« februari 2008 | Hoofdmenu | april 2008 »

woensdag 19 maart 2008

Je wordt gebroken of je breekt...

Het is woensdagavond. Jezus weet dat hij nog twee dagen te leven heeft, voordat hij een gruwelijk dood sterft aan een kruis: verlaten door iedereen, zelfs door God. Ik zou van ellende in mijn bed gaan liggen, maar hij gaat naar een feest van Simon. Simon die vroeger melaats was geweest (rara, wat er gebeurt was). Jezus is op dit feest met al die mannen en dan komt er een vrouw binnen. Johannes zegt dat het Maria was. Markus heeft het over een vrouw.

Jesus_feet De vrouw heeft een albasten flesje bij zich vol zuivere nardusolie. Deze olie komt van de wortel van de nardusplant die groeit in de Himalaya. Moet je voorstellen hoe lang en ver dit kruikje heeft moeten reizen om in Palistina te komen. Om de olie over Jezus voeten te kunnen gieten, moet ze de kruik breken. En zo verspilt ze 30000 euro over de voeten van Jezus.

De discipelen, met name Judas zijn link. Ze hebben hun huizen, boten, vrouwen achtergelaten om Jezus te volgen. Voor Jezus zijn ze arm geworden en nu laat Jezus zomaar een jaarsalaris verspillen over zijn voeten. Zou het hem soms in de bol gestegen zijn? Zou hij sterallures krijgen? Hadden ze hiervoor alles achter gelaten. Ze hadden dit geld aan de armen kunnen besteden! Ze geven de vrouw er flink van langs.

Jezus veegt de vloer met hen aan. Hij stelt de vrouw - kan je nagaan; een vrouw?! -  boven hen. Judas besluit vanaf dit moment om een kans te vinden om Jezus uit te leveren.

Deze gebeurtenis lijkt een breekpunt voor Judas. Het lijkt wel of deze gebeurtenis zegt: Of je laat je breken door Jezus, zoals de kruik gebroken moest worden of je breekt met Jezus. Daves_nutcrackerEr is geen wachtkamer voor christenen die zich niet door Jezus willen laten breken. Er is geen middengrond. Of je wordt gebroken of je breekt. Met je mond, voeten en handen kan je dan nog steeds diep in het christelijke leven zitten. Met je hart kan je in kleine stappen de andere kant opgaan: weg van Jezus af!

Als Jezus in onze tijd geleefd had, dan had hij misschien deze gelijkenis gebruikt: "Het koninkrijk van God is als een notenkraker die de noot verbreekt om tot de kern te komen." Wie oren heeft, die hore!

Ik zelf zou heel blij zijn met zo'n wachtkamer. Ik wil niet verbroken worden door Jezus. Ik wil niet als die kostbare kruik op eerste gezicht verspild worden over de voeten van Jezus. Daar vind ik mij te kostbaar voor. Ik wil niet als een graankorrel sterven in de donkere koude grond, voordat nieuw leven uit mij kan komen. Maar... ik wil ook niet breken met Jezus. Was er maar een wachtkamer waar ik de rest van mijn leven rustig kon zitten. Was die er maar...

Jezus zegt: "Je hoeft niet! Maar wie niet voor mij is, die is tegen mij. De rijke jongeling heb ik ook laten gaan. Die wilde zich ook niet laten breken. Die heeft met mij gebroken. Je hoeft niet, maar je moet wel een keuze maken! Vrolijk Paasfeest, Matthijs!"

maandag 17 maart 2008

Vijf torens in het landschap

Toren_2In mijn werk heb ik een aantal jaar veel te maken gehad met Antilliaanse jongeren. Veel Antilliaanse jongeren voelen zich onveilig. Om zich veilig te voelen en te overleven, creëren ze overlevingstechnieken. Je kunt deze overlevingstechnieken zien als een sterke toren waarin zij zich kunnen verbergen. Veel van het gedrag wat wij op straat of in een tram van Antilliaanse jongeren zien, is ‘torengedrag’. Pas bij een vertrouwensrelatie en relationeel leiderschap durft een dergelijk jongere uit zijn/haar toren te stappen.

Ik heb hier voor mezelf een onderzoekje in gedaan omdat juist bij hen deze torens zo uitvergroot in hun levens aanwezig zijn. Ik kwam tot de ontdekking dat er vijf verschillende torens onder Antilliaanse jongeren bestaan. Je kunt deze torens vergelijken met vierkante torens waarvan de muren bestaan uit stenen van timide zijn, dominantie of clownsgedrag. De meeste torens die ze bouwen, bestaan uit twee of meerdere van deze aspecten.

De vijf torens, waar ik de komende posts uitgebreid naar wil kijken, zijn:

- de camouflage toren
- het ‘stergedrag’ toren
- de aggressieve toren
- de clowns toren
- de neutrale toren

Zoals ik al schreef, kan je deze torens uitvergroot zien in de levens van Antilliaanse jongeren, maar eigenlijk in het leven van menige kantine in een middelbare school. Toch zijn het niet slechts Antillianen of tieners die ’s morgens als ze hun veilige thuissituatie verlaten (als ze die al hebben) in deze torens kruipen. We doen het allemaal en verstoppen onze schaduws in deze torens. Totdat Jezus langskomt en ons uit onze toren lokt, ons uitdaagt, in onze toren komt, onze toren afbreekt en zelfs soms opblaast. Maar daarover later veel meer...

vrijdag 14 maart 2008

Durf te ontdekken

Walking_on_shadows_2_b Mijn schaduwkant bepaalt mede voor een groot gedeelte mijn drijf, mijn motivatie, mijn acties en mijn grenzen. Het vormt een gedeelte van wie ik ben en van mijn missionair werker zijn.

Ik ben van mening dat wij onze schaduwkanten moeten leren kennen en de duisternis van deze schaduw moeten durven bekijken. En dan...

Ik denk niet dat je ooit van je schaduw af kunt komen, maar ik geloof wel dat je samen met de Vader een proces kunt ingaan om deze schaduw steeds meer te onderwerpen aan God.

De komende weken wil ik nog even doorgaan met deze serie. Mocht je dit niet boeien, zijn er gelukkig genoeg goede blogs en kom je over een paar weken weer terug. Dat mag!

Er borrelt van alles in mij op dit gebied. Ik wil de komende tijd uitgebreid stil staan in deze posts bij de reddersdriehoek en winnaarsdriehoek (voor de SPH’ers wel bekend), bij de Transactionele Analyse - omdat je als christen die God wilt dienen hier heel veel van kan leren. Maar eerst eens een paar posts over Jezus en de Torens.

woensdag 12 maart 2008

Lekker chinezen...

Aanstaande zaterdag houden we bij ons thuis weer een netwerkavond voor mensen die betrokken zijn in gemeentestichting. Een leuke groep mensen komt:

ChineesRieneke en Theo Visser (ICF Rotterdam)
Sophie en Rogier Bos (Christian Associates)
Annemarie en Arjen ten Brinke (Wateringse veld)
Peter Jansen (Kanaleneiland Utrecht)
Henk Vink (In de Huizen)
Oeds Blok (Urban Expression)
Gijs van der Neut (Shiftzine)
Peter Strating (Havenkerk)
Steven Vlaardingerbroek (Momentz)Tonnes of Jose Blonk (ANCF)
Fer Burger (Momentz)
Lindsey en Matthijs Vlaardingerbroek (In de Praktijk) 

Er is nog plaats voor een of twee mensen. Mocht je het leuk vinden om een avond gezellig met deze mensen aan tafel te zitten, zaterdag een gat in je agenda te hebben en trek in Chinees hebben, dan ben je van harte welkom. Mail me even.

dinsdag 11 maart 2008

Ver(der) over grenzen

Hoe ga je om met grenzen als gemeentestichter of missionair werker? Mag je rekening houden met je grenzen of moet je keer op keer in het neerleggen van je leven over de grenzen gaan? Goede reacties:

FenceJohan ter Beek:

"Goede vraag. We hebben het hier een jaar geleden ook over gehad met onze kring. Grenzen aangeven is belangrijk... dat zegt de moderne psychologie ons...

Maar ik probeer me voor te stellen wat er van deze planeet komt als Jezus zijn grenzen aangegeven zou hebben...
Laatst las ik over Antiochie, de op drie na grootste stad van het Romeinse rijk. Een stad vol onrecht, geweld, ziekten, armoede en enorme  toestanden in "huizen". De bevolkingsdichtheid veel hoger per m2 dan manhattan (en dan hebben die nog wolkenkrabbers...)

De Christenen waren daar gastvrij, gingen de ziektes niet uit de weg, waren zo voorbeeldig dat ze naar hun leider werden vernoemd. Ik vraag me af wat "grenzen stellen" daar zou beteken?

Conclusie: grenzen stellen is iets voor moderne, rijke westerse mensen..."

Daniel de Wolf:

"Hier ben ik het niet helemaal mee eens Johan! Het is onmogelijk grenzeloos te zijn, we zijn God niet. Onze grenzen, sprekend over ons team van TC, zijn de afgelopen jaren redelijk opgerekt kan ik wel zeggen. Maar daar kleven gevaren aan, voor je eigen gezondheid, je gezin, je relaties. We hebben ze herontdekt en zijn daar nog steeds mee bezig. Het is steeds opnieuw weer keuzes maken. Doe je dat niet, dan kan die tweede mijl wel eens een mijl te ver worden."

Peter Jansen:

"Daniel, wat zijn dan de criteria die je hanteert bij de keuzes die je maakt?"

maandag 10 maart 2008

Een grens oversteken is niet zonder risico

HistdroomWat zou er gebeuren als deze twee mensen in dit plaatje over de grens gaan?

Ze lopen dan het risico om neergeschoten te worden, zware verwondingen op te lopen aan hun klimpartij in het prikkeldraad of hun kleding te scheuren aan deze scherpe mensen. Misschien ligt er wel een mijnenveld aan de andere kant van de grens en lopen ze het risico om te ontploffen!

Over de grens heen gaan, is niet zonder risico of gevaar. Toch weet ik dat veel gemeentestichters en missionaire werkers, waaronder ik zelf het moeilijk vinden om onze grenzen aan te geven. Juist omdat we werken in onbegrensd gebied met onbegrensde mensen, lijkt het zonde om in dit ruime landschap prikkeldraad neer te zetten. Net zoals boeren in de VS protesteerden tegen prikkeldraad op hun land in de 19de eeuw, zo worstelen wij ook met de begrenzing in ons leven. Wanneer heb je genoeg uren gedraaid in een dag of een week? Wanneer zeg je ‘nee’ tegen iemand die je iets vraagt? Met grote regelmaat gaan wij over onze eigen grenzen om een ander te helpen.

“Ja, maar we moeten ook bereid zijn om die tweede mijl te gaan, de andere wang toe te keren, de deur open te doen en brood te geven als de buurman ‘s nachts op onze deur klopt, je naaste liefhebben als jezelf, jezelf minder achter dan de ander.”

Kan je als christen kosteloos keer op keer over je eigen grenzen gaan? Soms denk ik weleens dat we een grotere motor dan remmen hebben. Onze drijf drijft ons wel om door te gaan, maar kunnen onze remmen ons op tijd doen stoppen, of rijden wij ons kapot op de muur van de tweede mijl?

Wie bepaalt je grenzen? Wanneer is genoeg genoeg?   

zaterdag 8 maart 2008

Creatief denken

Vandaag heb ik een workshop verzorgd op de kinderwerkersdag van de Evangelische Alliantie met een workshop over Creatief Denken. Leuk om te doen! Ik was te laat in mijn voorbereiding om mijn materiaal in de kinderwerkersmap van deze dag te krijgen. Dus heb ik de deelnemers van mijn workshop uitgenodigd om de aantekeningen van de workshop down te loaden van mijn blog. Bij deze dus! Door te klikken op de link hieronder kan je het downloaden:

Download creatief_denken_workshop_ea.doc

Henkie_vrienden_3Ps. Ik leid geen succesvol kinderwerk. Ik werk als gemeentestichter in een achterstandswijk en begeleid wekelijks op zondag een kleine groep kinderen en tieners tijdens onze diensten. Ik word veel gevraagd om op zondags overal in het land te komen spreken en gezinsdiensten te komen verzorgen. Dit vind ik erg leuk om te doen, maar mijn commitment ligt bij deze groep kinderen op zondag, dus zeg ik bijna altijd ‘nee’.

Deze groep is klein en rommelig. Het is een mix van een aantal Antilliaanse onkerkelijke kinderen en mijn eigen kinderen. Mijn persoonlijke probleem binnen kinderwerk is het woord ‘sleur’. Niet de kinderen hebben hier last van, maar ik. Elke drie maanden gooi ik het programma op zijn kop omdat ik een beter idee heb. Ik ben iemand die altijd bol staat van creatieve ideeën. Zo heb ik over de afgelopen jaren diverse methodieken voor kinderwerk ontwikkeld die ik in de komende jaren uit wil brengen.

Ik verzorg ook christelijke kinderoptredens door het hele land. Dit jaar treed ik op met het kinderprogramma ‘Vrienden voor het leven’, een sterk afwisselend programma van een uur tot anderhalf uur lengte. Voor meer informatie of voor boekingen kan je contact opnemen met mij:

matt.linds@hetnet.nl / 070 3930772

vrijdag 7 maart 2008

Een stad en toch zoveel verschillen...

Arjan, die dinsdag bij mij op bezoek was, heeft een leuk verslag van onze ontmoeting op zijn blog gezet:

Veld "Matthijs woont en werkt in Spoorwijk. Ik woon en werk in Wateringse Veld. Het percentage allochtonen ligt in Spoorwijk veel hoger dan in Wateringse Veld. Spoorwijk heeft veel WAO-ers. Wateringse Veld heeft bijna geen WAO-ers.
In Spoorwijk is het overdag gezellig druk op straat. In Wateringse Veld is het stil omdat bijna alle wijkbewoners aan het werk zijn. Wateringse Veld wordt ook wel eens een slaapwijk genoemd. Wijkbewoners slapen er 's nachts. Al hun andere activiteiten voor op de dag zoals werk, sport, familie - en vriendenbezoek vinden plaats buiten de wijk. In Spoorwijk gebeuren deze dingen in de wijk.
De voordeuren van de woningen in Wateringse Veld zitten meestal op slot. In spoorwijk hangt er bij de voordeur een touwtje door de brievenbus waarbij het normaal is dat mensen zomaar binnen komen lopen om vervolgens te roepen: Goed volk!
Eén stad....zoveel verschillen.....en dat allemaal op nog geen vijf kilometer van elkaar verwijderd."

Je kunt hier  het hele stuk lezen.

Het is niet altijd goud wat er blinkt.

Gold Grappig! Deze serie begon met het verhaal waar het goud vanaf blonk en nu blijkt in mijn eigen leven dat het niet altijd goud is wat er blinkt.

Wat motiveert iemand in zijn verlangen om God te dienen en werkzaam te zijn als missionair werker? Is dit slechts de liefde van Christus?

Ik ben hier voor mezelf in gaan wroeten. Wie ik ben en wat mij motiveert, bepaalt hoe ik in mijn werk sta. Ik ben mijn eigen instrument. Eigenlijk geldt dit voor elke geestelijk werker. Het instrument dat we meenemen in ons werk, zijn we zelf. Wat gebeurt er als er roestplekken of springveertjes in dit instrument zitten waarvan ik niet bewust ben, maar die mijn functioneren op een negatieve manier beinvloeden? Tijd voor reflectie dus!

Verbazingwekkend waardoor een mens gedreven kan worden:
- mijn beeld van God (juist of onjuist) heeft een grote invloed op mijn motivatie, denkwijze en handelswijze
- mijn verlangen om mensen te behagen, zorgt ervoor dat ik mijn grenzen niet zo nauw neem
- mijn waarde die ik haal uit wat anderen over mij denken, beinvloed mijn daden
Ik kan zo nog wel even doorgaan. Dit is misschien maar het topje van de ijsberg. Maar ik zit niet in een biechtstoel of bij de psycholoog. Waarom schrijf ik dit dan toch op?

Ik ben gelukkig niet de enige die door andere motivaties gedreven wordt, maar... we vinden het alleen zo moeilijk om over onze schaduw te spreken en onze schaduw te laten zien. Het liefst houden we deze schaduw verborgen in een zak. Of heb je daar geen last van?

(wordt vervolgd)

woensdag 5 maart 2008

Liefde van Christus dwingt mij?

In mijn vorige posts schreef ik over de invloed van ons beeld van God op onze functioneren, maar eigenlijk op ons wezen als mens. Hoe is dit beeld van God in mij gevormd? Wat vormt het nog steeds?

Welke rol speelt je opvoeding en geschiedenis en iemands relatie met zijn/haar vader in de vorming van dit beeld van God? Stel je voor dat iemand een afwezige vader heeft gehad, zoals veel Antilliaanse jongeren dit kennen, loop je dan de kans om God als een afwezige vader te gaan zien? Heb je een moeder gehad voor wie het nooit goed genoeg was en die in je teleurgesteld was, neem je die projectie dan mee in je beeld van God? Waarschijnlijk zit hier een grote kans in. Fight

Met een zichtbaar werkgever kan je nog checken of je beeld van hem of haar klopt. Met een onzichtbare werkgever weet je nooit of het goed genoeg was, wanneer je klaar bent, wanneer je kunt stoppen, wanneer je teveel doet, wanneer je over je grenzen gaat, wanneer iets af is.

Je moet dit als mens zelf bepalen en zelf je eigen grenzen trekken.

Ik ben een zeer optimistisch en positief ingesteld mens  (ondanks al mijn gewroet). Ik ben vooral positief over mijzelf. De afgelopen 16 jaar dat ik een missionaire werker in dienst van God mag zijn, was ik overtuigd van mijn motivatie. Net als Paulus meende ik te kunnen zeggen dat de liefde van Christus mij dwingt om dit alles te doen. Ik dacht dat mijn motivatie enkel en alleen uit de liefde van Christus bestond. Zoals ik al zei; een zeer optimistisch beeld!

Als ridder zonder schaduw ging ik vechtend door het leven. Nu mijn schaduw opnieuw na al die jaren ontsnapt is, ben ik gaan beseffen dat ik gedreven word door een breed scala aan motivaties, die helaas niet allemaal even puur zijn. Het is niet altijd goud wat er blinkt. (wordt vervolgd)

Mijn foto