John vindt een andere baan als salesmanager van een groot bedrijf in Apeldoorn. Gewoon een seculiere baan bij een seculier bedrijf, maar het past bij hem. Hij verhuist opnieuw en vindt een leuk appartement in Apeldoorn. Als ik een half jaar later bij hem op bezoek ga om zijn nieuwe huis te bekijken, verwelkomt hij me met open armen. Ik ben blij om te zien dat wij eindelijk echte vrienden zijn geworden. Vol interesse vraagt hij me van alles over hoe het met mij gaat en met Jessie en de kinderen.
Als ik vraag hoe het met hem gaat, vertelt hij vol blijdschap dat hij sinds kort weer contact heeft met zijn kinderen. Het contact is nog pril en aftastend, maar het is er wel. Ze zijn laatst zelfs met zijn drieën bij hem komen eten.
John gaat ook sinds een paar maanden weer naar een kerk. Niet naar een charismatische of evangelische gemeente omdat dit waarschijnlijk nog te gevoelig ligt, maar naar de PKN gemeente in zijn buurt. Enthousiast vertelt hij dat via de kerk iets leuks op het spoor is gekomen. Ik vraag me af om het weer om een vrouw gaat, maar als ik John dit vraag, begint hij hard te lachen. Hij neemt me mee naar zijn computer en laat me allemaal foto’s zien van een kerkviering van mensen met een verstandelijke beperking. “Dit is wat ik nu elke maand doe. Ik werk mee in het organiseren van diensten voor verstandelijk gehandicapte mensen. Prachtig mooi is dat! Vroeger probeerde ik hen altijd wat op afstand te houden. Vooral omdat ik me geen raad wist hoe ik me rond hen moest opstellen, maar ik heb mijn angst overwonnen en ik ben echt van ze gaan houden. We hebben de meest diepe, ontroerende, grappige diensten die ik ooit heb meegemaakt. Zo mooi!”
Als ik hem vraag of hij mag preken, begint hij weer te lachen. “Nee, ik preek nog niet. Ik verwelkom ze, praat me ze, breng ze soms naar het toilet, schenk koffie; dat soort dingen.” Ik kijk hem vragend aan. “En nee, het is geen boetedoening. Ik doe dit niet om iets goed te maken of omdat ik deze mensen zo zielig zou vinden. Ik doe het gewoon omdat ik er enorm van geniet. Trouwens zou jij niet een keertje met je buikspreekpop een verhaal voor hen willen vertellen? Dat vinden ze geweldig, man”
Zo sta ik twee maanden later in een volgepakte kerkzaal met mijn buikspreekpop voor deze mensen een verhaal uit de bijbel te vertellen. Er wordt tijdens mijn verhaal gelachen, gegild en geroepen. Vooral als mijn pop er lekker tegendraads ingaat. Aan het eind van de dienst, als alle bezoekers weer weggebracht zijn, stelt John me voor aan Suzanne, een van de teamleden. We gaan na afloop nog wat drinken met elkaar in een restaurant. Het is overduidelijk dat beiden flink verliefd zijn. John heeft Suzanne tijdens de maandelijkse vieringen leren kennen. Ze komt zelf uit een andere PKN gemeente in Apeldoorn, maar gaat sinds een paar weken met John mee naar zijn kerk. Ik vind het een leuke meid. Ze is zo’n vijftien jaar jonger dan John, maar lijkt John goed aan te kunnen.
(wordt morgen vervolgd)
Laatste reacties