Zeven maanden later trouwen ze. Het nieuws over hun aankomende bruiloft is al snel op internet uitgelekt. Meerdere sites, forums en blogs spreken er schande van; dat John al weer zo snel durft te hertrouwen. Snel? Het is maar hoe je het bekijkt. John is meer dan twee jaar geleden gescheiden. De vraag is natuurlijk: ‘Mag een gescheiden man, laat staan een overspelige gevallen voorganger opnieuw trouwen?’ Het antwoord op de meeste sites die ik bezoek is duidelijk: ‘nee’!
Ach, Jessie en ik hebben de afgelopen maanden een paar keer met John en Suzanne opgetrokken. We denken dat ze goed bij elkaar passen. Suzanne is een heel ander type dan Annelies. En John is nu een ander mens. Ik weet dat je dit zo gemakkelijk kan zeggen. Het klinkt zo evangelisch: ‘Jezus vergeeft, verandert mensen en dan komt het helemaal goed’. Zo eenvoudig, zo goedkoop! Ik heb John de afgelopen twee jaar goed leren kennen en ik heb gezien dat bekering en herstel helemaal niet goedkoop zijn. Behalve zijn 1,2 miljoen euro heeft het hem echt alles gekost. En nog gunnen de mensen hem het licht in de ogen niet. Natuurlijk weten ze niet precies wat er allemaal in zijn leven heeft afgespeeld. Ze zien alleen maar de gescheiden voorspoed-voorganger die viel en nu zijn jonge vriendinnetje trouwt...
Gelukkig is het toch een feestelijke dag. John heeft gevraagd of ik getuige wilt zijn van zijn huwelijk. Ook dit is van te voren uitgekomen en uitgebreid op het internet gebracht. Het heeft me de afgelopen weken al een paar spreekbeurten in het land gekost. ‘Waar je mee omgaat, word je mee besmet’, is de denkwijze hierachter. Mensen kunnen niet begrijpen dat ik mijn goedkeuring aan dit huwelijk geef en hier ook nog getuige van wilt zijn. Hoe kan ik dat nou doen? Omdat ze John als een grote boef zien, ben ik nu ineens ook een boef en niet meer waardig voor hun gemeente. Het verbaast me dat er nog echt gemeentes zijn die mij daardoor niet meer als spreker willen hebben. Hoewel ik er ‘s nachts niet echt wakker van ligt, doet het wel iets met me. Natuurlijk blijven er nog genoeg spreekbeurten en workshops over, maar dat gaat het niet om. In een keer hoor ik er bij een bepaalde groep christenen in Nederland ook niet meer bij. Het raakt me eigenlijk meer dan ik van te voren had kunnen bedenken.
Natuurlijk zijn dit dingen die je op de dag zelf van je af moet zetten. John is in ieder geval dolgelukkig. Hij belde me van de week nog dat het nu zeker was dat zijn kinderen ook gingen komen en dat ze er de hele dag als daggasten bij zouden zijn. Ik hoor het hem nog steeds zeggen: “Naast het trouwen, vind ik dat het fijnste wat er is; dat ook zij erbij zijn.”
Tijdens de trouwdienst zijn niet alleen zijn kinderen erbij, maar ook alle bezoekers van de maandelijkse vieringen waar John en Suzanne bij betrokken zijn. Dit maakt het tot een iets wat chaotische feestelijke dienst vol plezier, gezang en gelach. Ik denk dat ik in tijden niet meer zoveel plezier heb meegemaakt in een trouwdienst. Vanzelfsprekerd is er tijdens de dag ook tijd voor reflectie. Zowel John als Suzanne kijken tijdens het diner voor daggasten kort terug op hun leven en hoe zij tot vandaag gekomen zijn. Het verrast me niet dat John zichzelf hierin niet spaart, maar eerlijk vertelt wat er in zijn leven allemaal gebeurd is en uiteindelijk terugkomt bij de genade van God.
‘s Nachts op weg naar huis verwonderen Jessie en ik ons in de auto erover hoe God uiteindelijk toch nog herstel kan brengen uit hopeloze rotzooi. Werkelijke wonderbaarlijk!
Laatste reacties