Het afgelopen jaar zijn we verschillende keren in het nieuws opgeschrikt door iemand die grote valkuilen in een bos groef. Hij of zij plaatste lange scherpe pinnen in de valkuil met als doel om het slachtoffer zoveel mogelijk te verwonden. Hierna werd de valkuil afgedekt met de hoop dat iemand er in zou stappen. Gelukkig zijn tot nu toe echte verwondingen uitgebleven, maar ‘wat een zieke geest’, zou je zeggen. Wie doet nu zoiets?
De realiteit is dat er in al onze levens door anderen valkuilen zijn gegraven. Niet door 'externe bad-guys' die ons expres willen verwonden, maar vaak onbewust door mensen die het heel goed menen, maar die vanwege hun eigen gebrokenheid niet anders kunnen handelen.
Een valkuil kan al heel vroeg beginnen; bijvoorbeeld al in de baarmoeder, als een kindje emotioneel door zijn moeder wordt verstoten. Je kunt denken aan een baby dat zich in de eerste maanden van zijn of haar leven niet kan hechten aan de moeder. Een zoontje, dat opgroeit met een afwezige of een afwijzende vader. Kinderen die misbruikt worden door kennissen of familieleden. Onveiligheid en onzekerheid in huis. Kinderen die nooit weten wanneer ze veilig zijn. Worden ze vandaag weer geslagen? Is moeder weer dronken? Misschien is er ziekte of overlijden in de naaste omgeving. Misschien worden ze emotioneel verwaarloosd. Kinderen die op school gepest worden, die er systematisch niet bijhoren, waar voortdurend hele negatieve dingen over worden uitgesproken.
Kinderen die aan de buitenkant er volledig normaal uitzien, maar die van binnen een of meerdere valkuilen in hun levens hebben. Zelf ben ik van mening dat niemand zonder valkuil is. Wat is de jouwe?
Een valkuil is een diepe emotionele of mentale behoefte waar niet aan voldaan is. Het is een innerlijke nood die nog niet vervuld is. Voortdurend klinkt er vanuit de kuil een roep om bevrediging van deze behoefte. Maar net als met andere achtergrondgeluiden kunnen wij als volwassen mensen deze roep schijnbaar zeer goed wegfilteren, waardoor we ons niet voortdurend bewust zijn van dit geluid.
In het verhaal ‘mijn ontmoeting met de gezalfde’ draait het om de valkuil van John. John heeft als kind te maken gehad met een afwezige vader: een vader die er nooit was, die het altijd te druk had met de kerk. Daarnaast was zijn vader naar John’s gevoel ook een afwijzende vader: hij ervoer dat wat hij ook deed, het nooit genoeg was. John’s diepe emotionele behoefte is de bevestiging van zijn vader krijgen; om te weten dat hij in de ogen van zijn vader ertoe doet, dat hij speciaal is, dat hij geliefd en waardevol is en dat zijn vader immens trots op hem is.
John heeft echter nog geen oog voor de valkuil in hem. Hij doet precies het tegenovergestelde van wat hij diep van binnen wilt. Hij neemt wraak op zijn vader. Hij ontneemt zijn vader een van de meest kostbare dingen in zijn leven; namelijk de gemeente die hij jarenlang heeft opgebouwd en gekoesterd. John ervoer dat zijn vader in zijn jeugd iets kostbaars van hem heeft afgenomen en nu pakt hij de gemeente van zijn vader af. Maar John gaat verder. Hij neemt ook de erfenis van zijn vader af. Hij verandert de naam van de gemeente en ontslaat het leiderschap waar zijn vader jarenlang in geïnvesteerd heeft. Hierna verbreekt hij al het contact met zijn vader, waardoor hij onbewust een weg kiest waarin zijn valkuil nooit gevuld kan worden. Zijn vader blijft tot aan zijn dood proberen om in contact met John te komen, maar John houdt de boot af. De man die onbewust de kuil in zijn leven heeft gegraven, is de enige man die deze kuil ook weer kan vullen. Maar John kiest voor een andere weg.
Zijn verlangen om zich te bewijzen ten opzichte van zijn vader uit zich in de roeping om de grootste gemeente van Amstelland te gaan verkrijgen. Met alles wat hij in zich heeft, roept hij zonder dit te weten: “Vader, kijk eens wat ik kan!”
Er zijn tientallen soorten valkuilen die we in ons leven kunnen hebben. Het probleem is echter dat we net als John, ons vaak niet bewust zijn van deze valkuilen en hun motiverende krachten. We lijken de voortdurende roep niet meer te horen. Een groot deel van ons leven brengen we misschien wel door in de naïeve of de onschuldige fase. We weten niet dat deze valkuil er is, maar waarbij de invloed van deze valkuil wel in ons leven doorwerkt; met alle gevolgen van dien.
Kijk maar naar John...
Laatste reacties