De vakantie is voorbij en zoals altijd moeten dan de dagelijkse bezigheden weer worden opgestart. Meestal gaat dat bij mij opvallend makkelijk. Dit jaar was er 1 ding waar ik als een bult tegen opzag. Het koffieschenken. In januari heb ik bedacht dat ik graag nieuwe mensen wil leren kennen. Daarvoor heb ik een kist gemaakt die voorop mijn fiets kan zodat ik koffie en thee kan zetten, uitdelen en ondertussen een praatje kan maken.
Mensen vragen vaak of dat niet eng is. Dit kan ik alleen maar bevestigen. Midden op straat koffie uitdelen aan onbekenden is heel eng. Wat zouden ze allemaal niet van je denken. Vandaar ook die hoge drempel. Maar God heeft ook heel wat overgehad om mij duidelijk te maken dat ik waardevol ben. Dat ging ook niet vanzelf. Dus als ik op Jezus wil lijken mag ik best ook wat moeite doen om mensen duidelijk te maken dat ze waardevol zijn.
Toen ik na een week al mijn moed bij elkaar geraapt had en ik mijn plekje had ingenomen, was het weer heel waardevol. De meeste mensen reageerde heel positief. Een man vertelde dat hij net gescheiden was en dat hij dit heel leuk vond omdat mensen altijd zo veel ruzie maken. Een vrouw was net een bosje bloemen gaan brengen bij de vrouw die haar dode kat gevonden had. Zo ter loops kregen we een heel gesprek over het leven na de dood.
En natuurlijk kwam er weer een groep buitenlandse jongetjes langs. Deze jongetjes drinken thee met heel, heel, heel veel suiker. Als zo’n groepje is geweest is mijn suikerpot altijd leeg. Maar ja, als ze daardoor een beetje liefde ervaren mogen ze elke dag mijn suikerpot leeg komen eten.
Wouter Bont
