De Joy gemeente is falliet. Annelies en Erik zijn naar de Verenigde Staten geëmigreerd en het bestuur van stichting Joy is door de rechter aansprakelijk gesteld voor het faillissement van de stichting. Ze moeten hun huizen verkopen en raken alles kwijt.
Er gaat een schokgolf door evangelisch en charismatisch Nederland. Vooral als de EO een documentaire over de gedupeerde bestuursleden maakt en deze uitzendt, komt de boodschap hard aan. Iedereen spreekt er schande van, maar Annelies en Erik zitten veilig in de states. Het heeft echter wel effect op andere kerken met sterk charismatische leiders. Bestuurders die tot nu toe braaf achter hun voorganger hebben gelopen, nemen eindelijk verantwoordelijkheid op zich en leggen het financiele beleid van meerdere voorgangers aan banden. Ze hebben nu kunnen zien wat ook hen kan overkomen. Ook zij kunnen hun huizen en spaargeld kwijtraken door de leiders die ze nu blindelings volgen. Er ontstaat langzaam maar zeker een kentering in charismatisch leiderschap in Nederland. Voorbij lijken de dagen dat een voorganger in dienst kan zijn van een gemeente, maar tegelijkertijd het hele bestuur kan domineren. De macht van meerdere leiders wordt ingeperkt en er vinden zelfs een aantal ontslagen plaats. Zal dit het einde zijn van de solo charismatische leider? Ik betwijfel het...
Mensen vergeten zo snel!
Als ik die week John telefonisch spreek, merk ik dat dit hem veel doet. Hij voelt zich sterk verantwoordelijk voor dit hele proces dat hij in Joy op gang heeft gezet. Hij is degene geweest die er op stond dat bestuursleden onvoorwaardelijk hun voorganger dienden en volgden. Nu ziet hij de resultaten van zijn werkwijze en dominantie. Het boompje dat hij vanuit zijn gebrokenheid heeft geplant, is nu met een dreun volledig omgevallen. Andere mensen meesleurend in haar val.
John neemt dezelfde week nog persoonlijk met alle vijf bestuursleden contact op. Door sommigen wordt hij uitgescholden, maar er zijn ook met wie hij kan praten en bij wie hij op bezoek kan gaan om vergeving te vragen.
Als ik John een week later ontmoet, zie ik opnieuw een gebroken man die intens berouw heeft van wat hij heeft gedaan en tegelijkertijd zich zo machteloos voelt. Want ook hij heeft niet de financiele middelen meer om deze bestuursleden ook maar in enige mate te kunnen helpen.
Laatste reacties