De schapen en het prikkeldraad

Er was eens een herder met een kudde schapen. Hij leidde de schapen overal naar toe. Op een dag zei de herder tegen de schapen: “Ik ga weg. Ik laat je niet alleen achter. Als je mij zoekt, zal ik er altijd zijn. Je zult me wel niet kunnen zien, maar je zult wel mijn stem kunnen horen.” De herder vertrok. De schapen bleven als kudde bij elkaar. Soms gingen ze even uit elkaar om later onder een boom elkaar weer te ontmoeten.

Zo ging het een tijd goed, totdat een van de schapen prikkeldraad ontdekte en zei: “Stel je voor, dat we een plek uitkiezen en daarom heen prikkeldraad spannen, dan zijn we daar veilig voor de wolven en andere schapen.” Zo gebeurde het. De kudde splitste zich geleidelijk op in kleine groepjes met elk hun eigen gebiedje met prikkeldraad. De wei om te grazen werd kleiner en kleiner. Het groene gras verdween. Woestijn kwam ervoor in de plaats. De stem van de herder werd niet meer gehoord, want niemand wilde luisteren en iedereen was bezig te blaten. Schapen vermagerden en werden ziek.

Lees hieronder verder…

In een van de kuddes had een schaap het idee om een wolfsvermomming aan te doen als hij het prikkeldraad uitging. Zo kon niemand zien dat ze schapen waren. Meer volgden dit idee. Zo gebeurde het. Overdag waren veel schapen vermond als wolven. In de nacht zaten ze achter hun prikkeldraad in de woestijn. Sommige schapen lieten het prikkeldraad in de steek – de ene groep hield constant hun wolfskleren aan. De andere groep probeerde als schaap buiten het prikkeldraad te leven. Sommige schapen wilden graag deel van de kudde van de herder worden, maar zagen het prikkeldraad niet zitten.

De schapen binnen het prikkeldraad hadden hier veel over te zeggen: “Weet je niet dat schapen zonder prikkeldraad niet kunnen overleven. Je neemt een risico, zeg! Er zijn wolven daarbuiten. Pas maar op, dat jij je schaap zijn niet verliest en in een wolf verandert. Misschien ben je al een wolf.” De schapen binnen het prikkeldraad waren ook van mening dat het goed was om binnen het prikkeldraad te blijven omdat hun herder dat had gezegd. Jammer genoeg, waren ze vergeten dat de herder niets over prikkeldraad had gezegd, maar dat hij ze had bevolen om een te zijn en elkaar te ontmoeten.

Sommige schapen binnen het prikkeldraad gingen opnieuw proberen te luisteren naar de stem van de herder. Hij sprak tot hen en vertelde ze dat ze buiten het prikkeldraad moesten gaan leven en daar een nieuwe kudde moesten vormen. Ze zouden hard  moeten werken, want er zouden veel schapen totaal kapot zijn.

Sommige schapen in de nieuwe kudde wilden constant terug  naar hun oude bekende stekje in de woestijn. De leidende schapen in de nieuwe kudde probeerden de schapen in de weg van de herder te laten lopen. Ze gingen op zoek naar grazige weiden. De kudde begon te groeien. De meeste schapen die bij de kudde kwamen, waren zieke ondervoede lammetjes. De lammetjes werden naar weiden gebracht waren veel gras en helder water was. Hier konden ze spelen en groeien. De lammetjes werden schapen en de schapen kregen nieuwe gezonde lammetjes. Zo groeide de kudde verder en verder.

De kudde binnen het prikkeldraad zette zich af tegen deze nieuwe kudde. Hoewel ze zagen dat er groei was en dat het wel mogelijk was om buiten het prikkeldraad te leven, bleven ze waar ze waren. Er zat geen groei meer in de kudde, maar deze sukkelde gewoon door.

Op een dag kwam er een geweldige storm, die al het prikkeldraad deed wegwaaien. Nu was er niets meer om bij te schuilen. Voor de schapen leek het een geweldige ramp, hoewel het voor de meeste hun redding was. Dit zagen ze echter toen nog niet.  De meeste schapen waren hopeloos en stonden in kleine groepjes bijeen. Sommigen waren zo zwak dat ze opgegeten werden. De meeste schapen ontdekten dat hun angst voor de wolven ondoorgrond was. De wolven konden namelijk alleen maar schapen doden, die heel zwak waren en geen weerstand boden. Deze schapen die hun angst voor de wolven kwijtraakte, ging op zoek naar de herder. Hij leidde hen naar de groeiende kudde. Het werd een grote kudde en kort daarna kwam de herder weer terug. De schapen konden hem niet alleen horen, maar nu konden ze hem weer zien. Hij leidde ze verder naar meer grazige weiden en helder water.

Comments

[Geplaatst door: G.Smouter]

Tsja: het is van alle tijden,dat prikkeldraad.Dat de Goede Herder ook van alle tijden is, kan vaak niet meer verteld worden.Blijkbaar is het zien van innerlijke en uiterlijke groei een stimulans voor schapen die (te)lang door een uitzendherder bediend zijn.Kortom:de wereld is de plek waar zoutend zout nodig is:kom uit je zoutvat en wordt effectief!