkt niet veel, maar ik begin op zeeniveau en ik heb twintig kilo op mijn rug. dat wordt zweten. Vanavond kampeer ik in de buurt van de pub en ga ik zeker een grote pint echt Engels bier halen. Na drie dagen lopen en zwembadwater drinken, heb ik dit wel verdiend. Het water uit de riviertjes hier kan je wel drinken, maar ze raden je aan om echt chloordruppels in te doen. Dit is goed voor de gezondheid, maar minder prettig voor de smaak.

Misschien ga ik zelfs voor een echte warme maaltijd vanavond in de pub. Tot nu toe heb ik elke avond rijstnoedels gegeten. Lekker, maar een echte maaltijd gaat er ook wel in. Eerst die heuvel / berg maar eens op.

Monster van Loch Nevis?

Vanavond sta ik weer aan een meer. Dit keer is het Loch Nevis. Niet te verwarren met Loch Ness. Deze keer geen monsters. Zorgt er wel voor dat je rustig kunt slapen, ook al sta je helemaal alleen in de natuur met geen mens om je heen.

Moeilijk kiezen tussen regen of midges

De eerste nacht helemaal alleen in de natuur slapen met geen mensen om je heen is altijd even wennen. Ik heb dan van die irrationele gedachten van mannen met hakbijlen, maar ja... die hebben ook een heel eind moeten lopen om hier te komen. Dus gewoon verstand op nul en rustig gaan slapen. Na de eerste nacht is dit gelijk over en slaap ik de rest van de tijd zonder zorg of vrees.

Vanmorgen weer vroeg op pad. De zon komt hier vroeg op en al vanaf vijf uur is het licht in de tent. Het nadeel van een vroege start is dat al rond het middaguur op je volgende stop bent. Hier is natuurlijk geen pub, waar je wat kunt drinken. Er is helemaal niets behalve wildernis, heide, bergen, lucht, water en misschien wel regen. Regen kan een hoop verpesten op een trektocht door Schotland, maar ik laat me ner niet door uit het veld slaan. Gelukkig zijn er nog geen midges, de meest gehate insekten in heel Schotland. Midges zijn hele kleine muggen die met miljoenen op een paar vierkante meter hei leven, die je van een kilometer kunnen ruiken en om je het enige warmbloedige wezen in een straal van een aantal kilometer ben met zijn allen op je afkomen om je helemaal lek te prikken. Er zijn in de afgelopen jaren ochtenden geweest dat de buitenkant van mijn tent letterlijk zwart zag van de midges. Ik heb dan wel een kap die ik op kan doen en handschoenen die ik aanheb bij het opbouwen en afbreken van mijn tent, maar zelfs daar kruipen ze in en steken je waar ze maar kunnen. Maar gelukkig... ze zijn er nog niet. Het is nog net te vroeg in het seizoen. Dus als het vanmiddag niet regent, kan ik buiten mijn tentje koen, genieten van het uitzicht, lekker lezen en wat aantekeningen voor het komende jaar maken.

De brug als begin

Vanmorgen begint het avontuur. Ik heb goed ontbeten, genoeg gas voor tien dagen koken en de trein zet me straks af in Glenfinnan. Eerst rijden we over de beroemdste brug van Schotland om er straks onder door te lopen. Deze brug is het begin punt van mijn reis. Twee jaar geleden was ik hier samen met Wolbert, een vriend en teamgenoot van me. We hadden toen hetzelfde plan om naar Inverie te gaan lopen. Helaas lukte dit toen niet vanwege het slechte weer. Maar vandaag ga ik het toch proberen. Met twintig kilo bagage op mijn rug ga ik op mijn gemak in drie dagen een afstand van 45 kilometer lopen. Er is niet echt een pad. Soms wordt het erg modderig en nat en er moet ook echt geklommen worden, maar ik heb er zin in.

Er zijn geen echte huizen, wegen of beschaving voor de komende drie dagen. Geen campings, hopelijk wel bereik op mijn mobiel, maar ik heb alles bij me. Een klein tentje, genoeg eten voor een week, wat leesvoer en een grote poncho... Het weer belooft niet veel goeds. Ach, je weet het nooit. Misschien wordt het wel prachtig en verbrand ik mijn neus zoals de afgelopen jaren. Ik moet vandaag zo'n 17 kilometer door een aantal valleien om dan bij Loch Arkaig uit te komen. Hier staat een bothy - een alleenstaand huisje waarin je kunt overnachten. Ik ga hier wild kamperen en genieten van het uitzicht.

Onderweg naar de wildernis

Vandaag vlieg ik via Luton naar Glasgow om vanavond met de trein naar Fort William, de onofficiele hoofdplaats van de Schotse hooglanden te reizen. Reizen met de trein is redelijk prijzig in de Uk, tenzij je de kaarten een paar maanden van te voren op internet boekt. Zo reis ik vanavond voor een prikkie langs de mooiste treinreis van Europa. Prachtig! Ik verheug me er nu al op...

Ik zou eigenlijk vanavond door reizen naar Glenfinnan, een klein dorpje in het midden van de Schotse hoogland om daar 'illegaal' in de wachtruimte van het kleine stationnetje te overnachten. Morgen start ik van Glenfinnan een driedaagse wandeling naar Inverie, de meest afgelegen pub van UK. Een beetje overmoedig dacht ik dat zo'n nacht in de wachtruimte wel een goed idee zou zijn. Doe het toch maar niet. In plaats daarvan stop ik in Fort William voor een B&B. Dus een goed Engels ontbijt morgenochtend in plaats van droge muesli mix. Dit geeft me gelijk tijd om morgenochtend twee kleine gasflesjes te kopen. Dit is altijd zo'n gedoe. Je mag ze niet meenemen op het vliegtuig, dus kan je niet gelijk de wildernis in, maar moet je eerst ergens wat gas op de kop zien te tikken.