Onderweg: een post-evangelische reiziger

Wil het echte werk van God opstaan?

In mijn jeugd had je het programma ‘Wie van de drie?’ Een panel van BN’ers moest dan proberen te raden welke van de drie mensen de echte vader of moeder van een andere BN’er was. Als kind probeerden we mee te raden en door te zoeken naar clues te ontdekken wie de echte vader of moeder was. Het programma eindigde altijd met de vraag: “Wil de echte vader of moeder opstaan?”

De laatste tijd krijg ik het gevoel dat we met zijn allen dit spelletje ook in de kerk proberen te spelen. Deze keer niet over de echte vader of moeder, maar over het echte werk van God.
 
Gisteren stemde bijvoorbeeld de synode van de Anglicaanse kerk in Engeland onder leiding van de aartsbisschop Rowan Williams dat vrouwen voortaan ook tot bisschop benoemd mogen worden. Dit tot grote onvrede van een groep van duizend conservatieve en evangelische priesters die deze zet onbijbels vinden en er over nadenken om hun eigen kerk binnen de Anglicaanse kerk te starten. Beiden claimen namens God te handelen, maar welke van deze twee groepen vertegenwoordigt het werk van God?

De afgelopen weken lees ik tegenstrijdige berichten op internet over het werk van Todd Bentley in Lakeland. (Grappig trouwens dat als je geen internet zou hebben, dit helemaal aan je voorbij zou gaan... Misschien geen slechte zaak!) Ik hoor geruchten over opwekking, genezing en de kracht van God. Ik hoor geruchten over misleiding, onbijbelse praktijken en onderwijs en de kracht van de boze. Met schreeuwerige kreten wordt mij verteld dat dit het werk van God is. Met anonieme mails wordt mij verteld dat dit het werk van de boze is.

Ook hier is het moeilijk een juiste keuze te maken. Wat ik zie op you-tube stelt mij niet gerust - verre van dat, maar moet ik over alles een mening hebben?

Niet alleen in Lakeland of de Anglicaanse kerk in Engeland, maar ook in Nederland wordt mij regelmatig verteld dat iets of hij of zij het werk van God doet of vertegenwoordigt. Vooral in de grotere kerken, bijeenkomsten en ‘beroemde’ leiders lijkt dit werk van God veelvuldig plaats te vinden. 

Soms vind ik het raar dat God in onze tijd altijd alleen maar met kracht in grote ontmoetingen door bekende en beroemde leiders lijkt te komen. Terwijl de God in de bijbel voortdurend in de marges lijkt te werken, waar niemand Hem ziet behalve degenen die er vlak bij staan. Maar misschien is God van strategie veranderd...

Soms krab ik me achter de oren als ik deze krachtige door God gezalfde leiders hoor spreken over de financiële rijkdom die God aan hen en door hen ook aan ons wil geven. (Vooral als wij ons geld aan hen gaan geven) In het Nieuwe Testament zie ik God voornamelijk werken door arme leiders die in afhankelijkheid van God geen geld, portemonnee of extra kleding mochten meenemen op hun bedieningsreizen. Nu lijkt God alleen maar te willen werken door mensen die zelfs voor onze Nederlandse standaard erg rijk zijn en soms een eigen vliegtuig nodig hebben voor hun bedieningsreizen. Maar ja, wie doorgrondt Gods plan...

Soms bekruipt mij het gevoel dat ik mij bijna schuldig moet gaan voelen als ik geen bezoeker of consument van deze geweldige krachtige ontmoetingen wil worden. Alsof ik dan geen deel heb aan die rijke zegen...

Soms bemerk ik geen verbazing in mijzelf als een bepaalde tijd later de desbetreffende krachtige persoon toch maar gewoon een mens blijkt te zijn met zijn of haar eigenaardigheden, valkuilen en onzekerheden...

Soms vraag ik me af of ik na 20 jaar heel bewust rondgekeken te hebben in de evangelische en charismatische wereld ik op mijn 36ste niet oud, cynisch en een beetje bitter aan het worden ben. Misschien heb ik teveel mooie verhalen gehoord en teveel verbroken werkelijkheid gezien...

Soms kan ik genieten van het werk van God in bijvoorbeeld een onbekende kinderclub in Den Haag waar christenen hun leven investeren in de levens van moslimkinderen die hier over Jezus en het goede evangelie horen. Ik kan genieten van jongerenwerkers in Rotterdam die door hun liefde en tijd Gods liefde investeren in Antilliaanse jongeren. Ik geniet van de passie waarmee christenen op bezoek gaan in de gevangenis of bij asielzoekers. Ik geniet van het werk van st. Present die een huis van een alleenstaande moeder in de bijstand opknappen zodat er geen schimme lplekken meer op de muur te zien zijn en alles weer fris en schoon is. Ik geniet van een warm huis voor zwervers, waar zwervers als waardevolle mensen liefdevol ontvangen worden en Jezus leren kennen...

Ik geniet van het stille trouwe werk in gebed, in dienstbetoon, in praktische zorg en in verkondiging waaraan God Zijn kracht en werk verleent. Als ik goed kijk, zie ik God aan het werk in de plekken die nooit in de Visie, de Uitdaging, Charisma, You-tube, GOD-TV of wat voor ander medium zullen komen. Hier kan ik zeker van zijn dat dit Gods werk is:

Niemand die er rijk van wordt.
Niemand die er beroemd van wordt.
Niemand die hier komt om te consumeren en mee te snoepen van Gods werk.
Niemand die het ziet, behalve Hij voor wie ze het vol liefde en trouw doen.
Zegen hen, Heer...

Digitale tour door onze gebedskamer

Van afgelopen donderdag tot en met woensdag is onze wachtkamer in Spoorwijk weer veranderd in een gebedsruimte waar mensen voor een uur of langer kunnen komen bidden. Behalve voor vannacht bidden we 'gewoon' van negen uur 's morgens tot negen uur 's avonds. Vanmorgen zijn ze om zeven uur begonnen en gaan ze tot vier uur vannacht door.

Ik kan echt enorm genieten van deze gebedsruimte. Het is de enige tijden in het jaar dat ik schilder en voor twee uur of langer in gebed ben. Het is de vierde keer dit jaar dat we de gebedsruimte organiseren. Elke keer proberen we meer en meer christenen vanuit Den Haag uit te nodigen en warm te maken voor deze vorm van bidden. Na de zomervakantie hoop ik een groot gedeelte van mijn tijd te besteden aan het opzetten van een blijvende gebedskamer / gebedshuis in Den Haag.

Deze keer hebben we een aantal nieuwe hoeken in de gebedskamer. Leuk om ook hiermee te kunnen experimenteren om mensen zoveel mogelijk tools te geven om te bidden, God te ontmoeten en bewust te worden van Zijn aanwezigheid en plannen voor ons.

De afgelopen drie keer heb ik hier op mijn blog ook over geschreven. Deze keer wilde ik iets meer doen en degenen die dit willen een korte digitale tour door ons gebedskamer te bieden. Zien doet toch meer dan alleen maar lezen...

Te druk om te schrijven

De laatste tijd weinig tot niks op mijn blog geschreven. Dat is goed nieuws - dat betekent dat er veel gebeurt in het echte leven en ik al zoveel aan het schrijven ben dat ik tot schrijven op mijn blog even niet toe kom.

Wat gebeurt er allemaal in het echte leven?

We hebben een heel goed bezoek gehad van Stuart Murray. Hij heeft gesproken op de Algemene Vergadering van de Baptisten Unie, op een gezamenlijke studiedag van de PKN en anderen en op onze gemeentestichtersdag. Hij heeft ook goede input gegeven in ons eigen werk en het was gewoon leuk om veel tijd met hem door te brengen!

Urban Expression is nu officieel opgericht en is al in de eerste maand groeiende - later meer...

Ik ben bezig om voor de zomervakantie een aantal dingen af te ronden; mijn opleiding tot schoolcounselor, een door mij ontwikkelde zondagschoolmethodiek in de vorm van een spel. Daarnaast werk ik aan een methodiek voor pastoraat en mentoraat voor kinderen en jongeren.

Volgende week hebben we weer een hele week van gebed. In mijn blog heb ik al iets kort verteld over mijn verlangen voor een 24/7 gebedshuis hier in Den Haag. Na de zomervakantie wil ik een gedeelte van mijn tijd gaan investeren om dit ook echt werkelijkheid te zien worden. Als aanloop naar dit gebedshuis in Den Haag willen we vanaf donderdag 26 juni t/m woensdag 2 juli bij ons in de wachtkamer een gebedsweek houden. De gebedsruimte is ingedeeld in een stuk of 16 gebedshoeken waar mensen een uur of langer helemaal alleen op een creatieve manier in Gods aanwezigheid kan zijn. 

We openen deze keer het gebedscentrum  van negen uur 's morgens tot negen uur 's avonds, met uitzondering van de zaterdag waarin we hele nacht door open zijn. Dit is de vierde keer dit jaar dat we dit organiseren en elke keer komen er meer christenen uit diverse kerken in Den Haag deelnemen.

Ook mijn dromen over een kloosterorde krijgen steeds meer vorm. Ook hier zal ik later meer over schrijven.

 Nu weer terug naar het echte werk....

Nog veel plaats op de gemeentestichtersdag

Aanstaande zaterdag 31 mei organiseren wij in Den Haag een praktische dag  over gemeentestichting met als thema “Handen uit de mouwen”. Hoofdspreker deze dag is Stuart Murray, volgens velen een Europese expert op het gebied van gemeentestichting en postchristendom. Iedereen die bezig is met gemeentestichting of serieus overweegt dit te doen is van harte welkom.

Stuart zal twee lezingen verzorgen van een uur n.a.v. zijn nieuwste boek, een praktische handleiding voor gemeentestichters:

1) How to plant: models of church planting
2) Where to plant: researching a community

In de middag zullen een aantal gemeentestichters in diverse stadia van het werk een workshop verzorgen over een praktisch thema waar zij in hun werk, ontwikkeling of in hun ervaringen mee te maken hebben.

Tijdens de landelijke netwerkbijeenkomst zal ook de organisatie Urban Expression officieel gelanceerd worden in Nederland. Stuart Murray, de oprichter van Urban Expression in Engeland en hoofdspreker tijdens deze dag zal deze opening verrichten.

Praktische gegevens

De netwerkbijeenkomst wordt gehouden aan de Veenkade 48 in Den Haag. De dag is van 10.00 - 16.00 uur. De kosten voor deze netwerkbijeenkomst bedragen € 20 per persoon. Je kunt je per email opgeven. Betaling vindt plaats op de dag zelf. De dag wordt in het Engels gehouden. Er zal geen vertaling aanwezig zijn

Gezien de opzet en de locatie van deze dag is het aantal deelnemers aan een maximum van 80 gebonden. Tijdige opgave is daarom van belang! Voor eventuele vragen en verzoeken kunt u contact opnemen met Matthijs Vlaardingerbroek (tel. 070 3930772)

Eerste symposium met Stuart Murray

Gejat van de site van Arjen ten Brinke....

Op donderdag 29 mei a.s. houden de IZB Vereniging voor Zending in Nederland, het Dienstencentrum van de Protestantse Kerk Nederland, het lectoraat gemeenteopbouw van de CHE en de opleiding Theologie van de Hogeschool Windesheim het symposium Samen Leren, over missionaire samenwerking tussen oude en nieuwe kerken.

Het symposium is gericht op beleidsmakers, predikanten, kerkenraadsleden, gemeenteadviseurs, evangelisten, missionaire pioniers en mensen van theologische opleidingen.

Het heeft twee doelen:

* Het bewustzijn laten groeien dat we in een post-christelijke tijd leven, niet alleen cultureel (secularisatie, enz), maar ook kerkelijk (marginalisering, nieuw missionair elan, de-institutionalisering, enz.). Dit stelt de kerk voor nieuwe missionaire uitdagingen;
* Een pleidooi voeren voor een ‘mixed economy’: een groeiende bereidheid van bestaande kerken en nieuwe missionaire initiatieven (zoals kerkplantingen) om van elkaar te leren en samen de missie van de kerk te dienen. Op het niveau van de afzonderlijke gemeente kan dit bijdragen aan de noodzakelijke omslag van maintenance naar mission. Op het niveau van kerkverbanden vraagt dit om beleidsmatige ruimte voor het naast elkaar bestaan van oudere kerken en nieuwe kerken (kerkplanting) en het stimuleren van wederzijdse beïnvloeding.

Met het oog op deze doelstellingen zal Stuart Murray twee lezingen houden. In de ochtendsessie spreekt hij over de cultuuromslag naar een ‘post-christendom’ tijd en wat dit betekent voor de kerk. In de middagsessie gaat hij verder in op de wederzijdse beïnvloeding van oudere en nieuwere kerkvormen. Diverse theologen/sociologen zullen reageren, er zal een interviewsessie zijn met voorgangers van oude en nieuwe kerken en er zullen eat&meet-sessies zijn met vertegenwoordigers van missionaire kerken en initiatieven.
De Engelse theoloog en missionair denker Stuart Murray is onder andere bekend vanwege zijn analyses van de cultuuromslag naar een ‘post-christendom’-tijd en zijn pleidooien voor een veel vrijere kerkvorm en voor kerkplanting in Europa. Ook is hij de inspirator van een netwerk van missionaire groepen in grote steden (Urban Expression).

Informatie
Datum: Donderdag 29 mei 2008
Plaats: Johannescentrum, Moezeldreef 400, 3561 GD Utrecht
Tijd: 10.00 – 16.00 uur
Kosten: € 20,--

Erfenis van de Muintir; Keltische kloosters

Op de Schotse eilanden Eigg en Canna, die ik vorige week met mijn broer Steven bezocht heb, zijn ooit Keltische kloosters door Ierse zendelingen gesticht. Honderden jaren is hier voortdurend gebeden en God gezocht onder soms zware omstandigheden. Het klooster in Eigg is in de zevende eeuw door de Ierse christen Donan gesticht. Hij en zijn 52 volgelingen werden op een gegeven moment vermoord door waarschijnlijk piraten of een heidense Schotse koningin. Bij de ruines van dit oude klooster staat nog een heel oud Keltisch kruis uit de 14de eeuw dat ooit op Iona gemaakt is en die helemaal bedekt is met een afbeelding van de boom des levens. Het klooster op Canna is misschien door Columba gesticht die een eigen klooster op Iona had. Ook hier staat een heel oud Keltisch kruis uit de 8ste of 9de eeuw.

Wat ons trof op zowel Eigg als Canna was ‘de vrede’ die je daar ervoer. De Kelten stichten niet alleen kerken, zoals wij die vandaag kennen, ze ontwikkelden bevrijdende gemeenschappen als kleine koloniën van de hemel, ook wel Muintir genoemd: kloosters als combinatie van een commune, retraitehuis, zendingshuis, hotel, ziekenhuis, school, universiteit, kunstcentrum en krachtcentrale voor de lokale gemeenschap - een bron niet alleen van geestelijke energie, maar ook van gastvrijheid, van educatieve en culturele verlichting. (Kloosters van het derde millennium - Dag en nacht roepen zij tot God) 
In de Muintir werd veel gebeden. Op een onverklaarbare wijze ontstonden op deze plekken ‘doorwaadbare plaatsen’. Plaatsen waar God tastbaar is, waar zijn vrede heerst en waar gebed eenvoudiger is. Op deze twee Schotse eilanden ervoeren wij dit ook heel sterk. Zelfs na honderden jaren lijk je de erfenis van de Muintir nog steeds te kunnen ervaren. Dit is natuurlijk heel subjectief en vaag. Maar ik geloof zeker dat God niet alleen mensen, maar ook plaatsen kan vervullen. Pete Greig schrijft in zijn boek ‘Dag en nacht roepen zij tot God’ dat als een plaats onderdak biedt aan uren van ononderbroken gebed, dat die plaats soms zo vol van Gods aanwezigheid is en blijft dat zelfs niet-christenen zich bewust worden van zijn nabijheid.

Mijn verlangen is om een Muintir in Den Haag te creëren. Ik ervaar dat dit deel van mijn roeping voor de komende jaren is. Om in Den Haag een 24/7 gebedshuis te creëren, waar christenen van alle kerken, maar ook niet-christenen kunnen komen om God te zoeken en hier met elkaar een doorwaadbare plaats te maken. We zijn nu nog bezig met weekenden van gebed, maar dromen ervan en werken eraan om dit te doen gaan uitgroeien naar een blijvend gebedshuis in het centrum van Den Haag.

Korte nachtjes vanwege gebedsweekend

Ik was vrijdagnacht na mijn deelname aan het forum na twaalven thuis en om 10 minuten voor 4 in de ochtend ging de wekker weer.  Dit weekend organiseren we voor de derde keer dit jaar een gebedsweekend waarbij we van vrijdagmorgen tot maandagavond iemand voortdurend biddend aanwezig is in de gebedsruimte. Overdag loopt het storm met mensen die wel twee of drie uur achter elkaar in de gebedsruimte willen doorbrengen. ‘s Nachts gaat het wat minder snel. Ze worden wel gevuld, maar hier vallen ook gaten. Deze vul ik op. Zo zat ik hier vannacht van vier tot zes uur in de ochtend. Vanavond vul ik deze gaten weer met misschien wel van vier uur tot zeven uur. Heerlijk om in de stilte van de nacht in de aanwezigheid van God te zijn.

De ruimte is deze keer opgedeeld in 17 gebedshoeken. Een groot aantal hoeken blijven elke keer hetzelfde. Maar we proberen ook elke keer een aantal nieuwe creatieve hoeken te bedenken. Van de week was ik in Ikea (niet om Sake op te halen...) en zag ik daar een plantenkasje voor 10 euro. Een nieuw hoek was geboren: ‘De glazen kooi’ hoek:

De glazen kooi
Soms zijn er gebeden die onmogelijk lijken.
Gebeden die opgesloten zitten in de glazen kooi van onmogelijkheid...

Bij God is er niets onmogelijk. Hij kan alles mogelijk maken!
De glazen kooi staat dit weekend open... 

In deze kooi mag je gebeden doen voor mensen of situaties die voor ons onmogelijk lijken,
maar die God mogelijk kan maken.

Op het Schotse eiland Rum, wat eigenlijk een hele oude vulkaan is, vond ik een vuistgrote zwarte vulkaansteen. Het trof mij dat deze steen ooit vloeibare lava is geweest en nu helemaal afgekoeld, verhard en versteend is geworden. Ook deze steen heeft zijn eigen gebedshoek gekregen:

Lavasteen van verloren passies
Naast het kruis staat een stoel. Op deze stoel ligt een zwarte lavasteen.
Vroeger was deze steen vloeibare lava uit de diepte van de aarde.
Nu is het afgekoeld en hard geworden.
In jouw leven zijn er misschien passies en verlangens die vroeger net als de lava vurig waren,en waar je hart van over liep. Hoe gaat het nu met deze passies? Zijn ze net als deze steen afgekoeld, koud geworden en is je vurige hart misschien zelf wel hard geworden?

Neem de steen in je handen. God kan zelfs deze steen weer vurig en vloeibaar maken.
Wat zou hij niet met ons hart kunnen doen...

Voor elk weekend maken we nieuw informatieblad. Mocht je het leuk vinden om informatie over deze gebedshoeken te lezen, dan kan je het blad hieronder downloaden:

Download informatieblad_gebedsweekend.doc

In debat met Vrijgemaakte studenten

Gisteravond zat ik samen met Sake Stoppels en Arie Rovers in een forum op de jaarlijkse paasconferentie van de Gereformeerd Vrijgemaakte Studenten in het Emmaeus klooster in Helvoirt. Sake en ik hadden elkaar weer vaker even vluchtig ontmoet, maar nadat ik hem had opgepikt bij de Ikea in Delft hadden we dankzij diverse files een ruime twee uur in de auto om elkaar beter te leren kennen, wat een voordeel bij een nadeel was. Als docent gemeenteopbouw aan de VU kon hij mij gelijk goed uitleggen wat de GVK nu precies inhoudt - voor mij een openbaring! Tot nu toe was de CGK, GVK, NGK een pot nat, maar een korte kerkgeschiedenisles in de file op de A15 bracht een hoop verheldering...

Tijdens het forum zat de zaal vol met 250 studenten. De stellingen die door de organisatie waren bedacht, concentreerde zich voornamelijk op de vorm en toekomst van de kerk en de rol van de diensten hierin; met een prikkelende toon. Bewust en onbewust werden door ons tijdens het twee uur durende forum een aantal heilige huisjes omvergeschopt of tegenaan geblazen. Niet om hen het gevoel te geven dat ze het helemaal verkeerd doen, maar juist om hen te prikkelen en uit te dagen om na te denken over de rol, roeping en toekomst van de kerk. De reactie van sommige studenten op ons als forum was soms redelijk gepikeerd. Waarbij ik vooral het gevoel had, dat we van de kerkdiensten af moesten blijven...

Aan de andere kant ook een aantal leuke gesprekken gehad en tjonge, wat kunnen die GVK studenten organiseren. Zo strak professioneel congres heb ik in de evangelische hoek nog niet meegemaakt. Petje af!

Emerging church in de polder

Zaterdagmiddag was ik op Opwekking gevraagd om een workshop te verzorgen in de zendingstent genaamd ‘Emerging church in de polder; wat gebeurt er in Nederland op het gebied van gemeentestichting’. Met dank aan een mooie powerpointpresentatie van Martijn Vellekoop die ik speciaal voor dit seminar had aangepast met het C5 spectrum verhaal en mijn interpretatie van NL1 tot NL5 werd het uiteindelijk een redelijk compleet verhaal.

Het was een snikhete dag rond etenstijd, maar de opkomst was groot met leuke vragen en reacties na afloop. Hoewel het me niet zou moeten verbazen, treft het me elke keer weer dat steeds meer nadenken over hoe zij vorm kunnen geven aan nieuwe vormen van kerk-zijn.

Optredens op Opwekking

Afgelopen weekend w as een druk weekend. Voor het twaalfde jaar verzorgde ik optredens in de kindertenten van de Opwekking conferentie; tenten met 400 tot 500 kinderen. Dit jaar verzorgde ik vier kinderoptredens. Twee keer in de tent van groep 7 & 8, een optreden in groep 3 & 4 en een optreden voor de gezamenlijke kleuters. Samen met Henkie, mijn verfbord, verhalen en goocheltrucs werd het een groot succes! Ik geniet hier echt van!

Terug naar de beschaving

Terug naar de beschaving. Vanmiddag gaan we met de boot terug naar Mallaig en dan met de trein naar Fort William. Vanavond staan we daar op een echte camping. Weer lekker douchen voor het eerst in acht dagen trekken. Morgen gaan we Ben Nevis - Schotlands hoogste berg beklimmen. Maandagavond gaan we met de bus terug naar Glasgow. We overnachten in onze slaapzakken op het vliegveld en vliegen dinsdag eerst terug naar London en dan naar Amsterdam. Woensdag begint de drukte weer...

Rum vanuit de lucht

Dit is Rum, gezien door Google Earth:

Pas op voor teken

Rum is vol met herten en daardoor ook teken. Dat wordt goed oppassen en checken aan het eind van de dag. Drie jaar geleden heb ik in Schotland de ziekte van Lyme opgelopen. Dat wil ik geen tweede keer meer.

We gaan vier dagen door Rum trekken. Rum is een rond eiland van zeven bij zeven kilometer. We gaan dwars door het eiland trekken, wild kamperen en ook wat hoge bergen beklimmen. Waarschijnlijk zullen we een aantal dagen niemand zien. Heerlijk!

Pas op voor midges

Vandaag gaan we met de boot naar Rum. Rum staat berucht om zijn midges - het moet de ergste plaats in Schotland zijn voor die piepkleine muggetjes die je helemaal kunnen leegzuigen!  Vorig jaar waren ze bijna mijn dood geworden. Maar dat verhaal vertel ik wel een andere keer. We zijn vroeg dit jaar. Meestal komen de midges pas in mei of juni weer tevoorschijn, dus hopelijk hebben we geluk. Nou, in ieder geval hebben we allebei onze midges hoeden, handschoenen, sokken in onze schoenen en een midgedichte tent...

Zicht op Eigg

De zon gaat onder over Eigg, het eiland waar we zaterdag en zondag waren. Alles is hier stil

10 dagen eten op je rug

Vanmorgen zijn we met de boot naar Canna gereisd. We gaan hier twee nachten wild kamperen. We hebben allebei voor tien dagen eten bij ons. Er is hier niet echt een winkel waar je van alles kunt kopen. Dat betekent volle rugzakken - allebei zo’n 20 kilo op de rug.

Ons water halen we uit riviertjes. Met een druppeltje chloor erin is het na een half uur drinkbaar hoewel het wel naar zwembadwater smaakt.

Op Canna wonen 16 mensen. Het eiland is ongeveer 2 kilometer breed en 10 kilometer lang, ongeveer zo groot als  Vlieland. Iedere inwoner heeft dus zijn eigen vierkante kilometer ruimte. Er zijn vooral veel vogels. We hopen hier veel papagaaiduikers te zien.

An Sgurr

Vandaag gaan we An Sgurr, de hoogste berg van Eigg beklimmen en een kijkje nemen bij een hele oude ruine van een kerk met een Keltisch kruis.

Op Eigg

Vandaag reizen we met de boot naar het eiland Eigg. De tocht duurde ruim vijf uur  omdat de boot eerst alle andere eilanden afging. We staan hier twee nachten op een soort natuurcamping met een biologisch toilet. Het uitzicht van de camping is prachtig. We zitten aan de baai ‘Singing Sands’. Een baai vol met wit zand dat ‘zingt’ als de wind waait. We kijken uit op de bergen van de eilanden Skye en Rum.

Blauwe heuvels

Op dit moment zitten we in de bus van Glasgow naar Fort William. Het belooft een prachtige dag te worden. We rijden langs de oever van Loch Lomond. De heuvels zijn bedekt met ‘blue bells’ oftewel ‘blauwe hyacinten’; mijn favoriete bloemen. Alles is blauw. Net alsof iemand met een grote penceel de plekken tussen de bomen paarsblauw geverfd heeft.

De bustocht naar Fort William is prachtig. Hij gaat dwars door de Schotse Hooglanden; langs hooggelegen moerassen en door de Glen Coe, een vallei tussen hoge woeste bergen. Als alles goed gaat, komen we om half twaalf vannacht met de trein in het vissersdorpje Mallaig aan. We gaan of slapen in de wachtkamer op het station, of we zetten onze tentjes op een gras veldje aan de rand van het dorp. In ieder geval wordt het een kort nachtje. We moeten om half zes afbreken en op tijd bij de boot zijn. Om zeven uur vertrekt hij naar de eilanden.