Op de Schotse eilanden Eigg en Canna, die ik vorige week met mijn broer Steven bezocht heb, zijn ooit Keltische kloosters door Ierse zendelingen gesticht. Honderden jaren is hier voortdurend gebeden en God gezocht onder soms zware omstandigheden. Het klooster in Eigg is in de zevende eeuw door de Ierse christen Donan gesticht. Hij en zijn 52 volgelingen werden op een gegeven moment vermoord door waarschijnlijk piraten of een heidense Schotse koningin. Bij de ruines van dit oude klooster staat nog een heel oud Keltisch kruis uit de 14de eeuw dat ooit op Iona gemaakt is en die helemaal bedekt is met een afbeelding van de boom des levens. Het klooster op Canna is misschien door Columba gesticht die een eigen klooster op Iona had. Ook hier staat een heel oud Keltisch kruis uit de 8ste of 9de eeuw.
Wat ons trof op zowel Eigg als Canna was ‘de vrede’ die je daar ervoer. De Kelten stichten niet alleen kerken, zoals wij die vandaag kennen, ze ontwikkelden bevrijdende gemeenschappen als kleine koloniën van de hemel, ook wel Muintir genoemd: kloosters als combinatie van een commune, retraitehuis, zendingshuis, hotel, ziekenhuis, school, universiteit, kunstcentrum en krachtcentrale voor de lokale gemeenschap - een bron niet alleen van geestelijke energie, maar ook van gastvrijheid, van educatieve en culturele verlichting. (Kloosters van het derde millennium - Dag en nacht roepen zij tot God)
In de Muintir werd veel gebeden. Op een onverklaarbare wijze ontstonden op deze plekken ‘doorwaadbare plaatsen’. Plaatsen waar God tastbaar is, waar zijn vrede heerst en waar gebed eenvoudiger is. Op deze twee Schotse eilanden ervoeren wij dit ook heel sterk. Zelfs na honderden jaren lijk je de erfenis van de Muintir nog steeds te kunnen ervaren. Dit is natuurlijk heel subjectief en vaag. Maar ik geloof zeker dat God niet alleen mensen, maar ook plaatsen kan vervullen. Pete Greig schrijft in zijn boek ‘Dag en nacht roepen zij tot God’ dat als een plaats onderdak biedt aan uren van ononderbroken gebed, dat die plaats soms zo vol van Gods aanwezigheid is en blijft dat zelfs niet-christenen zich bewust worden van zijn nabijheid.
Mijn verlangen is om een Muintir in Den Haag te creëren. Ik ervaar dat dit deel van mijn roeping voor de komende jaren is. Om in Den Haag een 24/7 gebedshuis te creëren, waar christenen van alle kerken, maar ook niet-christenen kunnen komen om God te zoeken en hier met elkaar een doorwaadbare plaats te maken. We zijn nu nog bezig met weekenden van gebed, maar dromen ervan en werken eraan om dit te doen gaan uitgroeien naar een blijvend gebedshuis in het centrum van Den Haag.
