Postevangelisch.nl

Honger en dorst op Kanaleneiland

Van de week een mooie nieuwsbrief gekregen van stichting de Hand, het werk op Kanaleneiland in Utrecht, waar mijn vriend Peter Jansen bij betrokken is. Peter schrijft:

"“Wat ziet U, Vader?”
“Mensen die hongeren en dorsten naar gerechtigheid”.

Matthijs is nieuw op Kanaleneiland. Hij is na de zomer in Utrecht komen werken en reed met zijn collega’s door de wijk. Zegt er een: “Daar wil je toch niet wonen!” En Matthijs ervaart, dat de Heer tegen hem zegt om juist daar te gaan wonen. Als hij dit op een ontmoetingsavond begin september vertelt, reageren Gerrit & Henrieke spontaan: “Oh, je kunt alvast wel bij ons een kamer krijgen.”

Elke maandagavond lopen Matthijs en ik een rondje door de wijk, biddend en zegenend. Half zittend op de leuning langs het talud van de Prins Clausbrug hebben we uitzicht over de hele Marshalllaan. We laten de indrukken op ons af komen, als Matthijs opeens zegt: “Wat ziet U, Vader”. En dan komt de zin in mijn gedachten: “Mensen die hongeren en dorsten naar gerechtigheid”. Het maakt diepe indruk op me.  Zo kijkt de Vader naar Marokkaanse moslims. Dit is het Vaderhart van God.

49. Jezus verandert mensen?

John heeft me net verteld dat hij zo’n 1,2 miljoen euro wil weggeven aan een groot aantal mensen die hij en Annelies de afgelopen jaren financieel gemanipuleerd hebben.

Wat houd je over als je dit allemaal weggeeft?, vraag ik hem. “Niks, helemaal niks, maar dat is ook weer een avontuur. Weet je, ik heb jaren alleen maar voor geld geleefd en kijk waar het mij gebracht heeft. Ik ben alles kwijt geraakt, maar ik heb Jezus weer gevonden. Ik ga dit niet laten wegnemen door geld vast te houden wat ik afgedwongen heb. Ik heb echt het idee dat dit is wat Jezus van me vraagt.”

Wat ga jij doen dan als je geen geld meer hebt?

“Als ik terug ben, denk ik erover om een baan te gaan zoeken. Een hele nieuwe start maken. Ach, ik zie wel. Ik heb het idee dat ik eerst een hoop goed te maken heb. Ik heb een aantal mensen waar ik echt persoonlijk langs zal moeten gaan om vergeving te vragen.” Het valt me op dat er echt een verandering bij John lijkt te hebben plaatsgevonden. Toen hij gisteren vertelde dat hij Jezus had ontmoet, dacht ik iets van: “Ja, dat zal wel!”. Maar ik lijk hier met een andere John te zitten. Grappig om te zien hoe zo’n cliche van ‘Jezus verandert mensen’ voor je ogen echt te zien gebeuren.

"Hoe zit het met Karin?" Karin is de jonge vrouw in de gemeente die zwanger is geraakt van John en waardoor John uiteindelijk moest aftreden. "Heb je daar nog contact mee?' John schudt zijn hoofd. "Ze heeft vlak nadat ik afgezet ben een miskraam gehad. Ik heb nog wel een brief van haar gehad dat ze nooit meer contact met mij wil of nog maar iets van mij horen. Ik vind het wel heel verdrietig voor haar. Het is ook een beetje ironisch. Ik moest aftreden omdat zij zwanger van me was en zodra ik afgetreden ben, raakt zij het kindje kwijt. Het kan soms heel raar lopen... Ik ben er zelf niet verdrietig om dat ik binnenkort niet opnieuw vader wordt, maar voor haar vind ik het heel erg." Ik knik.

Die avond gaan we vroeg richting bed. Morgenochtend willen we om vier uur opstaan om heel vroeg een aantal bergtoppen te gaan beklimmen en vanhier de zon te zien opkomen. Die nacht is het erg koud. Ik heb al mijn kleren aangetrokken, mijn muts opgezet, maar toch is het moeilijk warm worden. Ik lig nog een lange tijd na te denken over de keuze die John hierin maakt. Volgens mij ging zelfs Zacheus zo ver niet...

(wordt maandag vervolgd)

48. Een hoop geld om kwijt te raken

Vanaf die avond verandert onze relatie. We zijn op Canna allebei met onze duistere kant geconfronteerd en hier zowel gebroken als meer geheeld uitgekomen.  Er is een verbroedering ontstaan die moeilijk onder woorden te brengen is. Maar misschien voor het eerst in onze twintigjarige relatie zijn we echt vrienden aan het worden.

De volgende dag vertrekken we met de ferry naar het woeste bergeiland Rum. Het is een lange dagwandeling van de aanlegplek langs het dorpje door het midden van eiland naar het mausoleum. Het mausoleum is de plek waar de eerste graaf van Rum in een echt marmeren mausoleum met vrouw en dochter begraven ligt. Het is een bizar gezicht. Een groot marmeren gebouw op zo’n uiterst afgelegen plek.  Het is hier prachtig wild met de woeste bergen op de achtergrond. Ik kan me voorstellen dat dit de favoriete plek van de graaf op het eiland was.

We zetten onze tentjes op langs het riviertje. Het is nog steeds prachtig weer. Na het eten gaat John op de rotsen uitkijkend op de baai zitten schrijven. Hij zit hier wel een paar uur. Ik probeer mijn nieuwsgierigheid te bedwingen en schrijf zelf wat in mijn dagboek. Maar mijn nieuwsgierigheid wint het toch. Ik kook water voor twee koppen thee en ga met twee hete mokken richting John.

John hoort me niet komen. Hij schrikt als ik ineens achter hem sta. “Thee?” vraag ik hem. John knikt en ik ga naast hem zitten. Als ik hem vraag wat hij aan het eind schrijven is, laat hij mij een lijst van namen en bedragen zien.

“Toen je me eergisteren confronteerde met al die mensen die ik volgens jou financieel uitgebuit en gemanipuleerd had, deed ik dat af als onzin. Maar Jezus liet me gisteren zien dat ik inderdaad misbruik van meerdere mensen heb gemaakt. Hij heeft mij zelfs hun gezichten en verdriet laten zien. Annelies en ik hebben bij sommigen van hen veel kapot gemaakt. Deze lijst zijn de namen van de mensen die Jezus mij gisteren liet zien.”

Ik knik en weet even niet wat ik moet zeggen.

“Ik wil al mijn geld gaan weggeven.” Al je geld?, vraag ik hem verbaasd.  “Ik wil opnieuw beginnen. Ik wil opnieuw leren om samen met Jezus te gaan leven en Hem te gaan vertrouwen. Vandaar die bedragen.” John laat me de lijst zien. Er staan zo’n vijftig namen op de lijst en achter de lijst bedragen van vijfduizend naar vijftigduizend euro. Ik doe een snelle rekensom en zie dat het bij elkaar op ongeveer 1,2 miljoen euro uitkomt. Wil hij dat echt allemaal weggeven? Zou hij dan nog wel wat overhouden? Het is een hoop geld om kwijt te raken...

(wordt morgen vervolgd)

Als goede vrouwen opstaan

We zijn op deze site bezig met een serie over John en goede mannen die vallen. Vandaag zou ik jullie aandacht en hulp willen vragen voor iets anders; voor goede vrouwen die willen opstaan...

Toen wij acht jaar geleden begonnen met ons gemeentestichtend werk kwamen er al gauw een aantal Spoorwijkse vrouwen tot geloof. Een van hen was Elise (niet haar echte naam).
Elise is een echte Spoorwijkse. Ze is een alleenstaande moeder. Ze heeft van alles meegemaakt, bezit geen diploma’s, is dyslexisch en zit al jaren in de bijstand, maar ze heeft wel een droom. 

Het is een heel grote droom: ze houdt heel veel van God en wil daarom dolgraag fulltime voor God werken als missionair werker en zelf uiteindelijk een gemeente stichten. Maar kan dat wel?

Elise heeft zichzelf onlangs aangemeld voor reintergratie traject met de vraag of zij voor haar werk bij ons als stagiaire mag komen werken. Helaas bleek dit niet mogelijk, maar het opende wel een andere deur. De sociale dienst nam al snel contact met ons op met de vraag of wij haar niet in dienst willen nemen in de vorm van een gesubsidieerde baan. Een gesubsidieerde baan?

Als wij 250 euro per maand betalen, mag Elise 32 uur per week bij ons komen werken en wordt de rest van haar salaris door de sociale dienst betaald. 250 euro voor een fulltime gemeentestichster? Haar grote droom is ineens een hele stap dichterbij gekomen. Maar...

Wij zijn een kleine stichting. Een ieder van ons leeft van giften en binnen ons huidige budget kunnen we Elise helaas geen 250 euro per maand betalen. Zo dichtbij, maar toch zo ver weg. Maar wat mag een droom kosten? Mag 250 euro iemand stoppen om haar droom te realiseren? Wij hebben hier kort over nagedacht en daarna al snel besloten dat we het geld hier niet in de weg kunnen laten staan.

We hebben besloten om het avontuur met Elise en God aan te gaan en haar per januari in dienst te nemen. We weten niet of zij het in zich heeft om een zelfstandige gemeentestichtster te worden, maar we zien wel veel potentieel in haar. Vanaf volgende week gaan we haar zelf opleiden tot missionair werkster, gaat ze aan de slag in onze missionaire projecten en kijken we hoever ze komt.

Zoals je kunt voorstellen, is dit een grote stap voor ons. Een stap die we niet echt alleen kunnen maken, maar waarbij we de hulp nodig hebben van een aantal vrienden. Vrienden die maandelijks een bedrag in Elise willen investeren om haar de kans te geven om op te staan als missionair werkster.  

Normaliter vragen we binnen ons werk nooit om geld, maar voor Elise wil ik graag een uitzondering maken. Zou ik jou mogen vragen of jij in haar wil investeren? Al was het maar voor een bedrag van vijf euro per maand...

Als je ons hierin zou willen helpen, zou je ons dan even kunnen mailen of bellen: 070 3930772

Hartelijk bedankt!

Matthijs

47. Geen wonder voor mij

Ik zit boven op Compass Hill op het eiland Canna. Ik ben boos. Boos op God, boos op Jezus, boos op John. Ik vind het niet eerlijk dat ik al die jaren hard gewerkt heb om trouw te blijven aan Jezus en dat John zo gemakkelijk er vanaf komt. Jezus komt wel op bezoek bij hem, maar niet bij mij.

Er komt geen wonder voor mij. Geen engel op bezoek, geen woorden uit de hemel. Ik zit hier helemaal alleen op de berg. Ik moet hier zelf door heen. Ik moet perspectief vinden. Voor het eerst in mijn leven begrijp ik hoe Kaïn zijn broer Abel kon doden, toen hij zich afgewezen voelde door God. Ik voel me door God afgewezen. Hoewel mijn emoties door mij heen razen en ik niets liever wil dan de berg afstormen om vanuit mijn boosheid en jaloezie John in elkaar te rammen, moet ik dit samen met God oplossen.

Ik moet terug komen bij de genade die ik elke dag weer krijg. John heeft zich misschien verhoogd voor de mensen om zich heen. Ik heb me verhoogd ten opzichte van God. Ik ben me er al lange tijd niet meer van bewust geweest dat ook ik Gods genade en vergeving dag aan dag nodig heb. Ik heb me zoveel beter en heiliger dan John geacht. John is vergeven door God, maar ik heb die vergeving net zo hard nodig. Ook ik moet terugkomen bij het punt dat er voor mij ook alleen maar genade en vergeving is; bij het feit dat Jezus net zo zeer hier bij mij op de heuvel is, als bij John op de rotsen. Er breekt iets in mij. Ik voel mijn woede wegzakken in een verlangen om heel dicht bij Jezus te zijn, om opnieuw zijn genade te beleven.

Ik voel een diepe vrede in mij komen en ben me ineens bewust van Gods liefdevolle aanwezigheid. Dit is een heilige plek. Deze eilanden aan de westkust van Schotland vlakbij Iona zijn inderdaad doorwaadbare plaatsen, plekken waar hemel en aarde elkaar raken. Ik heb weer oog voor het prachtige uitzicht. Links van mij zie ik de Outer Hebrides eilanden Barra en Uist. Recht voor me liggen de besneeuwde bergtoppen van Skye en aan mijn rechterhand zie ik de woeste bergtoppen van het eiland Rhum. Voor de rest is er alleen maar zee en lucht. Ik geniet...

Als ik terug ben bij de tent, is John al bezig met het koken van water voor ons avondeten. We begroeten elkaar voorzichtig. “Het is vanavond oplosboerenkool met rendierspekjes. Doet je watertanden, hè?” Ik geef hem een glimlach. John gaat door: “Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat jij ook vandaag heel wat afgehuild hebt.” Mijn ogen zijn waarschijnlijk net zo rood als die van hem. Ik geef hem een vriendschappelijke stomp. “Ik heb een goed idee. Laten we voor toetje naar de haven lopen. Daar zit het enige winkeltje van het eiland. Het is tegelijkertijd ook een kleine tearoom, waar ze de heerlijkste cakes verkopen. Na zo’n dag kunnen we dat allebei goed gebruiken.” John knikt instemmend. “Na deze boerenkool lijkt elk toetje me heerlijk. Kunnen we de boerenkool niet overslaan en meteen voor het toetje gaan?”

Zo komt het dat we vijf minuten later op weg zijn naar een echte warme kop thee en het grootste stuk taart dat we in tijden gezien hebben.

(wordt vrijdag vervolgd)

46. God, ik klaag U aan...

John claimt dat hij vannacht een speciale ervaring met Jezus heeft gehad, waarin Jezus hem al zijn misstappen heeft laten zien en hem daarna vergeven heeft. Huilend en lachend zit hij naast me.

Ik weet niet hoe ik op John moet reageren. Natuurlijk geloof ik in genade en vergeving, maar om het zo voor mijn ogen te zien plaatsvinden in iemand die het echt niet verdient, roept weerstand bij me op. John is vergeven. Jezus neemt hem niks meer kwalijk. Lekker makkelijk is dat! Jaren van bewust of onbewust anderen misbruiken, zijn in een nacht weggeveegd. Betekent dit dat John nu terug kan gaan naar Nederland en daar gewoon zijn plek weer in kan nemen, alsof er niks gebeurd is? Ik voel me als de oudere zoon in de gelijkenis van de wachtende vader, die geen feest wil vieren als de verloren zoon thuis komt. Ik merk in mezelf dat ik geen feest kan vieren met deze lachende en huilende John. Ik wil hem stompen en slaan en hem laten weten dat hij er niet zo gemakkelijk vanaf komt. Ik wil die grijns van zijn gezicht slaan. Ik wil hem serieus pijn doen. Natuurlijk doe ik dat niet. Ik houd me netjes in, maar ondertussen...

Ik heb ruimte nodig. Ik laat hem op de rotsen zitten en beklim die dag voor de tweede keer Compass Hill. Woedend ben ik en boven op de heuvel schreeuw ik het uit tegen God. Ik klaag Hem aan dat Hij te soft is, te gemakkelijk met Zijn vergeving en te goed. Ik raas en ik tier. Waarom bezoekt Jezus nu juist zo iemand die het niet verdient? Als ik alles eruit heb gegooid en uitgeput op een rots ga zitten, ervaar ik dat er woorden in mij opkomen. Het is alsof God tegen mij spreekt.

"Weet ik dan niet dat Jezus elke dag bij mij en met mij is? Zou ik willen dat Jezus ook aan mij al mijn fouten en tekortkomingen liet zien?" Ik ril bij de gedachte. "Zou ik echt willen dat God minder goed was? Minder goed naar mij? Ben ik nou net als de man die miljoenen vergeven is en nu boos is dat de koning een ander ook vergeeft? Is het niet Gods verantwoordelijkheid hoe Hij omgaat met zijn goedheid?"

Ja, dat kan allemaal wel zo zijn. Maar ik vind het niet rechtvaardig. Ik probeer al jaren Jezus trouw te volgen. Ik heb zo gevochten tegen mijn eigen verlangens. Elke keer als John toegaf en zichzelf groter maakte, probeerde ik sterk te blijven en nu krijgt hij bezoek van Jezus. Hij wel en ik niet...

Ik zou willen dat Jezus ook nu naar mij op deze heuvel komt, maar Hij komt niet. Ik ben hier alleen. Misschien zit hij wel bij John op de rotsen, maar niet bij mij. Mijn boosheid groeit weer in mij. Het is niet eerlijk.

(wordt morgen vervolgd)

Twee keer op Goedgelovig.nl

Deze week stond ik twee keer met artikelen van mijn blog op de site www.goedgelovig.nl

Een hilarisch stuk genaamd De emerging relikubus over emerging church aan de hand van de discussie over de vijf stromen van gemeentestichting in Nederland. En een stuk over mijn recensie van het boek 'Huisfeesten' van Peter Vlug jr: Huisfeesten, een vluggertje.

Foto's van mijn trip met John

Tijdens mijn reis met John heb ik een aantal foto's gemaakt. Hier vind je er een paar:

Het afdakje van de school in het vissersdorpje Mallaig waar John en ik in de buitenlucht als zwervers onder geslapen hebben...

Een foto vanaf de boot in de haven van Mallaig, net voordat John en ik vertrekken.

'Onze' baai in Canna waar John en ik met onze tentjes stonden.

Canna gezien vanuit het hoogste punt 'Compass Hill'. De enige heuvel in mijn leven die ik twee keer op een dag beklommen heb.

45. Makkelijk is dat; zo'n ontmoeting met Jezus...

‘s Morgens ben ik om vijf uur klaar wakker. Het eerste waar ik aan moet denken, is onze ruzie van gisteravond. John is niet echt met zijn tentje ergens anders gaan staan. Hij is gewoon zonder te praten vroeg zijn tent in gedoken. De zon is al op. Hier in het noorden van Schotland zijn de nachten kort. Ik besluit om nog een uurtje te blijven liggen, maar om zes uur heb ik het echt gehad. Vanuit de tent van John hoor ik niks. Ik fluister een aantal keer zijn naam, maar hij is nog niet wakker. Ik trek mijn schoenen aan en besluit Compass Hill te beklimmen. Dit is een van de hoogste punten van het eiland. Een berg vol ijzer zodat elk kompas alle kanten opgaat draaien. Het is geen moeilijke klim. De rotswanden aan de zijkant van de berg zitten vol met broedende vogels die af en aan vliegen. Honderden papegaaiduikers zie ik.

Ik raak de tijd een beetje uit het oog en het is veel later dan ik gepland had als ik uiteindelijk weer bij onze tentjes aankom.  Zo te zien is John op. Zijn tent staat open, maar ik zie hem niet. Waar zou hij zijn? Ineens zie ik hem in de verte op de rotsen uitkijkend over de baai zitten. Als ik naast hem ga zitten, zie ik dat hij rooddoorlopen ogen van het huilen heeft. Ik weet niet wat ik moet doen, dus ga ik maar in stilte naast hem zitten. Zo zitten we wel een half uur.

“Ik heb vannacht Jezus ontmoet.” Terwijl John dit zegt, draait hij zich om en kijkt hij mij aan. “Jezus was hier vannacht op het eiland. Hij was hier de hele nacht. Hij heeft mij alles vergeven.” Ik zie John stralen terwijl hij het zegt. Gelijk schiet er van alles door mijn hoofd. “Zo gemakkelijk kom je er niet vanaf, mannetje. Het is wel heel kort door de bocht om nu in een keer te gaan claimen dat Jezus alles vergeven heeft. Zo kan ik dat ook.” Ik merk dat ik vanuit mijn cynisme een aantal lelijke opmerkingen wil maken, maar ik houd me nog net in. Gelukkig kan John niet in mijn hoofd kijken.

“Jezus heeft me alles laten zien wat ik tijdens mijn leven fout heb gedaan. Alles...” John begint hard te huilen. “Hij liet me zien hoeveel pijn ik Hem en andere mensen aangedaan heb.” John huilt minutenlang. Ik sla mijn arm om zijn schouder en laat hem uithuilen. Ik kan aan John merken dat er echt iets in hem gebeurd is. Ik merk dat dit mij ook raakt.

“Jezus heeft me alles laten zien en me toen helemaal vergeven. Hij heeft me vergeven. Ik voel me zo schoon. Ik voel me een nieuw mens.” John begint door zijn tranen heen te lachen. Hij straalt gewoon. “Ik voel me helemaal herboren. Oh, wat is God goed!” 

(wordt maandag vervolgd)

44. Bijna op de vuist

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om het hele eiland rond te lopen. Een woeste wandeling van negen uur dwars door de natuur. We hebben van alles gezien; van arenden en zeehonden tot aan een otter toe. We zitten ‘s middags helemaal gaar bij onze tentjes. John is een aantal blaren onder zijn voeten aan het doorprikken, terwijl ik thee aan het koken ben.

“Heb je al plannen voor de toekomst?” vraag ik hem. “Nou, ik hoef in ieder geval nooit meer te werken. Wat dat betreft, ben ik financieel helemaal binnen.” Terwijl ik hem dit lachend hoor zeggen, breekt er iets in mij.

“Nee, en weet je waarom je binnen bent? Omdat je dertig jaar misbruik hebt gemaakt van mensen die hun rug hebben gebroken om hun laatste centjes aan jou te geven. Mensen die zichzelf diep in de schulden hebben gestoken, omdat jij hen ervan overtuigd had dat jouw bediening de moeite waard was om hier voor in de schulden te komen. Mensen die een tweede hypotheek op hun huis genomen hebben om jouw televisieshows te kunnen betalen en die nu de komende twintig jaar hun schulden moeten gaan betalen voor iemand waarin ze niet meer geloven en die hen diep heeft teleurgesteld. Ik kan me niet voorstellen dat jij een tweede hypotheek op jouw villa hebt genomen of je huis in Portugal hebt verkocht om mee te betalen aan al die kosten.”

John kijkt me zwijgend aan.

“Nee, dat dacht ik al. Lekker veilig! Anderen manipuleren om dit wel te doen en zelf veilig aan de kant blijven. Om maar te zwijgen van die armzalige loontjes die jullie aan je medewerkers betaalden, terwijl jij en Annelies elke maand duizenden euros uit de gemeente haalden. Weet je dat er voorgangers waren die jouw kinderwerkers extra wilden ondersteunen omdat ze van jullie zo weinig kregen? Nee, dat wist je niet, hè! Maar dat ze dit niet deden, omdat ze bang waren dat hun extra geld regelrecht de gemeente in zou gaan. Omdat ze ervan overtuigd waren dat jouw kinderwerkers zo door jou geïndoctrineerd waren dat ze het geld aan jou zouden geven, wat me niet zou verbazen en dat deze voorgangers niet in jou wilden investeren.”

John kijkt me bedroefd aan: “Ik wist niet dat je zo over me dacht. Waarom heb je me dan meegenomen op deze reis als je me duidelijk zo veracht?”

“John, ik denk al jaren zo over je. Je moet eens weten wat ik allemaal over je gehoord heb. Ik heb je meegenomen omdat ik dacht... Nee, omdat ik denk dat dit goed voor je zal zijn. Ik veracht een hoop dingen die jij de afgelopen dertig jaar heb uitgespookt in de naam van Jezus. Ik weet niet of dit automatisch betekent dat ik ook jou veracht. Ik weet in ieder geval wel dat jij nog niet duidelijk in beeld hebt wat je hebt aangericht in al die jaren.”

John begint zijn spullen in te pakken. “Ik heb genoeg gehoord. Dit pik ik niet, zeker van jou niet. Wat heb jij nu bereikt met je kerkje van dertig mensen? Wat verdien je op jaarbasis? Wie ben jij dan om te zeggen dat ik iets heb aangericht? Je was dertig jaar geleden al een zielig mannetje waar ik medelijden mee had in Amsterdam. Nu heb ik dat alleen nog maar meer.”

Ik begin hard te lachen. Hier zijn we, twee volwassen mannen op een onbewoond eiland die bijna met elkaar op de vuist gaan.

(wordt morgen vervolgd)

Fonduen in het dorre hart van Europa

Als tegenhanger van mijn recensie van het boek 'Huisfeesten' een zeer inspirend verhaal over het werk van Peter Vlug jr in het voormalige Oost-Duitsland. Wat had ik graag dit verhaal en andere verhalen in het boek gelezen!

Recensie van het boek 'Huisfeesten'

Van het weekend heb ik op de mini-Soul Survivor festival het boek ‘Huisfeesten’ van Peter Vlug jr gekocht. Zondagmorgen had ik wat tijd en heb ik het boek in anderhalf uur uitgelezen. 

Peter schrijft dit boek vanuit een geweldige visie om zoveel mogelijk mensen met het evangelie te bereiken en te discipelen. Hij heeft hiervoor (met anderen?) een systeem ontwikkelt van huisfeesten. Huisfeesten zijn families die wekelijks bij elkaar komen voor een maaltijd, een avondmaalviering, een tijd van aanbidding en onderwijs. De huisfeesten zijn gebaseerd op de Sabbath vieringen waar er naast de familie ook ruimte was voor de vreemdeling, de wees, de armen en de weduwe. Peter wil hiermee christenen aanmoedingen om vanuit hun netwerk en daarbuiten  mensen uit te nodigen voor de wekelijkse huisfeestviering, hen kennis laten maken met het christelijk geloof en de christelijke gemeenschap en hen hier verder te discipelen.

Hoewel ik zijn drijfveren, passie en motivatie zeer waardeer, merk ik dat ik toch niet enthousiast over dit boek kan zijn. Nadat ik dit gelezen heb, blijf ik met teveel vragen achter.

Mijn eerste struikelpunt met dit boek is het systeem rondom huisfeesten. Misschien zegt dit meer over mij, dan over het boek. Maar ik worstel met systemen. Als ik het boek lees en mij probeer in te leven in de vorm die zij gekozen hebben, voel ik me opgesloten. Peter beschrijft bijvoorbeeld hoe hij met een raad van apostelen het apostolisch onderwijs samenstelt dat wekelijks in het huisfeest behandeld moet worden.

Het denken van Peter rondom de huisfeesten is gebaseerd op de eerste hoofdstukken van Handelingen waar de gemeente zich onder het onderwijs van de apostelen plaatste. Leraren mogen bijvoorbeeld aanvullend les geven uit de bijbel, maar het apostolisch onderwijs staat wekelijks centraal. Deze gedachte roept weerstand bij me op.  Waarschijnlijk is dit mijn Nederlandse rebelse individualistische mentaliteit, maar ik zou mij en mijn familie niet (klakkeloos) onder het onderwijs van voor mij onbekende mensen willen plaatsen die door een deel van het Lichaam van Christus (waar ik niet in relatie mee ben) tot apostel zijn uitgeroepen. Deze raad van ‘apostelen’ zou ik eerst persoonlijk willen leren kennen, in relatie mee staan, voordat ik en mijn familie zich hiervoor openstellen. Zo zijn er meer aspecten van het systeem waarbij ik weerstand ervaar.

Ik kan me voorstellen dat, als Peter naar de kerk in Nederland kijkt en ziet hoe weinig wij groeien en bereiken, hij ons aanmoedigt om onszelf te verloochen en ons wel in deze structuur te plaatsen. Ik weet dat de nood hoog is en dat verandering noodzakelijk is. Persoonlijk denk ik echter niet dat zijn vorm van huisfeesten bij mij zal passen.

43. Ben jij altijd zo braaf dan?

Zes uur ‘s morgens gaat ons alarm af. Over een uur vertrekt de boot, maar binnen tien minuten is alles al opgeruimd en zijn we klaar. Met onze rugzakken op de rug gaan we op zoek naar de haven. Het regent hard, maar we hoeven niet ver te lopen. Aan boord van het schip is een klein restaurantje. Al gauw zitten we aan een warm ontbijt. De tocht naar het eilandje Canna duurt wel vijf uur. Er staat een straffe wind en de boot slaat alle kanten op.

Na het ontbijt zoeken we ons heil aan dek waar we minder last hebben van zeeziekte. Ik vertel John dat hem me opviel dat hij gisteren zo aan het flirten was met meerdere vrouwen en dat dit me verbaasde. John haalt zijn schouders op. “Ben jij altijd zo braaf dan? Kijk jij nooit naar andere vrouwen? Denk jij dan niet hoe het zou zijn om...” Een grote golf slaat op de boot en we moeten ons best doen om goed vast te houden.

Ik schud mijn hoofd. “Heb je last van water in je gezicht of schud je nu nee?” “Allebei! Ik ben niet braaf, maar ik probeer wel zo zuiver mogelijk met mensen om te gaan.” “Nou, dan ben je beter dan ik. Nu blij?” Volgens mij is dit niet de manier om in gesprek met John te komen. “Het gaat er niet om wie er beter is, ik ben alleen benieuwd naar wat er in je omgaat.”  John begint te lachen. “Geloof me, je wilt echt niet weten wat er in me omgaat! Kunnen we het over iets anders hebben?”

Het wordt koud aan dek. Ik zoek binnen een bank op waar ik kan liggen en val in slaap. Na een paar uur gaat de wind liggen en breekt de zon door. Het uitzicht is adembenemend. We varen langs de bergkammen van het eiland Skye, die nog steeds bedekt zijn door sneeuw. Zo nu en dan zwemt er een dolfijn langs het schip. Aan de horizon kunnen we Canna zien liggen. Het is een klein eiland van twee bij zeven kilometer waar maar twintig mensen wonen.

Als de boot aanlegt, hoeven we maar een kilometer te lopen om bij een afgelegen baai te komen. Tien jaar geleden heb ik hier ook al eens met mijn broer wild gekampeerd. Het zand is er spierwit en de zee doorschijnend blauw. Het is een magische plek met een prachtig uitzicht.

We zetten onze tentjes op. Gelukkig is het nog te vroeg in het jaar voor midges, dus kunnen we gerust buiten zitten. Water wordt gekookt en binnen een aantal minuten zitten we aan onze instant maaltijden. Wat is het vreemd om hier samen met John in de wildernis te zitten. Eigenlijk zijn we twee vreemden voor elkaar. We hebben vandaag meerdere keren over koetjes en kalfjes gepraat, maar ik zou wel een echt gesprek met John willen.

Ik probeer iets, maar als ik hem na een aantal minuten vraag hoe het momenteel tussen hem en God is, reageert hij gelijk vijandig. “Is dit een verhoor of zo. Kan je nu ophouden met dat gezeik?” Het wordt koud, dus zoeken we onze warme slaapzakken op. Ik neem me voor om geen lastige vragen meer te stellen, maar gewoon met elkaar op te trekken.

(wordt donderdag vervolg)

42. Ongeneerd flirten

In de vertrekhal van Schiphol ontmoet ik John op de afgesproken tijd. Hij heeft van de week al zijn spullen nieuw gekocht. Met allebei een rugzak van net onder de twintig kilo worden we ingecheckt. We vliegen naar Glasgow, waar we de bus naar de Schotse hooglanden nemen. In het stadje Fort William moeten we overstappen op een boemeltreintje naar het havendorpje Mallaig, waar we morgen op de ferry stappen.

Met een fish en chips onder de arm en onze loodzware rugzakken op onze rug rennen we naar het station om op tijd voor de trein te zijn. Hijgend lopen we de coupe in. “Dit heb ik in jaren niet meer gedaan.”, puft John. Terwijl we onze tassen wegleggen en plaats nemen op de bank komt er een meisje tegenover ons zitten. Ik zie John kijken. In het vliegtuig zat hij ook al te flirten met de stewardess. Het irriteert me.

Ik probeer hem af te leiden voordat hij ook met haar gaat flirten, maar John laat zich niet afleiden. Hij biedt haar zijn patat aan en flirt openlijk met haar. Als ze even later de coupe verlaat, kijkt John haar fluitend na. “Zag je wat voor lekker kontje ze had!”

Het is net alsof ik met een tiener op reis ben. Waar ben ik aan begonnen? Het lijkt wel of hij het helemaal heeft opgegeven om zich als een volwassen geestelijke man te gedragen. Het is alsof hij zich helemaal laat gaan. Alsof het toch een verloren zaak is. Wat zou er in hem omgaan?

We hebben van te voren afgesproken dat er tijdens onze reis niet gedronken zal worden, maar als ik hem zo mee maak, weet ik niet of hij zich er aan kan houden. Gelukkig gaan we naar twee onbewoonde eilanden waar geen vrouwen of drank te vinden zijn. Ik hoop de komende dagen een aantal goede gesprekken met hem te hebben.

Als we half twaalf ‘s nachts in Mallaig aankomen, stort het van de regen. In het dorpje is geen camping waar we onze tent kunnen opzetten. Onze boot vertrekt over zeven uur. We vinden een afdakje van een school waar we net droog kunnen liggen. John mag in zijn slaapzak tegen de deur liggen. Hier ligt hij het meest beschermd. Ik lig aan de buitenkant. Zo nu en dan draait de wind en word ik nat van de regen. Ik duik diep in mijn slaapzak. John valt al snel in een diepe slaap. Ik kan niet slapen. Heb ik een geweldige fout gemaakt om John op sleeptouw mee te nemen?

(wordt morgen vervolgd)

Simple church in Emmen

Vandaag ga ik met Auke en onze twee stagiaires een dagje naar Emmen. Helaas niet naar de dierentuin, hoewel die erg mooi is. We gaan de mini-conferentie van Soul Survivor waar Floyd McClung spreekt. Ik doe hier vanmiddag een workshop over gemeentestichting specifiek toegespitst op 'simple church'. Wel een eind rijden voor een workshop van anderhalf uur, maar ik zie uit naar wie we allemaal gaan ontmoeten.

Zondag spreekt daar trouwens Peter Vlug Jr. Hij heeft een boek geschreven over huisfeesten. Vormen van simple church die als huisfeesten met elkaar kerk zijn. Heeft iemand het al gelezen en kan hier een aanbeveling doen?

41. Dit gaat echt niet door!

Thuisgekomen uit Amsterdam vertel ik mijn vrouw Jessie over John's vraag of hij mee mag naar Schotland en dat ik bijna praktisch 'ja' heb gezegd.

“Je hebt wat gedaan?”, Jessie kijkt me boos aan. “Je hebt niks met die man. Je zou dit jaar weer eens in tijden alleen naar Schotland gaan.  Het is jouw tijd met God. Je hebt het zo druk en dit is jouw tijd voor jezelf. Je vindt het heerlijk om tien dagen alleen te zijn. Dat hij gebruikt maakt van prostituees is nog daar aan toe, maar dat hij jou gebruikt...”

“We weten niet of het een prostituee was.” Ik probeer haar te onderbreken.

“Je hebt toch gezien dat hij haar betaalde. Trouwens het maakt niet uit. Ik vind het wel heel erg dat hij jou gebruikt. Schotland is jouw tijd. Het is jouw reis waar je het hele jaar naar uitkijkt. Je gebruikt dit als retraite om God te ontmoeten en nou neem je die vent op sleeptouw.”

Jessie is woedend. Niet vanwege haarzelf, maar woedend omdat iemand mijn reis naar Schotland durft te bedreigen.

“Misschien doet het hem goed!”, probeer ik nog.

“Wat kan mij dat schelen. Ik wil dat het jou goed doet. Ik kan niet begrijpen dat jij hem hebt uitgenodigd. Matthijs, je hebt maanden de tijd genomen om deze reis te plannen. Het is jaren geleden dat je op deze eilanden geweest bent. Je zou nu helemaal alleen naar de eilanden terug gaan en nu heb je hem uitgenodigd.” Jessie is op dreef. 

“Ik heb hem niet uitgenodigd. Hij heeft zichzelf uitgenodigd.” Mijn verweer klinkt zwakjes...

“En jij kon geen ‘nee’ zeggen! Ik zeg wel ‘nee’ voor je. Wat is zijn telefoonnummer? Hij heeft al die dertig jaar dat jullie elkaar kennen nooit naar je omgekeken. Hij heeft zich verrijkt ten koste van honderden, nee wat zeg ik, duizenden anderen. Hij heeft een geweldige twintig jaar achter de rug. Ik vind het erg zielig voor hem dat hij nu gescheiden is, zijn kinderen hem niet meer willen zien, hij in de kerk nooit meer aan de bak komt, aan de drank is, gebruik moet maken van prostituees en in een woord ‘gevallen’ is, maar dat is nog geen reden om jouw reis te verzieken. Dat je naar hem toe bent gegaan in Amsterdam, vind ik nog hier aan toe. Maar hij gaat echt niet met je mee naar Schotland. Dat kan echt niet...”

(wordt maandag vervolgd)

Even over John

De laatste tijd heb ik een aantal vragen gekregen over mijn serie met John. In deze post hoop ik een aantal van deze vragen te beantwoorden.

Ik kan de eerste afleveringen van John niet op de blog vinden.
Ik heb wat vandaag aanpassingen in het archief van de blog aangebracht waardoor nu alle afleveringen te zien zijn. Je kunt ze vinden onder deze link.

Is dit verhaal allemaal echt gebeurd, is het deels gebeurd of heb je het gewoon verzonnen?
Het verhaal van John is een verzonnen verhaal. Het zijn dus geen gebeurtenissen uit mijn leven. Ik ben nooit voor negenduizend euro genept en heb ook geen vriend die op John lijkt. Het is allemaal fictie.

Zijn de andere verhalen op je blog ook fictie en hoe weet ik nu wat echt gebeurd is?
De serie 'Op zoek naar de gezalfde' is een verzonnen verhaal. De andere verhalen en posts op mijn blog zijn wel echt gebeurd. Ik snap dat dit niet altijd even duidelijk is. Op Goedgelovig staat momenteel een ander verhaal van mij, dat net lijkt alsof het echt gebeurd, maar wat ook fictie is. Ik zal proberen wat duidelijker hierin te zijn.

Heb je het verhaal uit frustratie of uit visie geschreven?
Goede vraag! Ik denk een beetje beide. Ik heb nooit in een gemeente gezeten waar een ‘John’ heerste. Ik heb ook nooit in mijn persoonlijk leven onder een ‘John’ hoeven te werken, dus wat dat betreft is het geen persoonlijke frustratie. Ik weet wel dat er in ons land diverse ‘Johns’ rondlopen. Soms hoor ik verhalen die mij frustreren. Soms zie ik hoe mensen lijden onder het trouwe volgen van deze mannen, hoe ver ze hierin gaan en hoe gebroken ze hier soms uitkomen. Als ik zie hoe dit soms jarenlang door kan gaan, frustreert dit mij. Deze frustratie heeft zeker mede geleid tot dit verhaal.

Wie is John? Is hij nu wel of niet gebaseerd op een bestaand iemand?
John is niet gebaseerd op een echt persoon. Hij is dus  geen pseudoniem voor... of voor... Als John al een pseudoniem zou zijn, dan staat hij voor alles wat je als leider niet wil zijn, maar misschien wel bij je draagt.

De spanning die ik heb neergezet tussen John en Matthijs hebben te maken met de spanning die ik ervaar in het willen leven voor God en het omgaan met je schaduwkant. Ik heb hier begin dit jaar uitvoerig over geschreven in de serie 'Succesverhalen en haar schaduwkant' John komt dus voort uit deze serie en voort uit mezelf.  Ik denk dat ik in dit verhaal soms ongeveer net zoveel op ‘Matthijs’ als op ‘John’ kan lijken. Natuurlijk heb ik John sterk aangedikt, als een schurk neergezet en gaat hij in zijn leven veel verder dan ik ooit zou gaan of hopen te gaan. Maar in wezen lijkt hij misschien meer op mij of op anderen dan we zelf zouden willen.

 

Zin of onzin zo'n schema?

Volgens Stuart Murray zijn er momenteel vijf soorten gemeentestichters. Hij benoemt hen als:

- Pragmatische evangelischen:  gericht op bekering, gemeentegroei en sociale transformatie

- Opwekking gelovers:  redden van zielen brengt de Wederkomst van Jezus dichterbij, hoop op Opwekking, gericht op gemeentegroei

- Alternatieve emergers: gericht op authentiek kerk-zijn, culturele relevantie, geestelijk herstel

- Missionaire initiatiefnemers: Laten zending vorm geven aan alles wat ze doen. Maken geen gebruik van franchise modules, maar creeeren.

- Post-Christendom ontdekkingsreizigers: Creeren van holistiche uitdrukkingen van kerk / zending aan de marges

Wat denk jij? Herken jij deze vijf categorieen?

Gisteren is al een hele discussie hierover op gang gekomen over het nut, de zin en de onzin van deze labels.

Five different church planting ‘tribes’

Stuart Murray stuurde mij onlangs deze mail. 

“Some of you took part in a 36-hour consultation in mid-September organised by Juliet Kilpin, George Lings and myself. At the Mission 21 church planting conference back in March 2006, we noticed that people were using different language, were operating from different assumptions and had different expectations. In fact, it seemed to us that there were five different church planting ‘tribes’ there – and that there was a danger of misunderstanding and marginalising each other or talking at cross purposes.

Over the next 18 months we developed a matrix to describe these five tribes and their main characteristics. Last month, about 35 of us gathered to test out this matrix, listen to different ‘tribal perspectives’ and explore ways of working together. I thought you might be interested to see this matrix (and maybe consider which tribe you belong to), so I’m attaching it.

We’re not sure what, if anything, we do with this now. We’ll incorporate suggestions and criticisms from the consultation into a revised version, and we may then test this out further. We don’t want to label people or box them in. But we want to understand and learn from different perspectives so that we plant churches more effectively.

If you have any comments on this, please let me know”

Hieronder vind je de matrix van Stuart - wat denk jij van deze vijf stammen?

Download 5_tribes_matrix.doc

40. Mee naar Schotland?

In het restaurant praten we over van alles en nog wat. Ik vertel John over mijn reis naar Schotland volgende week. Een keer per jaar ga ik in mijn eentje of met een vriend naar de Schotse Hooglanden voor een wandelvakantie van twee weken. Heerlijk met een tentje op mijn rug wildkamperen en genieten van de rust en de natuur. Dit jaar ga ik terug naar drie kleine Schotse eilanden voor de westkust. Eilanden waar vroeger Keltische kloosters hebben gestaan waar dag en nacht gebeden werd en die nu bijna onbewoond zijn. Voor mijn gevoel zijn dit doorwaadbare plaatsen; plekken waar de afstand tussen de hemel en de aarde dunner is dan normaal en waar God gemakkelijker ervaren kan worden.

Ik zie John’s ogen oplichten. Voordat ik het doorheb, stelt hij mij de vraag of hij niet mee mag. Zijn vraag overvalt me. Ik zou dit jaar eindelijk weer alleen naar Schotland gaan. En als ik iemand mee zou nemen, zou dit mijn zoon, broer of een van mijn beste vrienden zijn. Hoe zou dat zijn met John in Schotland? Wat hebben we nog met elkaar? Ik denk dat zo’n reis hem zeker goed zou doen, maar ben ik degene die hem mee moet nemen? Het is wel mijn enige reis naar Schotland dit jaar.  Hier moet ik even over nadenken.

Ik vertel John dat ik even over zijn vraag wil nadenken. John geeft aan dat hij dit begrijpt. Ondertussen vraagt hij me van alles over mijn uitrusting, routes, etenswaren. Ik zit in tweestrijd. Aan de ene kant vind ik het heerlijk om alleen weg te gaan. John en ik kennen elkaar niet meer. We hebben de afgelopen twintig jaar bijna geen contact meer gehad. Aan de andere kant proef ik iets van een mogelijkheid dat God deze reis wil gebruiken om iets te herstellen. Wat moet ik doen?

(wordt vrijdag vervolgd) 

39. Alles kwijt

De woonkamer is sober ingericht. Het lijkt allemaal zo uit IKEA te komen. Er staan twee banken en een koffietafel. John gaat op een van de banken zitten. “Hoe is het met je, John?”

Even lijkt hij zich groot te houden, dan verbergt hij zijn gezicht in zijn handen en begint te schokken. “Ik ben alles kwijt. Alles waar ik al die jaren voor gewerkt heb. Ik ben de gemeente kwijt. Ik ben mijn huis kwijt. Mijn vrouw is van me gescheiden. De kinderen hebben voor Annelies gekozen en willen niks meer met me te maken hebben. Ze willen geen contact meer. Ik ben het mikpunt van iedereen. Moet je zien wat ze over me schrijven...”

John loopt naar een laptop die aanstaat en laat me een aantal sites zien die ik maar al te goed ken. “Waarom doen mensen dat? Zij vieren feest om wat er mij gebeurt. Hoe ziek moet je dan wel niet zijn.”

“Ik ben geen voorganger meer. Dat weet je natuurlijk al lang, hè. Dat soort nieuws gaat altijd snel. Annelies heeft zo maar mijn plek ingenomen; samen met Erik. Mij ontslaan terwijl ze waarschijnlijk ook al van alles uitvreet. Ze hebben me zo maar afgedankt.”

John raast door. Ik laat hem razen. John zit in de slachtofferrol en ziet zichzelf totaal niet als dader. Twee uur lang vertelt John alles over wat hem allemaal is aangedaan. Ik luister, maak koffie en probeer er voor hem te zijn. Uiteindelijk zitten we stil in zijn woonkamer. Er spoken zoveel gedachten door mijn hoofd die ik hem zou willen zeggen. Hij heeft totaal geen oog voor al het leed dat hij over de jaren door zijn manier van handelen bij anderen berokkend heeft.  Maar nu is daar misschien niet de tijd voor.

Ik stel voor dat we gaan lunchen. Frisse lucht zal ons allebei goed doen. 

(wordt morgen vervolgd)

Innov8 conferentie voor jongerenwerkers

Ik was vorige week op de Inno8 conferentie voor kinderwerkers en jongerenwerkers. Echt een aanbeveling voor een volgende keer, mocht je twijfelen.  We zaten met honderd man in het mooie Emmausklooster in Helvoirt. Het nadeel is wel dat je op een kamer slaapt met vier man, waar er altijd wel eentje snurkt...

Ik mocht twee keer een workshop van anderhalf geven over de methodieken die ik de afgelopen twee jaar ontwikkeld heb. (Ik zal in een andere post hier nog wel eens wat meer over schrijven.) In ieder geval veel positieve reacties gekregen - nu kijken of ik ze ook daadwerkelijk bij een uitgever krijg.

Tijdens Innov9 veel genetwerkt; veel nieuwe mensen en organisaties leren kennen. Respect gekregen voor de mensen van de HGJB en voor het eerst kennis gemaakt met JOP. Mooi om te zien wat er allemaal gebeurd.

Op pad met poppen en kaarten

Vanmorgen ben ik gevraagd om te komen spreken in de Jonah gemeente in Ede. Ik heb hier onlangs 's avonds een workshop verzorgd over missionair gemeente-zijn en ben gelijk na afloop gevraagd of ik over ditzelfde thema ook niet een keer op zondag wil komen spreken.  Dus Henkie en ik gaan vanmorgen alweer vroeg op pad.

Morgenavond geef ik een bijbelstudie voor de jeugd van de Berea gemeente in Apeldoorn.Dan neem ik mijn buikspreekpop niet mee, maar wel mijn Beeldwerk kaarten. Ik heb onlangs een doosje van deze kaarten gekocht. Het zijn 71 kaarten met foto's erop die je gebruikt om mensen even op een hele andere manier ergens over te laten nadenken. Ik gebruik ze nu bij mijn workshops en bijbelstudies. Het is even een investering, maar zeer de moeite waard.

Is Jezus echt God?

Dan ook maar een verhaal van Liesbeth...

“Is Jezus echt God? Is dit wat ik op de film zie, in het echt gebeurd?! Juf, is de pauze afgelopen en gaan we eindelijk de film weer verder kijken? Hoe gaat het verhaal verder, juf?
Ja, dat verhaal ken ik van de club, dat heeft u verteld! Sst, ik hoor het niet, stil nou, ik wil de film volgen! Meester, is de Bijbel al uit?”

Dit zijn een paar van de reacties van kinderen van de kinderclub op een woensdagmiddag enkele weken geleden. Die middag hebben we met de kinderen een film over het leven van Jezus gekeken. De kinderen vonden het heel boeiend en zaten voorover gebogen op hun kruk naar de film te kijken en verbaasden zich over wie Jezus was (en is!) en wat Hij allemaal kon en deed. Het heeft bij veel kinderen een blijvende indruk achter gelaten…

Liesbeth Snoep is leidster van ons project ‘de Living Room’ in het Zeeheldenkwartier

Een taakstraf?

Een leuk verhaal gehoord van Auke.

Vorige week ging ik weer even een balletje trappen met  een aantal van de jongens die ik had ontmoet tijdens het voetbalweekend. Nadat ik een tijdje met vijf van die jongens heb gevoetbald, zie ik een vader van één van die gasten aan de zijkant van het veldje staan. Ik vraag hem of hij mee komt voetballen. Na wat weifelen, durft hij het aan. Ik stel mij dan meteen maar even voor: ‘Ik ben trouwens Auke Veenemans’.

Hierop kijkt hij me een beetje vreemd aan,  zo van ‘en wat wil je daarmee zeggen..’. Dus probeer ik het nog even te verduidelijken, ‘Ja het zit zo, ik werk hier...’, daarop fronst hij zijn wenkbrauwen nog meer, en ik zie hem nadenken. Het duurt even maar dan zie ik dat er een lichtje gaat branden en hij zegt: ‘Aha, dus je hebt een taakstraf!’.....

Tsja, waar je al niet voor wordt aangezien!

Auke Veenemans is de leider van ons project ‘de Buurtkerk’ in het Zeeheldenkwartier

38. Een bizarre ontmoeting

Ik ben naar Amsterdam gereisd om te zien hoe het met John is. Ik weet niet of hij thuis is en of hij mij wel wilt zien.

Ik sta voor de deur van zijn flat in Amsterdam. Het was gemakkelijk te vinden. Als ik aanbel, doet John verrast de deur open. Deze keer is er geen grote hug of een stralende glimlach. Het is een jaar geleden dat ik John voor het laatst tegenkwam op een studiedag. Wat is hij oud geworden. Hij heeft een baard van een paar dagen. Hij geeft mij een koele hand. “Wel Matthijs, wat een verrassing! Wat kom je doen?”

Ik ruik drank in zijn adem. Het is half tien ‘s ochtends. In zijn gang zie ik achter hem een stapel lege drankflessen liggen. “Kom je me uitlachen? Zien hoever ik gevallen ben?” John draait zich om en wijst naar de lege flessen in de gang. “Ik ben hier omdat ik bezorgd om je ben.” Hij lijkt me niet te horen. “Kom je me vertellen hoe slecht ik wel niet ben?”

“John, wie is daar?” Een Surinaamse vrouw in een string en een doorzichtige bh komt naar de deur gelopen. “Selina, het is tijd om te gaan.” Ze protesteert nog eventjes, maar trekt zich dan al snel terug in een kamer. “Waarom was je hier ook alweer? Kom binnen.”

Selina komt aangekleed de gang in lopen. John lijkt haar wat geld in de hand te duwen. Ze buigt zich naar John “Zie ik je snel weer?”, hoor ik haar in zijn oor fluisteren. John knijpt haar in haar billen. “Ik bel je...” Ik merk dat ik verbijsterd ben. Er schiet van alles door mijn hoofd “Zou ik het goed gezien hebben? Ik ben niet naïef, maar het verbaast mij dat dit zo open en bloot voor mij afspeelt. Is John zo gezonken dat hij niet meer de schijn hoeft op te houden?” Als Selina de deur achter zich dichttrekt, knikt John met zijn hoofd richting een deur. Ik volg hem de woonkamer in.

“Hoe is het met je, John?”

(wordt maandag vervolgd)

37. Op zoek naar de gevallene

Wegens een affaire is John afgezet als seniorpastor van Life gemeente. Annelies, zijn vrouw is van hem gescheiden. Hoe zou het met John zijn?
 
De val van John dreunt door evangelisch en charismatisch Nederland. Het haalt zelfs even het landelijke journaal. In diverse blogs en sites wordt er verheugd gereageerd. Veel van zijn slachtoffers voelen zich gerechtvaardigd in zijn val. Harde smalende vernietigende woorden, wellicht geschreven vanuit pijn komen mij op mijn beeldscherm tegemoet. John is nu aangeschoten wild. Zowel veel ex-leden van de Joy gemeente als de huidige leden voelen zich door hem verraden en verwond. Dit is een grote groep slachtoffers. Speciale forumsites worden gestart waarin deze slachtoffers John tot het bot toe fileren. Hier is vaak niets meer christelijks aan. Hoewel het taalgebruik me tegen de borst stuit, moet ik toegeven dat ik het allemaal intensief volg, me afvragend hoe het met hem zou zijn.

Een aantal ex-leden lijken hem via het internet zelfs te stalken. Binnen twee weken is zijn nieuwe adres op een site alweer bekend. Op meerdere sites wordt opgeroepen om hem te bestoken met haatmails.

Ook ik zie zijn nieuwe adres. Het is in een redelijke buurt in Amsterdam. Ik zoek op internet naar een telefoonnummer, maar kan dat niet vinden. Vast en zeker geheim. Ook kan ik geen werkend e-mailadres van hem vinden. Hoe zou het met hem zijn? De enige manier om daar achter te komen, is om naar Amsterdam te gaan. Er is natuurlijk een grote kans dat hij er niet is, maar dat risico wil ik wel nemen.

In de trein onderweg naar Amsterdam gaan mijn gedachten terug naar een gesprek van gisteravond met mijn vrouw Jessie: “Waarom ga je naar Amsterdam? Je hebt niks met hem. Hij heeft nooit naar je omgekeken. Ik ken dat verhaal over jullie zomer, maar hoelang is dat geleden? Het is zonde van je dag. Kan je hem niet loslaten?”

“Ik kan John niet loslaten. We hebben iets met elkaar dat ik niet kan uitleggen. Ik voel me verantwoordelijk voor hem. Als je me vraagt ‘waarom?’, weet ik het niet. Maar het is er wel. Misschien is het iets van God, misschien niet. Mijn hart zegt dat ik moet gaan...”

Ik kan de aai over mijn wang nog steeds voelen. “Dan moet je gaan. Ik ken je; je moet je hart volgen.  Ik begrijp je niet altijd, maar ik geloof in je...”

Over een paar minuten kom ik aan op Centraal Station in Amsterdam. Ik heb hier de hele dag voor uitgetrokken. Ik heb een goed boek bij me en ga gewoon in een cafeetje zitten als hij er vanmorgen niet is. Dan probeer ik het vanmiddag en vanavond nog gewoon een paar keer. Tenzij hij de hele dag weg is, maar dat risico wil ik wel nemen. Ik vind het spannend. Ik weet niet hoe hij eraan toe is. Misschien wil hij me helemaal niet zien.

(wordt morgen vervolgd)

36. Goed eindigen is een kunst (2020)

De kans dat mannen als John goed eindigen, is helaas maar heel klein. Vaak eindigen ze op een van de volgende drie manieren:

Ze grijpen teveel en te lang in de kas waardoor het op een gegeven moment zelfs voor de trouwste oudstenraad de maat vol is en ze ontslagen worden vanwege een financieel wanbeleid.

Iemand met meer ambitie naar macht komt langzij. Er ontstaat een strijd en voor het eerst verliezen ze dit spel, waardoor ze alles kwijtraken. Eigenlijk zoals John dat met zijn vader heeft gedaan.

Het derde wat kan gebeuren, is dat ze ontslagen worden vanwege seksuele escapades die niet meer onder het tapijt of onder de mantel der liefde geschoven kunnen worden. Dit laatste gebeurt met John.

Een jaar lang gaat het goed. Dan start John zijn laatste affaire met een jonge vrouw uit de gemeente. Karin is na twee maanden al zwanger van John. Dit was niet wat John verwachtte. Karin is ook niet iemand die stilletjes weggaat. Ze eist dat John het kind erkent. Heel de gemeente komt het nu te weten. De oudsten moeten wel handelen. Onder leiding van Annelies wordt John per direct als voorganger ontslagen. Hij krijgt een jaarsalaris mee en mag per direct zijn eigen gemeente verlaten met het verzoek om nooit meer terug te komen.

Annelies wordt gekozen tot de nieuwe seniorpastor en bevordert Erik tot co-pastor. Ook start zij een versnelde procedure tot echtscheiding. Ze koopt John’s aandeel van de villa en binnen twee maanden staat John als gescheiden man met een grote zak geld op straat. Rijk, maar tegelijkertijd helemaal berooid.

(wordt morgen vervolgd)

Matthijs V. op CNN

Altijd al op het nieuws willen zijn? Via goedgelovig.nl kwam ik bij deze grap terecht . Vul je eigen naam of iemand anders naam in en kom jezelf tegen op CNN. Op deze verkiezingsdag in de Verenigde Staten kan jij het verschil maken. Elke stem telt, behalve de mijne...

Bekijk hier het resultaat voor Matthijs V.

Geslaagd als schoolcounselor

Ik heb vanmiddag gehoord dat ik geslaagd ben voor mijn examen tot schoolcounselor op HBO niveau. Drie jaar thuis studeren en honderden dialogen schrijven, heeft eindelijk zijn vruchten afgeworpen. Ik weet dat ik goed ben in dingen opstarten, maar goed eindigen is net zo'n kunst.

De vlag hangt nog net niet uit, maar het is feest in huize Vlaardingerbroek!

Blog nieuwtjes

Wist je dat?

- Mijn blog nu een officiele titel heeft. Hij is te vinden onder www.postevangelisch.nl Ik vond het altijd zo gedoe om het adres van deze blog duidelijk door te geven, maar hopelijk is dat nu bij deze opgelost.

- Ik heel veel reacties krijg op de serie van John. Sommigen van deze reacties komen binnenop de blog en anderen komen rechtstreeks binnen in mijn persoonlijke email. Het verhaal maakt veel los. Wat je niet op deze blog ziet, is dat ik probeer om zoveel mogelijk op alle reacties te reageren. Dit doe ik niet altijd via de blog, maar meestal met een persoonlijke mail. Ik vind het belangrijk om dit op deze manier even te verduidelijken, omdat ik vaak niet lijk te reageren op de reacties op mijn blog en daarmee misschien de indruk wek dat ik reacties, opmerkingen of vragen negeer. Dus blijf komen met de reacties...

- Ik in januari ga starten met een nieuwe site: www.creatiefgebed.nlOp deze site kan je tientallen creatieve gebeds ideeen vinden voor een 24/7 gebedsruimte, voor verwerking binnen kinder- en jongerenwerk en voor persoonlijk gebruik. Ik hoop de komende jaren uit te groeien naar een site waar  je minimaal 101 creatieve ideeen kunt vinden.

- Ik een aparte site heb voor mijn kinderoptredens en Henkie's kindertheater. De site is www.creatiefbetrokken.info

Als goede mannen vallen - deel 9

Als goede mannen vallen, lijkt dit vaak te maken hebben met seks, geld of met macht. Schande spreken we van het zedeloze gedrag van onze geestelijke helden. Hoe kunnen zij nu zo laag zakken? Hoe kunnen zij ons nu zo teleurstellen?

Waarom konden ze geen ‘nee’ zeggen zoals wij dat ook allemaal doen? Waarom moesten ze ons zo beschadigen vanwege hun egoïstische gedrag?

Zoals we hebben gezien, gebeurt een stille val niet zomaar. Hier gaat een strijd van jaren aan vooraf. Dit is vaak een geheime strijd, omdat de meeste mannen dit soort zaken niet delen met iemand anders. Ze zijn zich steeds meer bewust geworden van de behoeften in hun leven en hebben al van alles geprobeerd om deze te vervullen. Hierbij zijn ze misschien al meerdere keren over de grenzen van de ander gegaan.

Hoewel het in het begin van hun bediening vooral om Jezus en het dienen van de ander ging, is dit over de jaren onbewust op de achtergrond geraakt. Het leven is zoveel gecompliceerder geworden. Van onbekende dienaren van God zijn ze ‘beroemde’ christelijke leiders geworden. Van jonge enthousiastelingen die konden leven van een minimumloon zijn ze nu mannen van middelbare leeftijd waarbij geld en het goede leven steeds belangrijker is geworden. Van jongens die probeerden heilig te leven, zijn ze nu ‘geestelijke geloofshelden’ geworden. Over de jaren is hun invloed gegroeid en hebben ze meer en meer de boodschap van andere christenen gehoord dat het vooral om hen gaat; om wat zij doen, om wie zij zijn. En ze zijn het gaan geloven. Zij klimmen hun hoge glijbaan op, om dan op een gegeven moment door de zwaartekracht naar beneden getrokken te worden.
 
Wanneer een goede man uiteindelijk voor de eerste keer in stilte in zijn valkuil valt, heeft het alles en tegelijkertijd ook niks met seks, macht en geld te maken. Natuurlijk spelen al deze dingen wel een rol - vooral de seks. Maar het is niet meer dan een middel. Hij is wanhopig geworden. Hij staat onder teveel druk. Net als een verslaafde wiens drugs niet meer voldoen, heeft hij iets sterkers nodig om zijn leegte te vullen. Seks, macht en geld zijn de laatste strohalmen die gebruikt worden om de valkuil in het leven te dichten. Natuurlijk voldoen ze geen van drie. Maar dat is gemakkelijk praten na afloop of van de zijlijn.

Later hoor ik van John dat hij al langer worstelde met al die leuke jonge meiden in de gemeente die hem aanbaden. Dat hij voor zich zelf keer op keer moeite moest doen om van hen te af te blijven, als ze hem zondags een lange hug gaven of als ze soms huilend in zijn armen stonden.  Hoewel zijn seksuele relatie met Annelies goed was, miste hij dat gevoel van iemand die verliefd op je is, die je helemaal geweldig vindt. Hij miste de spanning van een nieuwe verovering. Natuurlijk kan je hier niet aan toe geven. John had jarenlang in stilte geworsteld om hier de balans in te houden. Maar met het overlijden van zijn vader en de opkomende macht van Erik raakte de balans helemaal ontwricht.

Het lijkt zo onverwacht. Het lijkt zo snel - twee affaires na elkaar. John is de grip op zijn leven kwijt. Misschien wil hij ook wel vallen. Misschien is dit voor hem de enige manier om te stoppen...

Een stille val
Een geheime val
Nog een keer
Niemand die het ziet
Het doet me zo goed
Wat maakt het uit
Eigenlijk kan het niet
Maar er kan zoveel niet
Dit wordt mijn laatste keer
Ik wil wel stoppen
Nog een keertje dan
Allerlaatste keer?

De publieke val...