Bijsluiter bij deze blog

Begin 1999 werd ik geraakt door een woest en onbekend land, een schemerig gebied genaamd de voorkant van de kerk. Zoals de pioniers in het Wilde Westen vertrokken wij naar een ruig gebied ver voorbij de veilige, kerkelijke samenleving om hier te gaan wonen. In ons geval was dit een achterstandswijk in Den Haag, waar wij op zoek gingen naar nieuwe vormen van kerk-zijn. Als een van de eerstelingen van onze generatie bouwden wij hier op de grens van de kerk een gemeentestichtingshuisje.

----------------------------------------------------------------------------------

Lees meer "Bijsluiter bij deze blog" »


Wankelmoed en de vader psyche van de evangelische beweging (2)

 

Worsten

 

Terugblik
In een eerder artikel over de evangelische beweging beschreef ik haar als een beweging die helaas nog vastzit aan een tiener psyche. Vanwege onze oorsprong als tegenbeweging op het vrijzinnige gedachtegoed hebben wij er onbewust voor gekozen om vormen van geloofsonzekerheid uit ons bestaan te bannen. Dit heeft ons ver gebracht, maar uiteindelijk zijn wij in onze ontwikkeling blijven steken. Iemand die dit mooi beschrijft, is de apostel Johannes. Hij beschrijft in zijn eerste brief drie verschillende geloofsfasen: kind, jongeren, vader. (1 Johannes 2: 13,14) Ik denk dat de evangelische beweging helaas in de jongerenfase is blijven steken. Vanwege onze onderkende angst lukt het ons als beweging nog onvoldoende om naar de vaderfase door te ontwikkelen.

Johannes beschrijft de jongerenfase met drie krachtige eigenschappen: Jongeren zijn sterk, ze dragen Gods woord in zich en hebben de boze overwonnen. Drie eigenschappen die zeker op de evangelische beweging van toepassing zijn. Een beweging die qua leeftijd volwassen hoort te zijn, maar ondertussen al jaren muurvast zit. Hoe kan zij de overstap naar de fase van het vader of moeder-zijn gaan maken?

Jacob en nog geen aartsvader
Iemand die de evangelische beweging hierbij zou kunnen helpen, is de Bijbelse figuur Jakob. Jakob is mijn inziens het toonbeeld van de jongerenfase, zelfs als man van middelbare leeftijd en vader van dertien kinderen! Allereerst was hij sterk. Jakob was degene die de steen van de put kon halen, terwijl normaliter hier een aantal mannen voor nodig waren. Op een onbegrijpelijke manier bleef Jacob het woord van God; de belofte in zich meedragen, waar hij ook naar toe ging. Als laatste streed Jacob voortdurend tegen alles wat in zijn ogen niet juist was; tegen zijn broer, zijn vader, zijn oom, zijn zonen. Jacob streed wat af. Uiteindelijk komt Jacob bij de rivier aan. Dit is zijn overgang van de jongerenfase naar de vaderfase, hoewel hij dit misschien nog niet weet. Eerst brengt hij zijn vrouwen en kinderen naar de overkant, dan zijn bezit. Jacob zelf gaat echter nog niet. Er moet eerst iets gebeuren, voordat Jacob zelf de overtocht kan wagen. Hij moet nog één keer strijden.

Lees meer "Wankelmoed en de vader psyche van de evangelische beweging (2)" »


Het trauma en de tiener psyche van de evangelische beweging (1)

 

Evangelischebeweging1

De evangelische beweging in Nederland is nu ongeveer veertig jaar oud. In de jaren zeventig ontstond zij als tegenbeweging in reactie op de opkomende vrijzinnigheid in de traditionele kerken. Als beweging van middelbare leeftijd zou je verwachten dat de evangelische beweging zich meestal als een volwassene zou gedragen. Niets is minder het geval. Zonder dat zij dit wellicht door heeft, lijkt de evangelische beweging te lijden aan een jongerensyndroom en misschien zelfs vast te zitten in een tiener psyche. Als je echt goed kijkt, valt het op hoe tienerachtig de evangelische beweging in haar uitingen en denkwijze nog is.

In mijn werk als christelijke spreker en verhalenverteller kom ik in zo’n honderd kerken en gemeentes per jaar. Ik zie ze allemaal. Van de meest traditionele dorpskerken tot de grote, succesvolle, evangelische gemeentes. Binnen deze laatste groep komt de tiener psyche heel duidelijk naar voren. Ze hebben een soort van ‘EO-jongerendag’achtige uitstraling. Dan moet je bijvoorbeeld denken aan een groot podium, een gelikte lichtshow, een flitsende band, een succesvolle uitstraling en een charismatisch podium leiderschap. Maar dat is slechts buitenkant. Er is vaak ook een gezamenlijke binnenkant, met als overeenkomsten zoals een krachtig zwart/wit denken, een overtuigd zijn van het eigen (theologische) gelijk, een gebrek aan echte vragen, een gevoelig zijn voor groepsdruk en het voortdurend aanpassen van het individu aan verwachting van de groep. Precies hoe tieners zich in een middelbare school ook gedragen!

Lees meer "Het trauma en de tiener psyche van de evangelische beweging (1)" »


Oh, Evangelisch Jericho

 

Jericho

 

Het was ongeveer vijfenveertighonderdjaar geleden. Het volk van Israël is eindelijk bevrijd uit de handen van Egypte. Na twee jaar door de woestijn te hebben getrokken, komen ze aan bij de Jordaan. De scheidingslijn tussen wat voor hen bekend is en het grote onbekende. Voorbij de Jordaan ligt Kanaän, het beloofde land. Mozes kiest twaalf verspieders die Kanaän gaan verkennen. In het beroemde zondagschoolliedje klinkt het aldus:

“Twaalf verspieders gingen naar Kanaän
tien waren slecht, twee waren goed,
wat gingen zij daar zien in Kanaän
tien waren slecht, twee waren goed.

Tien zagen reuzen van die forse
anderen zagen druiventrossen,
twee die zagen God in Kanaän
tien waren slecht, twee waren goed.”

De twaalf verspieders komen terug. Tien komen met een boodschap van ‘wee’. Het is een gevaarlijk land. Een land vol onzekerheid. Jozua en Kaleb komen terug met een boodschap van hoop. “Het is inderdaad een land vol onzekerheid, maar God gaat met ons mee. Het wordt een avontuur. Ja, we zullen zekerheden moeten achterlaten, maar wat een schatten liggen er op ons te wachten.“

Het volk kan deze onzekerheid echter niet aan. Als gevestigde orde kunnen ze niets anders dan hun territorium verdedigen.¹ Deze vernieuwingsbeweging moet de kop ingedrukt worden. Substantiële weerstand dient geboden te worden. De stenen worden al verzameld. We maken ze dood! Gods oordeel volgt. Veertig jaar lang zullen ze zwerven door de woestijn. Deze generatie zal het nieuwe land niet ervaren. Niemand van het huidig leiderschap zal de tocht over de Jordaan gaan maken. Dit is het eindpunt voor deze generatie.

-----------------------------------------------------------------------

Lees meer "Oh, Evangelisch Jericho" »


The fulness of time

 

Ster


Hieronder een prachtig gedicht van James Stephens dat Gods onvoorwaardelijke liefde heel mooi weergeeft. Het is geen theologie, het is een gedicht. Een ingrijpend vergezicht van een universum, waarin het uiteindelijk Gods liefde is die alles overwint. Zelfs Zijn laatste tegenstander.

-----------------------------------------------------------------------------------


ON a rusty iron throne
Past the furthest star of space
I saw Satan sit alone,
Old and haggard was his face;
For his work was done and he
Rested in eternity.

And to him from out the sun
Came his father and his friend
Saying, now the work is done
Enmity is at an end:
And he guided Satan to
Paradises that he knew.

Gabriel without a frown,
Uriel without a spear,
Raphael came singing down
Welcoming their ancient peer,
And they seated him beside
One who had been crucified.

 


Zes manieren om als christenen eenheid te bereiken

 

Eenheid


Er zijn zes manieren om als christen naar eenheid te zoeken. Het zijn ook zes stappen die je in je persoonlijke ontwikkeling kunt doorlopen: negeren van de ander, tolereren, accepteren, waarderen, van de ander leren en als laatste van de ander genieten.

Jaren geleden was ik bij een bijeenkomst van christelijke leiders die samen gingen nadenken over de toekomst van de kerk in ons land. De hele middag stond er een prachtig, houten kruis met daarop een geverfde afbeelding van een gekruisigde Jezus. Tot onze schok nam een kunstenaar aan het eind van de bijeenkomst een kettingzaag en zaagde dit kruisbeeld in tientallen grote en kleine stukjes uiteen. Iedere deelnemer kreeg een stuk van de gekruisigde Jezus mee.

Bij elkaar hadden we alle stukjes om het kunstwerk weer compleet te maken, hoewel het nooit meer heel zou zijn. Je zou altijd de zaaglijnen, de littekens van de kettingzaag, de open en ruwe randen van splinters blijven zien.

Wat is de kettingzaag waarmee wij als lichaam van Christus in Nederland onszelf in kleine stukjes hebben gezaagd? Wat is kostbaarder dan eenheid?

Lees meer "Zes manieren om als christenen eenheid te bereiken" »


Koolwitje: "Elk van de drie (geloofs)fasen is goed."

 

Banner Congres 2015 EA-EZA WEB versie


Op verzoek van de Evangelische Alliantie heb ik voor hun jaarverslag een vervolg geschreven op mijn blog over Koolwitje en de rupsen. Het gaat in dit stuk opnieuw over een van de drie geloofsfasen (er zijn er vast meer, maar deze drie fasen passen goed bij de levenscyclus van een vlinder) waar een gelovige zich in kan bevinden:

------------------------------------------------------------------------------------------

Koolwitje vliegt boven haar oude moestuin. Vanuit de hoogte ziet zij de plek waar zij ooit als minuscuul rupsje uit haar eitje kroop. Wat was haar leven als rups anders.  Alles draaide toen nog om de rupsengroep: het gezamenlijk eten van de koolbladeren, het ‘ja en amen’ zeggen tegen elke groepsovertuiging. Niet wetende dat je wereld en je Godsbeeld nog maar heel beperkt is.  

Terugkijkend op haar leven verbaast het haar hoe veilig, hoe gestructureerd en vooral hoe netjes afgebakend haar geloofswereld toen nog was. Niet te vergelijken met haar geloofsbeleving van nu. Wat waren ze als rupsen vooral ook bang geweest. Bang voor elk gevaar en hierdoor eigenlijk in alles op zoek naar veiligheid en zekerheid. Als vlinder begrijpt ze dat deze zoektocht naar zekerheid iets is wat bij rupsen hoort. Als rups is het logisch en goed om te denken dat jouw wereld de enige wereld is, dat jouw waarheid de enige waarheid is en jouw beeld van God het enige, echte, juiste beeld is. Als een rups alleen maar zwart/wit kan denken, dan moet je geen kleuren gaan introduceren.  Dan is deze fase gewoon goed. Zelfs al betekent dit dat je wereld uit niets anders bestaat dan jezelf volproppen met koolbladeren, altijd omgeven door de stank van kool.

Lees meer "Koolwitje: "Elk van de drie (geloofs)fasen is goed."" »


Hoe loze beloftes de missionaire intenties van een kerk ondermijnen...

 

Overlast


Ik was door een gemeente in Brabant gevraagd om een avond te komen spreken over missionair gemeente zijn. Het kleine zaaltje zat redelijk vol. Ik had al mijn spullen klaargezet en liep nog even door het kerkgebouw om een eerste indruk van de gemeente te krijgen. Op een tafel voor me lag een foldertje van de kerk, waarin zij zich voorstelde aan nieuwe bezoekers. Ik was erg benieuwd naar wat ze over zichzelf zouden zeggen. Onder het kopje ‘Onze identiteit’ schreven ze: “Wij zijn een huis voor ieder hart in deze stad.” Toen ik dit las, wist ik dat ik de avond op een hele andere manier zou gaan beginnen.

Lees meer "Hoe loze beloftes de missionaire intenties van een kerk ondermijnen..." »


Er bestaan geen kaarten voor je geloofsreis...

 

Vage kaart


Het beeld van een rups, een cocon en een vlinder is slechts een vage schets van een kaart.
Het is geen echte kaart.
Jammer genoeg, of misschien beter gezegd, gelukkig genoeg…
bestaan er geen kaarten op de reis van geloof.
Geen enkele geloofsreis is namelijk hetzelfde.
Elke reis van geloof is uniek.
Jouw reis is uniek.


Ben ik de enige die geen rups meer kan zijn?

  Enige


Begin dit voorjaar begon ik met een moestuintje in onze achtertuin. Deel van deze moestuin waren twee bloemkoolplanten, die halverwege mei opeens helemaal vol met rupsen bleken te zitten. Een koolwitje had haar eitjes onder een blad gelegd en mijn bloemkool had geen kans van slagen meer. Dat wil zeggen, tenzij ik niet in zou grijpen. In een van mijn kasten stond nog een plastic aquarium. Voorzichtig heb ik alle rupsen hier naartoe verhuisd. In de supermarkt heb ik zakken vol koolbladeren verzameld om thuis te gaan kijken wat er gebeurt. Er was één weekend dat ik weg moest. Op vrijdag heb ik extra veel koolbladeren in het aquarium gedaan, maar die waren op zondagavond helaas op. Een aantal jonge rupsen hebben deze kortstondige hongersnood helaas niet overleefd. Al snel klom een van de rupsen naar een donker hoekje, waar hij/zij zich verpopte. Een paar weken later vloog dit koolwitje het aquarium uit het grote avontuur tegemoet.

Lees meer "Ben ik de enige die geen rups meer kan zijn?" »


Is geloven een eenmalige keuze of een voortdurende reis?

  Cocon

 

Is geloven iets statisch of dynamisch?
Is het een keuze die je ooit gemaakt hebt?
Een geloofsbelijdenis waar je vroeger je handtekening onder hebt gezet?

Of is geloven een reis?

Een reis van het prille begin naar volwassenheid,
Een reis waarin je ontdekt wie jij werkelijk bent in God.
Een reis die beangstigend is.
Een reis waarin je wellicht(tijdelijk) de weg kwijt raakt.
Een reis waar elk gevoel van richting soms ontbreekt.
Een reis die vaak wel begonnen, maar niet afgemaakt is.
Een reis die wellicht onbewust langzaam tot stilstand is gekomen.

Ergens op deze reis zul je tegen de eerste van een reeks van geloofscrisissen oplopen.

Een geloofscrisis heeft vaak alles te maken met je wond.
Een wond waarop je wellicht geen zicht meer hebt.
Een wond die God wilt gebruiken om jou te laten groeien.
Een wond die door omstandigheden wordt opengelegd.
Of nog erger…
Een wond die door andere christenen opnieuw wordt blootgelegd.
Een wond die zich vaak vertaald in een geloofscrisis.

Hoe je omgaat met deze geloofscrisis bepaalt of je verder kunt reizen.
Vaak leidt een crisis in je geloof tot bittere teleurstelling, tot stilstand.
Soms zelfs tot vernietiging van je geloof.
Niet naar transformatie…

Het hoeft niet zo te zijn.
Een crisis in ons geloof biedt ruimte om het verleden los te laten.
Ruimte om God op nieuwe wegen te vinden.
Dit kan transformerend zijn.

Een cocon lokt…


Wat mag jouw wond jou leren?

  Wond

 

"Over het algemeen zijn het niet onze preken die er toe leiden dat mensen zich bekeren. Op zijn best maakt een preek je ervan bewust dat je gewond bent. En het is de wond, die je altijd, altijd, altijd iets te leren heeft. Nou, van alle religies in de wereld zou je denken dat het Christendom dit het beste begrepen heeft.  Wij zijn toch de mensen die Degene met de Wond aanbidden. Als Katholieken hebben we van kinds af aan de crucifix gezien, die zegt: “Dit is de weg van de redding, de weg van de wond.”

Alles in het leven draait om wat je met jouw wond doet. Erken je de wond? Onderdruk je de wond? Geef je anderen de schuld? Vervloek je wat je overkomen is? Of laat je de wond jou leren?

Hoe je met je wond omgaat, bepaalt in grote mate of er wel of niet een geestelijke reis en een geestelijke transformatie in je leven zal zijn."


Een vrije vertaling van een toespraak van de franciscaan Richard Rohr.




Koolwitje en haar god ‘De één die ook vijf is’

  Koolwit rupsen


Een aantal weken geleden startte Jan Wessels, directeur van de Evangelische Alliantie onbewust een discussie door te stellen dat de generatie X (35 – 50 jaar) binnen de evangelische beweging massaal is weggevallen en dat deze generatie te veel met zichzelf bezig is om het leiderschapsstokje over te nemen. Zijn opmerkingen leidden er onder andere toe dat ik hier drie artikelen over heb geschreven.

Vandaag voorlopig het vierde en laatste artikel over dit thema. Het is een allegorie over de evangelische beweging en het vertrek van sommige generatie X mensen. Beschouw het maar als een andere manier van kijken naar de evangelische beweging...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------


De groene rupsen keken vanuit hun veilige wereld naar buiten. Wat waren ze hier veilig. Veilig voor de sluipwesp die niet binnen kon komen om haar eitjes als parasieten in hen te planten. Veilig voor de vogels die hen als een lekker hapjes tussendoor zagen. Maar ze waren niet alleen veilig. Hier werd er ook nog eens goed voor hen gezorgd.

Tja, ze hadden lang overlegd wie hen nou elke dag van die lekkere, sappige koolblaadjes kwam brengen. Het plafond van hun wereld ging dan omhoog en de vijf rupsen, die geen rupsen waren, kwamen dan binnen. Eerst waren ze bang geweest, totdat een van de rupsen geroepen had: “Misschien is dit wel onze vader of moeder.” Deze opmerking had tot een heel debat geleid. “Nee, het is de schepper-rups zelf”, had een ander geopperd. Uiteindelijk hadden ze besloten dat deze vijf rupsen god was. En niet zomaar vijf goden. Nee, dit was één god genaamd: ‘De één die ook vijf is’. Een mysterie zo diep, dat het niet te doorgronden was.

Lees meer "Koolwitje en haar god ‘De één die ook vijf is’ " »


Ingezonden brieven voor Jezus

  Enveloppen


Ik heb vannacht angstaanjagend gedroomd. In mijn droom is Jezus net klaar met de avondmaal viering en staat hij op het punt om met zijn elf discipelen naar de tuin van Gethsemane te gaan. Op dat moment grijpt Maria Magdelena hem bij de mantel. “Rabbi, ik moet u nu spreken. Het gaat niet goed binnen onze geloofsgemeenschap. U moet eindelijk de ingezonden brieven doorlezen.” “Niet nu, Maria. Ik heb vanavond hele andere dingen aan mijn hoofd.” Maria luistert echter niet en trekt hem aan zijn mantel een klein kantoortje binnen. In het kantoortje staat een bureau dat door tientallen brieven bedekt is. Jezus gaat zuchtend in een van de stoelen zitten. “Moet dit echt nu, Maria?” “Ja meester, dit kan niet meer wachten. Het loopt de spuigaten uit.” Ze opent de eerste brief.

Lees meer "Ingezonden brieven voor Jezus" »


Drie vragen die elke evangelische leider moet beantwoorden, voordat hij met pensioen kan. (3)

 

Leiderschapsoverdracht


Ooit werkte ik een blauwe maandag als docent missiologie aan het seminarium van de Baptisten Unie. Ik gaf hier les aan studenten die voornamelijk uit de Millennium generatie¹ kwamen; jonge mannen vol passie voor de Heer en Zijn kerk. In mijn lessen liet ik hen dromen over hun missionaire plannen voor de gemeentes waar ze uiteindelijk zouden gaan werken. Met een dikke, vette knipoog waarschuwde ik hen dan voor de ‘Godfather’. De Godfather zit al zijn hele leven in de gemeente. Hij is de spreekbuis namens de invloedrijkste families in de kerk. Ooit zat hij zelf in de raad. Nu heeft zijn schoonzoon deze plek ingenomen. Via zijn schoonzoon en vanwege alle informele invloed, waar hij nog steeds over beschikt, is de Godfather de werkelijke (onzichtbare) leider van de gemeente. Zo lang je als jonge predikant in het stramien van de Godfather meegaat, is het soepel werken. Maar o wee, als je de andere kant op gaat! Als je de Godfather tegen je krijgt, dan kun je het schudden met je missionaire plannen…

Lees meer "Drie vragen die elke evangelische leider moet beantwoorden, voordat hij met pensioen kan. (3)" »


Zes redenen waarom de evangelische beweging een flat werd. (2)

  Passepartout

 

Mijn artikel over de vraag wie het werk van de huidige babyboomgeneratie binnen de evangelische gemeentes en organisaties gaan overnemen, heeft vanzelfsprekend veel reacties losgemaakt. Van reacties zoals “Eigenlijk kun je die ouwe meuk beter plat gooien…”, tot  “Ik denk dat in toenemende mate evangelisch bevlogen, maar reformatorische personen de leiding gaan overnemen. Daar zit meer karakter, meer doorzettingsvermogen, meer verantwoordelijkheidsbesef… ” (Auw!) kwamen allemaal langs. De vraag die het meest naar boven kwam, was: “Wat moeten we met die jaren zeventig flats aan?”

In een drieluik, waarvan dit het tweede artikel is, wil ik proberen om deze vraag te beantwoorden.  Dit doe ik vanuit mijn postevangelische identiteit. Hiermee doel ik op de Nederlandse variant van het evangelische christendom dat zich in de jaren zeventig als een tegenbeweging profileerde.¹  Ik noem mij expres niet ex-evangelisch. Daarin ligt voor mijn gevoel toch een groot verschil. ‘Ex-‘ heeft in zich dat je ervan uit gaat dat je hiermee volledig gebroken hebt en dat dit geen invloed meer op je heeft. ‘Postevangelisch’ houdt voor mij in dat ik de evangelische erfenis altijd bij mij blijf dragen en dat deze mij (onbewust) beïnvloedt in al het nieuwe wat ik onderneem. Wat dat betreft, lijk ik op wat veel verslaafden over zichzelf zeggen: “Ik blijf altijd een alcoholist, maar ik heb al vijf jaar geen druppel gedronken.” Ik blijf altijd evangelisch, maar ik ben al veertien jaar sober…

Lees meer "Zes redenen waarom de evangelische beweging een flat werd. (2)" »


Wie gaat het werk van de evangelische leiders overnemen? (1)

 

Jaren zeventig flat


Begin december las ik een kort artikel in het magazine Ideaz over de vraag: “Wie gaat het werk van de huidige babyboomgeneratie binnen de evangelische gemeentes en organisaties overnemen, als ze de komende jaren met pensioen gaan?” De schrijver van dit artikel maakte het punt dat ‘juist de generatie X (35 – 50 jaar) massaal is weggevallen en te veel met zichzelf bezig is om het stokje over te nemen.’

Deze laatste opmerking zette mij aan het denken. Het is waar dat veel evangelische leiders de komende jaren hopelijk met pensioen gaan en dat mijn generatie er niet op zit te wachten om hun taken over te nemen. Laat staan hun erfenis te ontvangen. Maar heeft dat echt te maken met het feit dat wij teveel met onszelf bezig zijn of spelen hier hele andere zaken een belangrijke rol? Hieronder wat gedachten…

Lees meer "Wie gaat het werk van de evangelische leiders overnemen? (1)" »


Over vossen en de eerste drive-in-kerkdienst

 

Vos


Mijn ouders wonen sinds lange tijd op de rand van de duinen en de zee. In hun straatje is er een buurman die het leuk vind om elke avond zo rond een uur of elf de vossen te voeren. Ze krijgen dan brokjes en misschien wel stukjes vlees. Als ik ’s avonds bij mijn ouders wegrijd, zie ik wel zo’n vier vossen op de straat en op de stoep zitten. Rustig wachtend op hun maaltje. Op een goede avond zijn het er wel zeven.

De eerste keer dat je dit ziet, denk je: “Wat gaaf! Wat een mooi gezicht, al die wilde beesten voor je deur.” Maar als je deze vossen keer op keer tegenkomt, realiseer je je dat dit wel een beetje onnatuurlijk is. Deze prachtige beesten zouden ’s avonds niet moeten zitten wachten op een prakje, maar zelf op moeten zoek gaan naar een vette muis of een te langzaam konijn. Maar ja, vossen zijn net als mensen luie wezens, toch?

Lees meer "Over vossen en de eerste drive-in-kerkdienst " »


Mijn tent overstroomt…

 

Tentje


Vorige week vertelde ik over mijn avontuur in Schotland. Over de aanval van de midges en het bijna stikken in mijn eigen adem in mijn tent. Eigenlijk gebeurt er altijd wel wat tijdens deze reizen in de Schotse hooglanden.

Ik weet het nog goed. Ik had een lange dag helemaal alleen door de woeste dalen van Schotland gelopen. Geen mens gezien. Je voelt je alleen op de wereld. Geen bereik op je mobiel. Het is wat later op de middag en ik vind de ideale kampeerplek. Het is een groen grasveld aan de rand van een loch, een Schots meer. Het water is spiegelglad. De zon schijnt. Er staat een klein briesje, dus geen midges. Wat een cadeau. Overal om mij zien zijn de bergen. In de verte zie ik sneeuw op de toppen. Er is hier niks van de beschaving te zien. Het water van het meer ligt op vijf meter afstand van mijn tent. Ik lig gelukkig wel ietsje hoger. Ik ga mijn tent opzetten en doe een middagdutje. Als ik wakker word, heb ik een unheimisch gevoel. Er is iets mis. Maar ik weet niet wat...

Lees meer "Mijn tent overstroomt…" »


Stikken in je eigen asem

 

Midges

Als ik de kans krijg, ga ik elk jaar in Schotland met een rugzak  in mijn eentje door de Schotse Hooglanden trekken. Je laat je afzetten bij een afgelegen stationnetje en trekt dan een paar dagen door de woeste natuur, langs ruige bergen en eenzame dalen vol roedels met herten. Een mooi plekje zoeken om in het wild te kamperen. De eerste nacht is altijd wel even spannend. Helemaal alleen, in kilometers geen ander mens te vinden. Tenzij er een een of andere gek met een hakbijl rondloopt. Daar soort gedachten gaan dan door je hoofd als je in je tentje ligt.

Lees meer "Stikken in je eigen asem" »


De drie fasen van het christelijk geloof

 

Proces

De natuur laat ons verschillende vormen van transformatie zien. Zo is daar het ei, waar een kuiken uitkomt die uiteindelijk doorgroeit naar een volwassen kip. Dan is daar de rups, die na een periode in een cocon uitgroeit naar een vlinder. 

Maar ook in reisverhalen zie je dit beeld terugkomen. Je hebt 'het dal van de eenvoud' aan de voet van 'de berg van complexiteit' om uiteindelijk na een lange reis over de berg heen in 'het dal van vernieuwde eenvoud' te komen.

In al deze voorbeelden heb je een veilige beginfase en een turbulente middenfase voordat je uit kunt groeien naar de beloofde eindfase, waar je werkelijke degene bent die je hoort te zijn.

Lees meer "De drie fasen van het christelijk geloof" »


Voorbij het dal van de eenvoud en de mistige berg van complexiteit

  

Misty mountain


Ik  heb mijn lesje geleerd. Tenminste ik hoop het. Het heeft geen zin om op internet allemaal discussies aan te gaan  met andere christenen. Je komt er gewoon niet uit. Het is alsof je een andere taal spreekt. Laatst nog op CIP een hele discussie over transgenders. Iemand had gereageerd: “Bij transgenders zit een steekje los en als zij ook nog beweren gelovig te zijn, dan ben ik weg.” Mijn insteek was om te zeggen: “Dat kan je niet maken!” Dus redelijk fel het gesprek aangegaan, maar je komt er niet uit. Theologisch dicht getimmerd en bijbels onderbouwd, kunnen christenen tot elke conclusie komen en dit tot de digitale dood toe verdedigen.

Lees meer "Voorbij het dal van de eenvoud en de mistige berg van complexiteit" »


Zonder licht geen schaduw

 

Schaduw

Jaren geleden, toen onze kinderen nog kleuters waren, en we nog maar net in de Haagse Spoorwijk woonden, gebeurde er iets waar ik me nu voor schaam. We waren een half jaar eerder begonnen met missionair werk in deze achterstandswijk. Maanden waren wij al bezig om contact met buren te leggen, en we vroegen ons ernstig af of ze ooit naar ons toe zouden komen. Het gebeurde terwijl ik de kinderen naar bed bracht en zoals altijd een verhaal voorlas. De bel ging. Ik deed open en was blij dat er eindelijk een buurvrouw voor de deur stond met een hulpvraag. Hier hadden wij al zolang op gewacht. Omdat ik alleen thuis was, zei ik tegen de kinderen: ‘Lieverds, papa gaat vanavond niet voorlezen. Er staat iemand voor de deur die ik moet ik even helpen.’

Lees meer "Zonder licht geen schaduw" »


Een ongeduldig mens

 

Kikkervisje

Ik ben een ongeduldig mens. Ik weet dat dit geen goede eigenschap van me is, maar het is nu eenmaal niet anders. Al twee weken zit ik elke dag uren achter elkaar in de keuken te kijken of onze kikkervisjes al pootjes groeien. Wat gaat transformatie toch langzaam…

Ik weet nog, dat ik ze als een grote klodder eieren in het aquarium stopte. Binnen een paar dagen veranderde ze van kleine eitjes in echte visjes. Wat ging de verandering toen snel. Nu lijkt het maar niet op te willen schieten. Uit pure frustratie gooi ik er nog maar een lading vissenvoer in, die even blijft drijven en dan langzaam naar de bodem dwarrelt. Er ligt nu al veel te veel vissenboer in deze bak, maar ze kunnen niet klagen dat ze te weinig eten hebben gehad. Waar blijft die transformatie toch?

Lees meer "Een ongeduldig mens" »


“Christenen voor Palestijnen” op de Opwekking conferentie?

 

Opwekking

Jezus zegt tegen de mensen in zijn omgeving: “Jullie kijken wel, maar jullie zien niet. Jullie zijn al ziende blind.” Ik herken dit maar al te vaak terug in mijn eigen leven. Ik merk regelmatig dat ik wel kijk, maar dat ik het eigenlijk niet meer zie. Echt iets kunnen zien, vraagt om een proces. Een proces van wel zes stappen. Als oefening dwing ik mij regelmatig om met de ogen van een buitenstaander of met de ogen van een nieuwsgierig kind naar de wereld om mij heen te kijken en door deze zes stappen te gaan. Laat me je een voorbeeld geven.

Lees meer "“Christenen voor Palestijnen” op de Opwekking conferentie?" »


Een kerk waar mensen zelf grazen in plaats van afhankelijk te zijn van bix

  Herder


Het is een mooie lentedag als ik met zeventien geiten en zes schapen door een duingebied vlakbij ’s Gravenzande slenter. Sinds kort werk ik als vrijwillige herder bij een begrazingsproject in de duinen van het Westland. Prachtig om met de beesten door een gebied te lopen waar niemand anders mag komen. Het valt me mee hoe gemakkelijk het me afgaat. Zolang ik de grote stok in mijn handen houd, volgt de kudde me vanzelf. Uitkijkend over de kudde dwalen mijn gedachten vanzelf af naar psalm 23. In mijn rugzak zit een kilo bix om straks als de geiten uitgegraasd zijn, ze een beetje bij te voeden. Ineens raakt het me dat de goede herder in de Bijbel nooit met bix rondloopt. Hij leidt de kudde naar grazige weiden en rustigere wateren. Daar kunnen ze zelf grazen en drinken.

Lees meer "Een kerk waar mensen zelf grazen in plaats van afhankelijk te zijn van bix" »


Mijn favoriete kinderlied...

 

Huis


Als kind had ik een favoriet liedje op de zondagschool / kindernevendienst. Dit is de verkorte versie: ‘Een wijs man bouwde zijn huis op de rots, en de regen stroomde neer en de vloed kwam op en het huis op de rots stond vast. Een dwaas man bouwde zijn huis op het zand, en de regen stroomde neer en de vloed kwam op en het huis stortte in met een plof. Dus bouw je levenshuis op Jezus de rots en de zegen daalt dan neer en het gebed stijgt op dus bouw je levenshuis op hem.

De wijze man bouwde zijn huis op een rots. Toen op een dag een vreselijke storm losbarstte, was er niets aan de hand. Zijn huis bleef recht overeind staan. De wijze man zat veilig in zijn comfortabele stoel te genieten van de regen die op zijn dak kletterde en de wind die om zijn huis raasde.

Lees meer "Mijn favoriete kinderlied..." »


Blog over mijn compassion reis naar Ecuador

 

IMG_0337

Een wijs man vroeg zijn leerlingen ooit wat de beste manier was om te weten dat de duisternis van de nacht had plaatsgemaakt voor het licht van de dag en dat de dag echt gekomen was. “Als je in de verte kijkt en het onderscheid kunt maken tussen een vogelverschrikker en een man.”, stelde de ene voor. Maar de wijze man schudde zijn hoofd. “De dag is zeker gekomen als je op de klok van de toren kunt zien hoe laat het is.” Zei een ander. De wijze man vertelde hem dat hij ernaast zat. “Wat is dan het antwoord? Hoe kan je weten dat de nacht is overgegaan in de dag?” vroegen ze hem. “Als je in de ogen van een willekeurige man en vrouw kijkt en herkent dat zij je broer en je zus zijn, dan is de dag gekomen. Tot die tijd, ook al schijnt de zon fel aan de hemel, is het nog steeds nacht.

Lees meer "Blog over mijn compassion reis naar Ecuador" »


Allergisch voor bepaalde regels in de kerk

 

Appel


Ik heb laatst een allergietest ondergaan en nu blijk ik voor verschillende dingen allergisch te zijn. Een combinatie van boterhammen, huisstofmijt en appelmoes voor de lunch is vanaf nu funest voor mijn gezondheid. Vervelend, maar wel mee te leven.

Er zijn andere allergieën waar ik veel meer moeite mee heb. De laatste jaren heb ik bijvoorbeeld ook een heftige allergie ontwikkeld voor bepaalde regels in de kerk. Ik zal ze hier vandaag niet allemaal benoemen. Ik wil er wel eentje uitlichten, namelijk het verplicht betalen van je tienden. Voor mensen die dit principe niet kennen, leg ik het kort uit: In sommige kerken ben je als lid verplicht of word je onder Bijbelse druk sterk aangemoedigd om een tiende van je netto of bruto inkomen af te dragen aan de gemeente.

Lees meer "Allergisch voor bepaalde regels in de kerk" »


Hemel en hel

 

Vork


Op een dag kwam een man, die vroom geleefd had, bij de hemelpoort. Hij werd binnen gelaten en zag, wat hij zich had voorgesteld: een grote feestelijke eetzaal, waar mensen aan lange, prachtig gedekte tafels zaten met verrukkelijk klaargemaakte spijzen. Heerlijke geuren kwamen hem tegemoet. De mensen aten met gouden lepels van gouden borden. Tot zijn verbazing zag de man echter dat iedereen er slecht, ja zelfs hongerig uitzag. En toen ontdekte hij de oorzaak: iedere gast had een gouden lepel met zo’n lange steel, dat het hem niet lukte deze naar de mond te brengen. Hoe men het ook probeerde, het lukte niet. Hij werd er verdrietig van.

Maar zijn begeleider wenkte hem: “Daar is nóg een zaal”. En daar, in de volgende zaal, was het een waar feest: ook prachtig gedekte tafels met geurige spijzen; ook gouden borden en hele lange lepels. Maar hier wist men hoe ermee om te gaan: iedereen gaf zijn overbuurman te eten met de lange lepel, en zo kreeg elke gast wat hij nodig had. 

Lees meer "Hemel en hel" »


Lekkende christenen


Kwakende kikkers

Het is midden in de nacht. Het is de eerste grote onweersbui van het jaar. In onze slaapkamer worden wij niet wakker van de harde onweerknallen, maar van getik op de vloer. Het lekt. En niet zo’n beetje ook! Met emmers proberen we het te stoppen, maar op meerdere plekken stroomt het water naar beneden. Uiteindelijk vangen wij die nacht meer dan 50 liter op in emmers en grote bakken. Natuurlijk ben ik de volgende dag gelijk op het dak geklommen. De afvoerpijp bij onze Bulgaarse buren boven ons was losgeschoten en spoot al het water zo onder wat loszittend lood. De lekkage was zo verholpen. Ons doorgezakte plafond nog niet!

Soms heb ik het idee dat wij als christenen vaak ook de neiging hebben om te lekken. Geestelijk gezien dan. Aan de ene kant is daar de fluistering van Gods stem die zegt: “Jij bent mijn geliefde zoon, mijn geliefde dochter. Jij bent de beminde. Ik heb je helemaal nieuw gemaakt. Jij bent een koninklijk kind.” Als je heel goed luistert, hoor je soms zelf het unieke en het eigene dat de Vader in jou ziet. Je hoort wellicht iets van je bestemming. Je ware zelf komt in het licht. Je realiseert je: “Ik ben echt een nieuwe schepping. God heeft iets unieks met mij voor en ik kan het bijna aanraken.”

Lees meer "Lekkende christenen" »


De laatste taboe in kerkelijk Nederland


Camp_Worship

Ik moet je iets bekennen. Ik durf het bijna niet te zeggen. Het voelt als de laatste taboe in kerkelijk Nederland. Maar soms moet je gewoon schoon schip maken. Soms moet je uit de kast durven komen, hoe eng het ook is. Dus eindelijk durf ik het toe te geven:

Ik houd niet zo van zingen…

Te vroeg gepiekt
Ik weet wat mijn probleem is. Ik piek te vroeg. Na vier liederen heb ik emotioneel alles aan de Here God verteld, wat ik die ochtend kwijt wilde. Ik heb Hem uitgebreid laten weten hoe belangrijk Hij voor me is en dan is het voor mij wel klaar!

Lees meer "De laatste taboe in kerkelijk Nederland" »


Een schrijven in het zand

 

Zand

Het spotlicht staat op Jezus , als hij in de tempel gaat zitten om les te geven.. Plotsklaps wordt de rust in de tempel verstoort. Een bende boze en verontwaardigde schriftgeleerden en farizeeërs komen het tempelplein op gestormd; een grote wolk van stof achter zich latend. Ze sleuren een vrouw mee, op overspel betrapt. Ze stellen haar op in het midden. Het middelpunt wordt door hen verschoven. Niet langer Jezus, maar de vrouw staat nu in het middelpunt. Het spotlicht verplaatst zich.

Ze zeggen tot hem: “U geeft onderricht, welnu, deze vrouw is op heterdaad betrapt op overspel; in de Wet heeft Mozes ons geboden zulke vrouw te stenigen; ú dan, wat zegt u?”

Zulke vrouwen, zulke…

Lees meer "Een schrijven in het zand" »


‘We lijken als kerk soms wel een verzorgingstehuis.’

 

Verzorging

Het is een vroege zaterdagochtend als ik samen met de leiding van een Brabantse kerk in een kleine vergaderruimte zit. De ouderlingen hebben me uitgenodigd om met hen na te denken over de identiteit van hun gemeente. Spelenderwijs probeer ik hen een beeld te laten formuleren van hun huidige situatie. Ze hebben mijn volledige aandacht als een van hen een rake opmerking plaatst: ‘Soms heb ik het idee dat we op een verzorgingshuis lijken.’

Dit beeld krijgt veel bijval, dus nodig ik ze uit om meer te vertellen. ‘We zien veel vergrijzing. Mensen lijken niet meer te groeien. Maar om eerlijk te zijn, is die verwachting er ook niet. Onze zondagse diensten zijn een beetje te vergelijken met de dagelijkse warme maaltijd. Het is het middelpunt van het gemeenschapsleven in een verzorgingshuis, waar het vooral om de gezelligheid en de kwaliteit van de warme prak gaat, maar waarbij we niet verwachten dat de maaltijd ook echt omgezet wordt in arbeid of in groei.’

Lees meer "‘We lijken als kerk soms wel een verzorgingstehuis.’" »


Missionair gemeente zijn? Zucht!


Begrafeniskerk


Het is op de terugweg van een kindervoorstelling, als ik al rijdend  over de zin en onzin van missionair gemeente peins. Wat een hot topic is het  de afgelopen jaren opeens geworden en wat zijn wij er allemaal druk mee! Ik zie gemeentes zich bijna verliezen in allerlei initiatieven en drukdoenerij, terwijl een missionaire gemeente  eigenlijk niet iets is wat je doet of onderneemt. Het is volgens mij meer een uiting van wie je bent.

Altijd een kwestie van identiteit
In ons missionair verlangen concentreren we onze aandacht te vaak op wat wij nu weer eens gaan ondernemen.  Welke Alpha-cursus of laagdrempelige dienst gaan we nu opstarten? Zucht! Missie wordt een plan, een strategie, misschien wel een sleur. Het lijkt zoveel gemakkelijker op deze manier. En we hoeven God ook minder te vertrouwen.  Wat we vergeten, is dat missionair zijn altijd een kwestie van identiteit is. Onze betekenis als gemeente vloeit namelijk altijd voort uit wie wij zijn in Christus. Als onze missionaire betekenis niet intens verbonden is met wie wij zijn in Hem, dan is alles wat wij doen krachteloos en zeker niet overtuigend.

Lees meer "Missionair gemeente zijn? Zucht!" »


Een lastig dilemma

 

Ik zit met een dilemma. Het is een prachtige, zonnige middag en tot mijn verwondering stroomt het buurthuis in een van de 'mindere' wijken van Amsterdam helemaal vol met kinderen en volwassenen van allerlei culturen en nationaliteiten. Wat ga ik doen?

Ik ben door een kerk uit de wijk gevraagd om hier vanmiddag een kindervoorstelling met een Christelijke boodschap te verzorgen. Samen met mijn buikspreekpop Henkie ben ik dus richting Amsterdam afgereisd. Maar bij mijn aankomst bleek er al snel een klein probleempje.

Niet helemaal duidelijk
In hun communicatie naar de wijk heeft de betreffende kerk niet duidelijk gecommuniceerd  dat het om een voorstelling met een heldere, Bijbelse inhoud gaat! Terwijl ik opkijk van mijn voorbereidingen, zie ik vol enthousiasme twee buitenschoolse opvang groepen binnenkomen. Ik zie meerdere Moslimkinderen met hun moeders in de zaal. Hoe los ik dit op?

Lees meer "Een lastig dilemma" »


www.scharrelkunst.nl

Katie, onze dochter van zestien heeft een heel leuk nieuw project. Voor een jaar gaat zij elke dag een soort kunstwerk(je) maken en dit dan buiten op een random plek neerzetten, zodat andere mensen het kunnen vinden en meenemen. Zij noemt dit 'scharrelkunst'. Op haar blog: www.http://scharrelkunst.nl/ kan je zien wat ze allemaal maakt! Heb je zelf nog een leuk idee, dan hoort zij het graag!

 


 


Workshop 'Methodisch nieuwe programma's ontwikkelen' bij YfC

Vanmiddag ga ik naar Houten om voor de staf van Youth for Christ een workshop te geven over 'hoe ontwikkel je op methodische wijze een nieuw programma'. Als creatieveling heb ik de afgelopen twintig jaar meerdere programma's en ideeen ontwikkeld. Ze waren niet allemaal even succesvol...

Toch nog moeilijk om nu precies uit te leggen hoe een creatief proces verloopt. Het ontwikkelen van deze workshop kostte me bijna evenveel zweet en tranen als een echte nieuwe methodiek. Hieronder kan je de documenten en schema downloaden wat ik voor vanmiddag heb ontwikkeld.

Download Creatieve methodiek
Download Het wiel uitvinden
Download Het wiel uitvinden 2


Henkie op het hoofdpodium van Opwekking


P9150037

Op mijn site www.kinderoptreden.nl vind je twee nieuwe videoclips van het optreden op het hoofdpodium van de Opwekking conferentie. Henkie en ik waren gevraagd als ‘voorprogramma’ van de preek op zondagmorgen. Het thema was leven door de Geest en Henkie heeft er op zijn eigen wijze vorm aan gegeven. Met drie nieuwe Opwekkingsliederen (geschreven door Henkie in de geest van Johannes de Heer) werd een groot succes! Kijk hier maar:

Ik liet ook een nieuwe truc zijn waarin het lijkt alsof de bijbel in brand staat. Zie hier de clip.

 

Creëer je eigen virtuele kerkdienst (2)

Mijn favoriete keuze is de aanbidding. Wil ik een echte band, iemand met een gitaar, een groepje violisten, alleen een orgel of een heel orkest in de kerk? Alles is mogelijk! Wil ik elke keer een romantische kerstdienst? Een ingetogen viering of een echte Afrikaanse kerkdienst vol Afrikanen, maar dan wel binnen twintig minuten klaar? Ik kies natuurlijk ook zelf de liederen die ik wil zingen of wil horen. Wat liederen betreft, is elk lied dat ooit in een zangbundel heeft gezeten beschikbaar. Als ik dit wil, kan ik ook de computer een keuze in de liederen laten maken. Maar zelf kiezen is toch prettiger. 

Nu de aanbiddingsleider nog; welke aanbiddingsleider zal ik kiezen? Er zijn duizenden personages beschikbaar; ieder met zijn eigen of haar eigen wijze van handelen. Je kan hier echt de grappigste combinaties in maken. Ik denk dat ik bijna klaar ben. Oh wacht, ik ben nog vergeten aan te geven of ik wil dat er tijdens de dienst in ‘tongen’ wordt gezongen en of er een profetie gegeven gaat worden. Ik laat meestal de computer een mooie profetie uitkiezen of ik kies zelf een thema uit waarover het moet gaan. Nu is het klaar. 

Ik zie er elke keer weer naar uit om mijn vrienden in de kerk te ontmoeten. Ik noem het vrienden, maar in jullie ogen zijn het door de computer gefabriceerde personages. Personages die ik iedere keer, in elke kerkdienst die ik creëer, tegenkom. Als ik het zo vertel, kan ik me voorstellen dat dit in jullie ogen heel vreemd en onrealistisch overkomt. Maar je zou het allemaal eens moeten zien. Mijn vrienden zijn niet van echt te onderscheiden. Ze zijn volwaardige personages met hun eigen levens, verhalen en ervaringen. Het is allemaal volledig interactief, waarbij zij op mij reageren en alles onthouden wat ik hen vertel. Deze vrienden luisteren echt, ook al zijn het geen echte mensen. En hoe raar dit misschien ook voor jullie klinkt, iedere keer weer ontstaat er een gezamenlijke ervaring die niet te vergelijken is met de wijze waarop het vroeger allemaal in de kerk op zondag gebeurde. 

Als je dit zo hoort, kan ik me voorstellen dat het misschien erg individualistisch overkomt vergeleken met jullie vorm van kerk-zijn van zo’n vijftig jaar geleden. Misschien vraag je je of je op deze wijze wel je eigen kerkdienst mag invullen? Tja, wat kan ik hierop zeggen? Vergeet niet dat je met je tijd en de technologie mee moet gaan. En daarnaast is het eigenlijk is heel prettig om niet afhankelijk te hoeven zijn van andere mensen die dit op hun wijze voor je doen. Wat is het verschil tussen een voorganger of een predikant die begin 2000 alles voorbereidde voor zijn gemeenteleden op de wijze die hij gewend was en prettig vond en de manier waarop we in onze tijd hier invulling aan geven? Iedereen mag nu die rol van predikant voor zichzelf vervullen. 

Vanzelfsprekend kan ik in mijn VR kamer ook een ‘echte’ kerkdienst meemaken die door anderen gecreëerd is, waar ik wel ‘echte’ andere mensen uit alle landen van de wereld kan tegenkomen. Maar waarom zou ik daarvoor kiezen? Denk je dat deze de vorm van gemeenschap dieper is, dan wat ik ervaar met mijn ‘vrienden’ in mijn eigen gecreëerde kerkdienst? Het is juist zo bevrijdend om elke keer met plezier een kerkdienst mee te maken en hier met volle teugen van te genieten zonder dat ik me hoef aan te passen aan de eisen en wensen van ‘echte’ anderen. Ik hoop dan ook met heel mijn hart dat deze technologie ook voor jullie snel beschikbaar zal komen.

Met vriendelijke groet uit de toekomst,


2060 - Creëer je eigen virtuele kerkdienst (1)

In februari organiseert Otto de Bruijne een studiedag over de toekomst van de kerk in 2040 - 2060. Een aantal mensen zijn gevraagd om hun gedachten hierover op papier te zetten. Ik heb allereerst het stuk geschreven over Mega Menukerken en de kleine missionaire ordes, waarbij mijn voorkeur sterk uitgaat naar de missionaire order. Maar naast de eerste twee opties zie ik ook nog andere mogelijkheden, waaronder de Virtual Reality Room. Hieronder een blogpost uit het jaar 2060:

Vandaag wil ik je meenemen naar hoe wij invulling geven aan kerk-zijn en kerkdiensten in 2060. Kerk gebeurt tegenwoordig allang niet meer op een zondag of wat voor vaste dag dan ook. Ieder huis heeft wat jullie in het begin van de 21ste eeuw een Virtual Reality kamer zouden noemen. Deze kamer is aan alle kanten bedekt met de nieuwste technologie 4D schermen, waardoor je alles niet alleen visueel, maar met al je zintuigen kan mee maken. In deze kamer beleef ik op de momenten wanneer ik het wil de mooiste kerkdiensten ooit.

Ik zeg ‘maak mee’, maar eigenlijk is dat onterecht. In 2060 maak je geen kerkdienst meer mee. Kerkdiensten maak jezelf. Van te voren vertel ik de computer in wat voor kerk ik wil zijn. Ik kan kiezen uit letterlijk duizenden verschillende kerken. Van romantische middeleeuwse Engelse kerkjes tot grote Franse kathedralen. Van een Griekse Orthodoxe kerk tot een kopie van de modernste kathedraal. Als je wilt, kan je ook je eigen kerkgebouw creëren. Zodra ik mijn VR kamer binnenloop, ben ik in die kerk. Het is als het ware niet van een ‘echte’ (wat is tegenwoordig nog echt?) kerk te onderscheiden. Zelfs de geur in de kamer past zich aan de kerk die ik heb gekozen. Heerlijk zo’n kathedraal lucht! Ik ben in het verleden wel eens in de Notre-Dame geweest, maar de 'Notre-Dame' in mijn VR kamer is precies hetzelfde. Het hoeft trouwens ook niet in een kerk. Dat lijkt mij wel duidelijk. Ik kan ook een kerkdienst houden op de mooiste plekken in de wereld. Wat dacht je van de Rocky Mountains zonder last te hebben van muggen? Of het strand in Hawaii zonder te hoeven nadenken over zonnebrandolie. Het kan zelfs op de top van de Mount Everest!

Maar ja, een kerk kiezen is pas het begin. Welke predikant of spreker wil ik zien en horen? Ook hier kan ik weer kiezen uit tienduizenden personen. Mijn favorieten zijn John Wesley, Martin Luther King en Henri Nouwen. Maar ik kan ook kiezen voor de huidige Paus, Maarten Luther of zelfs Moeder Theresa. Nu de preek nog; hoelang moet die gaan duren? Ik kan opnieuw kiezen uit meer dan een miljoen preken. Welk thema wil ik horen? Wil ik bemoedigd of uitgedaagd worden? Wil ik een donderpreek over mij heen krijgen en mij schuldig voelen? Of wil ik juist bevestigd worden in de keuzes die ik maak? Welke theologische invulling en kleur wil ik hebben? Natuurlijk hoef ik dit niet elke keer zelf te doen. De computer past de kerkdiensten vanzelfsprekend volledig aan volgens de keuzes die ik in het verleden heb gemaakt.

(wordt morgen vervolgd)


2040 - Mega menukerken of kleine monastieke orders (2)

Ver weg van deze mega menu-kerken zijn er missionaire monastieke orders die zich genesteld hebben in de stad en hier als een vloeibaar netwerk van kleine toegewijde kringen zich verspreiden over de stad. Deze monastieke orders bestaan uit christenen die niet zozeer dezelfde theologische waarheden, als wel dezelfde kernwaarden en visie delen. De tientallen kleine kringen zijn divers in theologie, aanpak en samenstelling, maar opereren toch in eenheid. Deelname aan de missionaire orde is namelijk niet vrijblijvend. Leden moet zich na een initiatieproces van een half jaar toewijden aan de waarden en visie van de orde, aan elkaar en aan de missionaire projecten. 

Elke kring is gekoppeld aan zowel een breed scala van diaconale en missionaire projecten. De diaconale projecten bestaan uit: voedselverdeling, maaltijdprojecten, verhuisservice, kinderopvang, praktische hulp, organisch tuinieren, kunst voor de stad en de zorg voor een park. Wat de missionaire projecten betreft, werken ze op relationele en incarnationele wijze, waarbij leden van een bepaalde kring dichtbij elkaar in de buurt gaan wonen om op hun eigen wijze het goede nieuws van het Koninkrijk van God en het evangelie bekend te maken.  

Leden van diverse kringen werken samen in een missionair of diaconaal project, waardoor er een stevige verbinding en kruisbestuiving tussen de kringen ontstaat. Naast de kringen en de missionaire projecten wordt er stadsbreed een tweewekelijkse viering en tal aan ondersteunende activiteiten geboden. Zo is er op meerdere plaatsen gedurende de dag ochtendgebed en avondgebed. Er is een gebedshuis, waar 24/7 gebeden wordt en meerdere teamhuizen die als grote woonkamers voldoen, waar vrienden uit de order elkaar ontmoeten. Er worden cursussen en bijbelstudies aangeboden, waar iedereen uit het netwerk deel van mag zijn. Daarnaast is er individuele coaching en mentoring beschikbaar voor een ieder lid van de order. 

Op eerste gezicht lijken de missionaire orders sterk op de menu-kerken. Ook zij bieden een breed diversiteit aan activiteiten en keuzevrijheid, zij het verdeeld over de stad en over de week in kleinere settings. Er is echter een hemelsbreed verschil in gedachtegoed tussen deze twee vormen van kerk-zijn. De mega menu-kerk is afhankelijk van een enorm aantal vrijwilligers die samen met elkaar het systeem draaiende houdende om zo een veel grotere groep van christenen te voorzien in hetgeen zij nodig hebben. In de missionaire order zijn er, behalve de mensen in de diaconale en missionaire projecten die door de leden bediend worden, geen consumenten. Hier is iedereen een producent op het gebied van aanbidding, gemeenschap en missie. Leden worden getraind en gecoacht om zowel actief deel te nemen in de gemeenschapsvorming in de kringen, als in het missionaire en diaconale werk en de diverse vormen van aanbidding die deze missionaire orders rijk zijn. 

Toch bijten de twee 'systemen' elkaar niet. Er is zelfs een intensieve kruisbestuiving waar beiden hun voordeel uit halen. Leden van de menukerk helpen mee in de missionaire en diaconale projecten zonder dat zij die toewijding hoeven te maken aan de orde. Leden van de orde bezoeken met enige regelmaat de menukerk om gebruik te maken van haar vele diensten. Zo leven ze naast elkaar; allebei heel anders, maar toch in elkaars verlengde.

 



2040 - Mega menukerken of kleine monastieke orders (1)

Ik heb dit stuk geschreven voor een landelijke ontmoetingsdag over de kerk in 2040. Ik ga het de komende dagen in twee korte stukken plaatsen:

(Den Haag - 2040) Buiten de stad staat het enorme multicomplex. Elke zondag komen hier duizenden christenen uit de gehele regio bij elkaar voor hun eigen samengestelde kerkelijk programma. Deze mega menu-kerken zijn nog maar een redelijk nieuw begrip op het kerkelijk erf. Over de afgelopen decennia zijn kleinere locale kerken uit pure noodzaak samengesmolten tot regionale megakerken, die zo ingericht zijn dat de meeste kerkelijk tradities hier hun eigen diensten kunnen blijven houden. Natuurlijk zijn er in de stad nog wel wat onafhankelijke traditionele pinkster, evangelie en protestantse kerken over, maar ook die voelen de sterke zuiging van de mega menu-kerk in hun regio.

De veertien mega menu-kerken in Nederland hebben zich ten doel gesteld om hun bezoekers een veelzijdige keuze te bieden, zodat christenen wekelijks op zondag hun eigen programma kunnen samenstellen. Elke week staan er minstens twintig opties op het menu, die gedurende de hele dag tegelijkertijd naast elkaar aangeboden worden. Er zijn meerdere traditionele kerkdiensten, een stilteviering, een laag-charismatische en een hoog-charismatische aanbiddingsdienst, diverse workshops en cursussen, meerdere bijbelstudies, pastorale gesprekken, persoonlijke gebed, jeugdwerk en kinderwerk. Elk onderdeel duurt precies een uur en een kwartier, waarna er een kwartier pauze is. Dit geeft mensen de kans om van het ene onderdeel naar het andere onderdeel te lopen en onderweg nog snel een koffie bij de verschillende stands in het complex te grijpen. 

Sommige christenen kiezen elke week voor een ander onderdeel. Anderen houden veilig vast aan hun traditionele vorm van kerk-zijn, zoals zij dat gewend zijn. De meeste bezoekers bezoeken minimaal twee verschillenden onderdelen per zondag. Maar uiteindelijk is iedereen vrij om te doen wat hij/zij zelf wilt. Mensen mogen ook de gehele dag rondhangen of vrienden ontmoeten in een van de luxe restaurants of koffie lounges. Wel zijn er groei-adviseurs aanwezig, die mensen kunnen helpen om een gedoseerd persoonlijk menu voor een aantal maanden op te stellen. Dit alles vindt plaats in een enorm multicomplex van meer dan dertig grote zalen, lounges, een aparte kinderwerk- en jongerenwerkafdeling, gesprekskamers en workshopruimtes. Er is een bibliotheek waar je in alle stilte in luxe lederen fauteuils kunt lezen of een sportcomplex waar je zowel zondags als door de week uitgebreid kunt sporten en zwemmen. Ook de meerdere restaurants zijn door de weeks open.

De mega menu-kerken worden door sommige christenen als het toppunt van consumerisme en het teken van de afvalligheid gezien. Tegelijkertijd wordt er door anderen beargumenteerd dat deze vorm van kerk-zijn slechts de verantwoordelijkheid van het individu serieus neemt. Voor hen was het juist de ‘one size fits all’ mentaliteit, die gedurende de afgelopen honderdvijftig jaar hiervoor gebruikelijk was, die de geestelijke groei en ontwikkeling van mensen belemmerde. 

 


Nieuwe kerstnieuwsbrief

Vandaag is onze kerstnieuwsbrief van ons werk en ons gezin online gegaan. Hier is hier als website te bekijken.

Delft Voor mij staan er nog acht verschillende kerstvoorstellingen voor de boeg voordat ik zondagavond met wat gluhwijn op de bank kan gaan zitten. Henkie is er echter weer helemaal klaar voor en heeft aan de hand van sinterklaasliedjes nieuwe kerstliedjes zitten componeren.

Morgen ben ik in de grote kerk in Delft voor een half uur optreden voor de kinderen daar tijdens het Lichtjesfeest.


Het sprookje van het goudstof

Er was eens het jaar 2010. Het jaar dat bekend zou staan als het jaar van het goudstof; hoewel goudstof? Het begon allemaal met de jaarlijkse Paasjubel op een groot landgoed in de buurt van Driebergen. Voor honderden christenen uit de regio van de Utrechtse Heuvelrug is dit een jaarlijks begrip. Zij komen hier op Eerste en Tweede Paasdag samen om met elkaar de opstanding van de Here Jezus te vieren. Grote witte tenten bedekken voor twee dagen het landgoed. Er is kinderwerk, jeugdwerk en natuurlijk een grote tent waar de samenkomsten voor de volwassenen wordt geleid.

Al tijdens de openingsdienst op de Paasochtend verscheen er dit jaar op verschillende plekken in de grote tent goudstof op de zingende mensen. De hoeveelheid goudstof die neerdaalde, was zo groot dat het de aandacht wegtrok van het podium en de organisatie tijdelijk de dienst moest stoppen. Hoewel de zangleiding de menigte tot kalmte maande, kropen de mensen op hun knieën door de tent om zoveel mogelijk goudstof op te rapen.

Tijdens de middagdienst was het weer raak. Op andere plaatsen dan tijdens de ochtend verscheen er weer goudstof op meerdere plekken in de tent. Mensen begonnen te juichen. ‘Opwekking is uitgebroken’, werd er door de tent gescandeerd. Niet-christenen gaven onder tranen hun leven aan de Heer. Christenen bekeerden zich en legden massaal hun zondige levensstijl af. Het bestuur van stichting Paasjubel riep op tot kalmte en nuchterheid, maar het was niet meer te stoppen.

Zondag aan het eind van de middag liepen andere paasfeesten, conferenties en paasdiensten leeg. Iedereen wilde het wonder op de Paasjubel meemaken. Op de A12 bij de afslag Driebergen stond een file van wel twintig kilometer. De brandweer moest ingrijpen en verbood dat er nieuwe mensen op het terrein toegelaten mochten worden. Op zondagavond barstte de tent uit haar voegen. Niemand richtte zich meer op het zingen of de preek. Alle ogen waren gespitst of het goudstof opnieuw uit de hemel zou neerdalen.

En ja hoor, weer was het raak. Mensen liepen met bekertjes het stof van de vloer af te schrapen. Hier en daar werd er om goudstof gevochten. Mensen begonnen het zelf te eten en moesten met spoed naar de EHBO voor voedselvergiftiging. Het bestuur van de Paasjubel kon nu niks anders meer doen dan ingrijpen. Hoewel ze er hun vinger nog niet op konden leggen, wisten ze dat er iets helemaal fout zat.  Alle mensen moesten de tent verlaten en de bestuursleden gingen met medewerkers op onderzoek uit. Wat was hier aan de hand?

Met ladders werd er op het dak van de grote tent geklommen. Daar vonden ze een ingenieus netwerk van buisjes verbonden aan een luchtblazer en een grote pot Hema glitters. Naast de pot glitters lag er een kaartje met daarop het woord ‘goudgelovig’. Het was allemaal nep!

Het nieuws verspreidde zich als een vuurtje over het landgoed. Sommige mensen kozen ervoor om meteen te vertrekken. Anderen trokken in grote getallen naar de grote tent om hier verhaal te houden. Er werd een spoedbijeenkomst belegd, waarin uitgelegd werd dat het om een flauwe grap ging waar het bestuur niks mee te maken had. De volgende morgen op Tweede Paasdag was de tent opnieuw volgepakt. De preek ging over de keuzes die wij voor God maken; keuzes die wij maken of wij nu wel of niet wonderen van Hem ervaren. Opnieuw gingen mensen onder tranen naar voren. Er was een heilige atmosfeer en hoewel er geen korreltje goudstof uit het plafond kwam dalen, waren mensen onder de indruk van Gods aanwezigheid.

Na afloop van de conferentie werd de schuld natuurlijk vanzelfsprekend bij de satirische website Goedgelovig gelegd. Zij hadden in 2009 uitgebreid over goudstof geschreven en ook de naam 'goudgelovig' wees die kant op. De anonieme redactie van Goedgelovig ontkende hierop elke vorm van betrokkenheid, hoewel ze niet konden uitsluiten dat een kleine kern van vaste lezers van Goedgelovig misschien wel voor deze actie verantwoordelijk was geweest.

Na de actie op de Paasjubel was het hek van de dam. Overal verscheen er in christelijk Nederland 'goudstof'. Dit gebeurde niet alleen op de EO jongerendag, maar ook tijdens de Synode vergadering van de PKN. Er werd 'goudstof' gevonden op de Opwekking conferentie, op de EO gezinsdag, in het cafe Dwaze Zaken, maar ook in de redactievergadering van de Visie en tijdens boekpresentaties van christelijke uitgevers. 'Goudstof' werd ontdekt in verschillende edities van het Reformatorisch Dagblad, tijdens het halfjaarlijkse overleg van de bisschoppen in Nederland en zelfs op de kansels van meerdere Gereformeerde Gemeentes. Elke keer lag er weer een kaartje bij met daarop het woordje ‘goudgelovig’.

In het begin had de pers hier veel aandacht voor. Vooral toen het ook 'verscheen' bij een uitzending van Knevel en Van de Brink over christelijke goochelaars. Het ND ontdekte dat er waarschijnlijk meerdere personen of teams in Nederland betrokken waren in overal plaatsen van nepgoudstof. De kaartjes en het handschrift waren keer op keer anders en ook het goudstof was niet altijd hetzelfde. Soms ging het om de bekende Hema glitters. Andere teams maakten gebruik van koperstof, duurdere glitters en zelf fluoriserende suiker. Dat laatste werd vooral ingezet als er vermoed werd dat mensen het goudstof ook daadwerkelijk wilden opeten. Na de voedselvergiftiging op de Paasjubel durfden ze dat risico niet meer te nemen.

Tientallen keren tijdens dit jaar verscheen er op de meeste onverwachte plekken ‘goudstof’. Zelfs het blad Charisma wijdde er een artikel aan en stelde de vraag hoe je kon weten of het nu om echt goudstof ging of weer om zo'n actie van goudgelovig. Na een paar maanden ontstond er in de media en bij de betrokkene personen  een bepaalde 'goudstof' vermoeidheid.  Keer op keer werd het afgedaan met de woorden:  “Het zou wel weer zo’n actie van Goudgelovig zijn.”

Aan het eind van het jaar werd het niet eens meer in de media benoemd. Dus toen bepaalde charismatische organisaties in december van 2010 op hun website en in hun nieuwsbrief meldden dat ze goudstof gevonden hadden in de bijbel van een van hun leiders, werd hier geen aandacht en waarde aan gegeven. Men ging ervan uit dat het wel weer zo’n actie van Goudgelovig zou zijn geweest.En zo, zo kwam er een einde aan het sprookje van het goudstof…


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

...uhm? Ja, toch? Dat is toch het beste einde... 
 Of zou dit een beter einde zijn?

"En zo, zo was er uiteindelijk in de Nederlandse kerk geen aandacht meer voor dit echte wonder van God, en lachte de duivel in zijn vuistje..."

Welke einde van het sprookje spreekt je het meeste aan? Of schrijf je liever een eigen einde? Laat maar horen!


Een wonder of een goocheltruc?

Gisteren tijdens mijn spreekbeurt in de Baptistengemeente Amersfoort veranderde ik op het podium een klein beetje ‘zout’ in een grote hoeveelheid ‘zout’. Natuurlijk was het geen zout, maar Instant Snow wat iedereen voor een euro bij de Action kan kopen. Nadat ik de truc gedaan had, legde ik even snel uit dat dit geen wonder was geweest, maar een eenvoudige goocheltruc. Dit om misverstanden te voorkomen. Je weet maar nooit of iemand op internet gaat schrijven dat ze die ochtend een wonder hebben gezien. 

Er is gelukkig een groot verschil tussen een goocheltruc en een wonder. Een goocheltruc is een handeling van een mens om een ander mens te laten geloven dat hij iets gezien heeft wat eigenlijk helemaal niet kan. Een wonder is een soevereine daad van God waarin Hij op bovennatuurlijke wijze ingrijpt in het leven van een mens.  

Ik ben de laatste weken voor mezelf druk bezig geweest rondom de vraag naar de goudstof die soms in bepaalde charismatische bijeenkomsten tevoorschijn lijkt te komen. Ik merk dat dit mij intrigeert. Misschien is het omdat ik een christelijke goochelaar ben en me afvraag of ik hier te maken heb met mede-goochelaars of met een wonder van God? Om eerlijk te zijn, weet ik het niet. Iets in mij wil heel graag geloven dat dit een echt wonder is en een teken van Gods nabijheid en zegen. Aan de andere kant roept dit tegelijkertijd veel vragen bij mij op:

  • Waarom vinden dit soort manifestaties altijd in charismatische aanbiddingsbijeenkomsten plaats en niet op missionaire plekken waar mensen hun leven neerleggen in het dienen van de ander?
  • Waarom lijkt dit ‘altijd’ verbonden te zijn aan een welvaartevangelie en te gebeuren bij personen die zich mede hierdoor extra lijken te profileren? 
  • Waarom gebeurt dit niet bij christenen die vanwege hun geloof vreselijk vervolgd worden en moeten lijden, maar wel bij Westerse christenen die alles hebben wat hun hartje begeert?  
  • Waarom koppelen we dit goudstof aan een zegen van God en aan Gods goedkeuring van die ontvanger?  Creëren we hierdoor juist niet weer  een nieuwe gezalfde? (Vaste lezers van deze blog weten dat ik licht ‘allergisch’ ben voor de gezalfde…)
  • Wat als het geen goud blijkt te zijn, maar een andere stof waar ‘koper’ in zit? 
  • Waar komt dit 'stof' vandaan? Komt het van God en is het dan een blijk van zijn zegen of is het een waarschuwing of een boodschap van oordeel? 

In Deuteronomium 28 spreekt Mozes de vervloekingen uit die het volk zal treffen als ze God ongehoorzaam zouden zijn. In vers 23 en 24 schrijft hij: “De hemel boven uw hoofd zal van koper zijn en de grond onder uw voeten van ijzer. De Heer zal het stof laten regenen op uw akkers; fijn zand zal uit de hemel op u neerdalen.” Een intrigerende tekst vooral als je bedenkt dat dit in een onderzoek van de site Goedgelovig er geen goud in het stof bleek te zitten, maar wel een koperstof…

Tja.. Wat moet je hier nu van denken? Ik weet het niet. Iets in me kan ook bedenken dat we hier misschien wel te maken hebben met een goocheltruc verkleedt als wonder. Dat zou heel erg zijn, omdat je dan te maken hebt met het bewust bedriegen van andere christenen, met als doel om er zelf beter van te worden. Als goochelaar kan ik meerdere manieren bedenken om ‘goud’stof te laten regenen. Maar ja, dat konden de goochelaars en de tovenaars aan het hof van Egypte ook, terwijl Mozes wel het echte wonder deed. 

Ik weet het niet! Misschien frustreert dat me wel het meest, dat ik hier geen definitief ‘goed’ of ‘fout’ etiket op kan plakken. Ik weet dat God het zou kunnen. Ik vraag me alleen af of Hij het doet…

In ieder geval ben ik creatief met dit vraagstuk aan de slag gegaan en heb hier een sprookje over geschreven. Soms helpt het mij om dingen in verhaal vorm van mij af te schrijven. Morgen zal ik het sprookje op mijn site plaatsen. Het mooie van een sprookje is dat je het kan beginnen met de woorden ‘er was eens…’ en het goed kan laten eindigen, waarbij de vraag beantwoord is en het hoofdstuk afgesloten. Sprookjes zijn niet echt gebeurd en in het echte leven heb ik nog geen goed antwoord op deze vraag. 

Morgen het fictieve sprookje van de goudstof…


Een feestelijke dag en een heleboel kilometers

Vandaag was het een feestelijke dag voor mij, hoewel ik een groot gedeelte op de snelweg hiervoor moest afleggen. Vanmorgen was ik gevraagd om aanwezig te zijn bij de inzegening van het nieuwe Urban Expression gemeentestichting team in de Amersfoortse wijk Kruiskamp. Dit team bestaat uit zes inspirerende mensen die alle zes uit de Baptistengemeente Amersfoort komen en een passie voor mensen en het evangelie hebben. Onze vriend Oeds Blok, voorganger van deze gemeente en mede-bestuurslid van stichting Urban Expression is een van de trekkers achter dit project. Vanmorgen mocht ik samen met Oeds de preek delen. Ik op mijn manier met Henkie, mijn verfbord en twee goocheltrucs. Oeds op zijn wijze met een degelijke aantrekkelijke preek. Erg leuk om zo samen te werken. 

Na een snelle lunch in de Baptistengemeente moest ik van Amersfoort naar Antwerpen om te spreken in het Bijbelhuis. Ik heb al eens eerder op mijn blog over het Bijbelhuis in Antwerpen geschreven. Dit is een van de missionaire projecten in Nederland en omstreken waar ik zeer van onder de indruk ben. Wat een kwalitatief goede mensen lopen daar rond! Petje af voor het goede werk dat ze daar doen… 

Natuurlijk was ook hier Henkie en een aantal andere goocheltrucs van de partij, terwijl we keken naar de aankondiging en geboorte van Johannes de Doper.  Ik vind het altijd een voorrecht om een kleine beetje deel te mogen zijn van een de(r)gelijk project. 



Creatief door het Onze Vader

Gedurende de afgelopen weken heb ik geprobeerd om donderdag vrij te houden om lekker creatief bezig te gaan. Zo heb ik hard gewerkt aan nieuwe gebedsideeën voor onze site creatiefgebed.nl, waar nu 63 creatieve ideeën voor gebed, aanbidding te vinden zijn. Mijn streven is om deze site uit te bouwen naar meer dan 101 ideeën.

Mijn passie is om deze ideeen vrijblijvend aan mensen beschikbaar te stellen, zodat zij er gebruik van kunnen maken in hun gebedsruimtes, kinder- en jeugdwerk en aanbidding. Maar trek je meer lezers op een redelijk onbekende site.

Laatst had ik een ingeving. Waarom geen licht satirisch stukje over mijn site 'creatiefgebed.nl' schrijven en dit plaatsen op Goedgelovig.nl? Dat zou zeker lezers trekken... Kan ik geen grappig stukje schrijven over creatief door het Onze Vader bidden? Dit zette me aan het denken en liet me niet meer los. Ik ben nu al drie weken bezig met het Onze Vader. Helaas is er geen stukje voor Goedgelovig uit gekomen, maar wel bijna veertig hele nieuwe gebedshoeken die allen stuk voor stuk voortkomen uit het Onze Vader gebed. 

De komende weken hoop ik ze een voor een op de site te plaaten. Ook komt er een apart pdf file met deze ideeën.

 


In de stal van mijn hart

Kc0109Gisteravond waren we uitgenodigd voor de 'release party' van de nieuwe kerst cd 'Komt allen tezamen'. Rob en Lee Ann Vermeulen hebben samen met vele bekende gospelartiesten een prachtige cd opgenomen. De cd speelt sinds gisteravond bijna onafgebroken in mijn cd speler. Het zijn niet alleen de bekende stemmen of de mooie nummers. Ik vind vooral de arrangementen zijn erg goed!

Maar ja, ik ben waarschijnlijk bevooroordeeld.  Rob en Lee Ann geven leiding aan de Kids Crew; een kinderkoor waar Katie (onze dochter van 13) drie jaar lid van is geweest. Ondanks dat Katie niet meer deel is van Kids Crew, wordt zij zo nu en dan nog steeds gevraagd om mee te werken aan opnames. Zo ook op deze cd, waar zij samen met Gerald Troost het nummer 'Stal van mijn hart' zingt. 

Super trotse ouders natuurlijk...


Een onverwachte storm

Openkerk Vanmorgen mocht ik voorgaan in de Grote Kerk in Apeldoorn. Wat een mooie kerk is dat! Wel spannend, normaal spreek ik 'slechts' in een PKN gemeente. Vandaag was ik ook nog de voorganger - inclusief groet en zegen. Natuurlijk was Henkie ook van de partij. Het thema van de dienst was een onverwachte storm, waarbij ik aan de hand van een aantal objectlessen en goocheltrucs het verhaal van de storm op het meer vertelde.

Dit sloot mooi aan bij de avonddienst, die een speciale herdenkingsdienst zou zijn over de onverwachte 'storm' in Apeldoorn op 30 april toen Kars T met zijn wagen door het publiek reed. De gemeente van de Grote Kerk heeft dezelfde dag nog de kerk opengezet voor de rouwende mensen. Honderden mensen zijn hier toen geweest om een kaarsje aan te steken en uiting te geven van hun verdriet. Mooi om zo als kerk hierin dienstbaar en aanwezig te kunnen zijn!