Onderweg: een post-evangelische reiziger

Pas op voor midges

Vandaag gaan we met de boot naar Rum. Rum staat berucht om zijn midges - het moet de ergste plaats in Schotland zijn voor die piepkleine muggetjes die je helemaal kunnen leegzuigen!  Vorig jaar waren ze bijna mijn dood geworden. Maar dat verhaal vertel ik wel een andere keer. We zijn vroeg dit jaar. Meestal komen de midges pas in mei of juni weer tevoorschijn, dus hopelijk hebben we geluk. Nou, in ieder geval hebben we allebei onze midges hoeden, handschoenen, sokken in onze schoenen en een midgedichte tent...

Zicht op Eigg

De zon gaat onder over Eigg, het eiland waar we zaterdag en zondag waren. Alles is hier stil

10 dagen eten op je rug

Vanmorgen zijn we met de boot naar Canna gereisd. We gaan hier twee nachten wild kamperen. We hebben allebei voor tien dagen eten bij ons. Er is hier niet echt een winkel waar je van alles kunt kopen. Dat betekent volle rugzakken - allebei zo’n 20 kilo op de rug.

Ons water halen we uit riviertjes. Met een druppeltje chloor erin is het na een half uur drinkbaar hoewel het wel naar zwembadwater smaakt.

Op Canna wonen 16 mensen. Het eiland is ongeveer 2 kilometer breed en 10 kilometer lang, ongeveer zo groot als  Vlieland. Iedere inwoner heeft dus zijn eigen vierkante kilometer ruimte. Er zijn vooral veel vogels. We hopen hier veel papagaaiduikers te zien.

An Sgurr

Vandaag gaan we An Sgurr, de hoogste berg van Eigg beklimmen en een kijkje nemen bij een hele oude ruine van een kerk met een Keltisch kruis.

Op Eigg

Vandaag reizen we met de boot naar het eiland Eigg. De tocht duurde ruim vijf uur  omdat de boot eerst alle andere eilanden afging. We staan hier twee nachten op een soort natuurcamping met een biologisch toilet. Het uitzicht van de camping is prachtig. We zitten aan de baai ‘Singing Sands’. Een baai vol met wit zand dat ‘zingt’ als de wind waait. We kijken uit op de bergen van de eilanden Skye en Rum.

Blauwe heuvels

Op dit moment zitten we in de bus van Glasgow naar Fort William. Het belooft een prachtige dag te worden. We rijden langs de oever van Loch Lomond. De heuvels zijn bedekt met ‘blue bells’ oftewel ‘blauwe hyacinten’; mijn favoriete bloemen. Alles is blauw. Net alsof iemand met een grote penceel de plekken tussen de bomen paarsblauw geverfd heeft.

De bustocht naar Fort William is prachtig. Hij gaat dwars door de Schotse Hooglanden; langs hooggelegen moerassen en door de Glen Coe, een vallei tussen hoge woeste bergen. Als alles goed gaat, komen we om half twaalf vannacht met de trein in het vissersdorpje Mallaig aan. We gaan of slapen in de wachtkamer op het station, of we zetten onze tentjes op een gras veldje aan de rand van het dorp. In ieder geval wordt het een kort nachtje. We moeten om half zes afbreken en op tijd bij de boot zijn. Om zeven uur vertrekt hij naar de eilanden.

Scotland, here we come...

Vandaag ga ik weer op mijn jaarlijkse trektocht en bedevaartsreis naar de Schotse hooglanden. Dit jaar ga ik samen met mijn broer Steven. Steven is ook gemeentestichter en betrokken bij Momentz. Wel vanuit een hele andere benadering dan wat wij hier in Spoorwijk doen. Steven is een man voor wie ‘verwondering’ een hele belangrijke rol in zijn leven speelt. Hij is een echt natuurmens en ziet en hoort alles. Dit betekent dat ik dit jaar meer in Schotland ga zien dan ooit tevoren. Hij is ook een goede vriend en ik heb er zin in om samen met hem twaalf dagen te trekken.

We vliegen  vandaag naar London, waar we bij mijn schoonouders overnachten. Morgen vliegen we naar Glasgow. Vandaar met de bus de Schotse Hooglanden in naar Fort William.

Vandaar met de trein naar Mallaig, een piepklein vissersdorpje aan de westkust. Zaterdag gaan we met de boot van Mallaig naar de ‘small isles’. Dit zijn vier eilanden aan de westkust van Schotland: Muck, Eigg, Canna en Rum. Je kunt ze vergelijken met Iona.

Dit jaar is het de vierde keer dat ik met mijn tentje op mijn rug door Schotland ga trekken. Voor mij zijn het altijd tijden van tot rust komen en een diepe ontmoeting met God. Mijn ervaring is dat ik in Schotland een dun membraan tussen het aardse en het hemelse ervaar. Net alsof God gemakkelijker aanraakb aar is. Dit kan natuurlijk ook gewoon met de stilte en het gebrek aan afleiding te maken hebben. In ieder geval doet het me altijd goed.

Missionair met kinderen

De kinderclub op woensdagmiddag is elke week weer een feest, zoals we ook vaak zingen: Kom binnen, kom binnen, het feest gaat beginnen! Er is een vaste groep kinderen die elke week komen en er komen af en toe ook weer nieuwe kinderen bij. We willen de kinderen op weg nemen richting Jezus en hen vertellen over God. Een paar weken terug ging het bijbelverhaal over Jezus die de voeten wast van de discipelen. Eén meisje keek heel verbaasd en trok een vies gezicht: “dat doe je toch niet”, zei ze! “Je gaat toch niet iemands vieze voeten wassen!” Ze kon het zich niet voorstellen. En toch was dat wat Jezus deed: een voorbeeld geven van “de minste zijn” door vieze voeten te wassen!

Kinderen kunnen vaak heel puur reageren op de bijbelverhalen: veel van de kinderen op de club horen de verhalen voor het eerst en zitten op het puntje van hun stoel te luisteren hoe het verhaal zal aflopen. Ze kunnen echt geraakt worden door de supermooie verhalen!

Liesbeth Snoep

Geen plaats voor de paashaas

Bij de woorden ‘er was geen plaats voor...’ denk ik gelijk aan het kerstverhaal en niet aan een felgekleurde levensgrote kartonnen paashaas van anderhalve meter die tot vanmorgen in de C1000 in de wijk stond. Iemand van de dames van In de Praktijk had deze paashaas zien staan en was naar de manager van de C1000 gegaan met de vraag of zij deze paashaas mee mocht nemen voor de kerk. 
“Ja, maar ik heb hem tot zaterdagmiddag in de winkel nodig vanwege de paasproducten.” “Maar het is voor een gebedsruimte!” Ik was er niet bij, maar in gedachten zie ik die manager zich achter de oren krabben. Wat een raar verzoek... “Neem hem dan maar donderdagmorgen mee!”

Nu staat deze joekel van een kartonnen paashaas bij ons in de gang. We hebben nog even overlegd of we deze paashaas als gebedshoek konden gebruiken in de gebedsruimte. Iemand opperde gebedseieren in een mandje bij zijn poten, maar zelfs wij waren hier niet creatief genoeg voor. Er was geen plaats voor de paashaas in de gebedsruimte!

Gelukkig is er tijdens de paasbrunch en viering op Paasochtend wel plaats voor hem. Als versieiring neemt hij een prominente plek in. Elke keer als ik hem zie staan, moet ik lachend mijn hoofd schudden. Er zijn toch maar weinig kerken met een C1000 paashaas in hun kerk! Een blij kind neemt hem na afloop mee naar huis met de belofte dat hij volgend jaar weer terugkomt om tijdens de paasdagen zijn plaats in te nemen...

New Horizons II

Al gehoord van het project New Horizons II?

De Evangelische Alliantie organiseert van 10 tot 14 september 2008 een reis voor jongerenwerkers naar Tsjechië. Het doel van de reis is om jongerenwerkers nieuwe inspiratie te geven op het gebied van missionaire jeugdwerk. Het belangrijkste onderdeel is een meerdaags bezoek aan het Namax-festival. Dit is een stadsevangelisatiefestival dat zich met name richt op het bereiken van niet-gelovige jongeren met het evangelie. Gedurende een week zetten christenen vanuit heel Tsjechië zich in om de stad kennis te doen maken met de liefde van Jezus. Er worden activiteiten georganiseerd op het gebied van sport en cultuur. Verder worden er presentaties gehouden op scholen en vrijwilligerswerk gedaan in de stad. De Nederlandse jongerenwerkers helpen mee met de activiteiten en gaan in gesprek met de oprichter van het festival. Naast het festival wordt het hart van het Tsjechische jeugdwerk bezocht, de Christian Youth Academy. Dit is een opleidingscentrum voor jongerenwerkers op het gebied van kerken-, kamp- en vrouwenwerk. Ook wordt er christelijke televisie gemaakt.

De Evangelische Alliantie is van mening dat het bezoek aan Tsjechië van nut kan zijn voor het missionaire jeugdwerk in Nederland. Na de val van het communisme moest het Tsjechische jeugdwerk opnieuw opgebouwd worden. Zij heeft zich aangepast aan de grote mate van secularisatie in het land. De ervaringen en methoden van het Tsjechische jeugdwerk kunnen nieuwe inspiratie geven voor het bereiken van niet-kerkelijke jeugd in Nederland. Deelnemers aan de reis doen mee aan een voorontmoeting en een evaluatie. Tijdens de voorontmoeting wordt er nagedacht over het Nederlandse missionaire jeugdwerk: wat zijn goede ontwikkelingen en wat is nog nodig? Tijdens de evaluatie gaan de deelnemers in gesprek over hoe zij de kennis en ervaring die ze hebben opgedaan tijdens de reis kunnen toepassen in Nederland. Setkin Sies (oprichter van YfC|The Mall en teamleider van YfC|Diverse City) is groepsleider tijdens de reis en de twee ontmoetingen.

Voor meer informatie, zie deze link.